De babyfles ijsjes hack die écht werkt (en wat niet)

Lieve Sarah van zes maanden geleden,

Je zit momenteel om 02:14 uur op de koude keukentegels in dat grijze Def Leppard t-shirt – je weet wel, die met dat gat onder de linker oksel dat vaag ruikt naar oude koffie en pure wanhoop. Je schoonzus Jen huilt in haar lauwwarme decafé aan het kookeiland boven je, en haar zes maanden oude baby, Jack, doet dat vreselijke overstrek-en-krijs-ding. Hij gedraagt zich als een defecte baby-robot wiens enige geprogrammeerde missie het weigeren van slaap en het verwoesten van moederlijke mentale gezondheid is. En jij, in je oneindige wijsheid als moeder van twee oudere kinderen (Leo is 4, oh god hoe is hij in hemelsnaam al 4, en Maya is 7, eigenlijk al een tiener die met haar ogen naar me rolt), staat op het punt Jen een uiterst zelfverzekerd, maar compleet verkeerd advies te geven.

Ze scrolt als een bezetene met één duim op haar telefoon terwijl ze een krijsende baby op en neer wipt, en ze mompelt iets over een virale TikTok-truc met een ijsje van een babyflesje. En omdat je sinds 2017 geen volle nacht meer hebt geslapen, schiet je brein meteen terug naar eind jaren negentig. Je kijkt haar met afschuw aan en roept door de keuken dat ze een baby absoluut geen harde lolly met zuurstokpoeder mag geven, omdat dat levensgevaarlijk is en eigenlijk gewoon kindermishandeling.

Ze staart je alleen maar aan. Want natuurlijk heeft ze het niet over snoep. Ze heeft het over de internet-hack waarbij je moedermelk of kunstvoeding invriest om te helpen bij doorkomende tandjes en flesweigering. Je voelt je een complete idioot. Maar ter verdediging: het internet gaat ook ontzettend snel en je bent echt heel, héél erg moe.

Wacht, wat is dat gedoe met die bevroren melk precies?

Maar goed, toen Jen eenmaal uitlegde wat ze eigenlijk bedoelde, viel het kwartje. Het is eigenlijk gewoon een moedermelk-ijsje. Wanneer baby's tandjes krijgen, klopt hun tandvlees, en warme melk uit een standaard flessenspeen laat die zwelling alleen maar erger aanvoelen. Ze krijgen honger, proberen te drinken, het doet pijn, ze laten los, ze gaan huilen, en de vicieuze cirkel gaat door totdat iedereen in huis loopt te janken.

De hack is dus dat je een heel klein beetje melk pakt en dat invriest, zodat ze erop kunnen kauwen. De kou verdooft het tandvlees, en doordat het smelt, krijgen ze toch nog wat calorieën binnen. De makkelijkste manier om dit te doen, is door melk in zo'n siliconen sabbelzakje te gieten – je weet wel, die dingen die eruitzien als gigantische fopspenen met gaatjes erin. Je zet het rechtop in een ijsblokjeshouder zodat het niet omvalt en je hele vriezer bedekt met vloeibaar goud, en dan wacht je een paar uurtjes. Wanneer je het ze geeft, is de opluchting bijna onmiddellijk. Ze kauwen erop los, de melk smelt langzaam, en voor ongeveer tien minuten is het huis compleet stil. Het is een wonder.

De nachtmerrie van de naar zeep smakende melk

Maar natuurlijk is het in het echt nooit zo makkelijk, of wel soms? Want als je eindelijk de baby zover hebt dat ze zo'n ijsje van melk aannemen, en ze nemen één enkel likje en huiveren hevig alsof je ze net accuzuur hebt gevoerd, dan heb je misschien de vloek van hoog lipase. Mijn arts, dokter Miller, mompelde hier jaren geleden al wat vaagjes over toen Maya mijn afgekolfde melk weigerde op het kinderdagverblijf. Ik herinner me nog dat ik huilend in zijn kantoor zat, omdat ik dacht dat mijn melk 'kapot' was.

Blijkbaar zit er een enzym in moedermelk dat lipase heet, en dat, tja, breekt de vetten af? Of de eiwitten? Ik heb eerlijk gezegd geen idee, ik ben totaal ongeschikt om de exacte chemie van moedermelk uit te leggen. Maar wat ik ervan begrijp is dit: als je een hoog gehalte van dit enzym hebt, gaat de melk metaalachtig of intens naar zeep smaken als je het in de koelkast laat staan of invriest. Verse melk rechtstreeks van de bron is prima, maar ontdooide melk smaakt alsof je aan een blok badzeep hebt gelikt.

De oplossing hiervoor is het pasteuriseren (verhitten) van de melk direct na het kolven. Je moet het in een pannetje op het fornuis gieten, het verhitten tot er kleine belletjes aan de rand verschijnen, maar het absoluut NIET laten koken, en het dan heel snel laten afkoelen in een ijsbad. Geloof me, ik heb op deze manier zóveel melk verpest. Ik heb dure pannen met antiaanbaklaag geruïneerd. Ik heb om 3 uur 's nachts in de keuken staan huilen om gemorste, verhitte melk terwijl mijn man Dave zich wijselijk in de garage verstopte en deed alsof hij zijn gereedschap aan het sorteren was. Het is een ellendig, langdradig klusje. Als jouw baby bevroren melk weigert, is dit waarschijnlijk de reden, en eerlijk, je hebt mijn diepste medelijden.

De martelmethode van de trage melkstroom

Als je te maken hebt met flesweigering en het ligt niet aan tandjes of zeepmelk, dan heeft het misschien met de stroomsnelheid te maken. Toen Maya een baby was, vertelde een lactatiekundige me dat hóé je de fles aanbiedt veel belangrijker is dan de fles zelf. Ze hield een heel betoog over therapeutisch voeden (paced bottle feeding), wat het natuurlijke ritme van de borst zou moeten nabootsen.

Je moet de baby rechtop laten zitten en de fles perfect parallel aan de vloer houden, zodat de zwaartekracht de melk niet zomaar in hun keel stort. Dat klinkt superlogisch als een professional het je uitlegt in een steriele, rustige kliniek. In de realiteit probeer je een kronkelende, woedende zak aardappelen van tien kilo rechtop te houden, terwijl je onhandig een plastic buis in een precieze hoek van 180 graden probeert te balanceren en je pols langzaam verkrampt tot in het oneindige. Dave probeerde altijd stiekem de fles op een sierkussen te stutten als ik niet keek omdat zijn arm moe werd, en ik raakte dan helemaal buiten zinnen en begon tegen hem te schreeuwen over oorontstekingen. De uitputting maakt je gewoon wild. Maar goed, het punt is dat je eigenlijk gewoon even moet gaan zitten, ademhalen en misschien je standaarden wat moet verlagen totdat je kind eindelijk de melk drinkt, heel eerlijk.

Er is ook nog de 'omwisseltruc'. Je begint aan de borst, toch? En precies op het moment dat hun oogjes zwaar worden en ze helemaal zen zijn, haal je ze er zachtjes af en schuif je naadloos de warme siliconen flessenspeen in hun mond... net zoals Indiana Jones dat zandzakje omwisselt voor het gouden beeldje. Soms werkt het fantastisch. En soms jaagt de gigantische rotsblok je de tempel uit en slaapt er niemand voor drie volle dagen.

Bijtspeeltjes die niet vreselijk zijn

Toen Jen die avond bij mij thuis aan het klagen was over Jacks tandvlees, ben ik meteen door mijn oude babydozen gaan graven en heb ik de Llama Bijtring van Kianao in haar gezicht geduwd. Want heel eerlijk? Het is het enige dat me ervan weerhield om rechtstreeks de zee in te wandelen toen Leo zijn kiezen kreeg.

Dit is mijn absolute 'Holy Grail' onder de babyproducten. Het bestaat uit één enkel stuk voedselveilige siliconen in de vorm van een lamaatje, met zo'n klein uitgesneden hartje dat die dikke kleine babyvingertjes tenminste echt goed vast kunnen pakken. Maar het allerbeste deel – en ik kan dit niet genoeg benadrukken – is dat je het hele ding gewoon in het bovenste rek van de vaatwasser kunt gooien. Ik háát het om babyspullen met de hand af te wassen. Ik heb er een hekel aan om aan de gootsteen te staan met die minuscuul kleine flessenborsteltjes om opgedroogd kwijl uit de groeven te schrobben. Ik vind het verschrikkelijk. Dit bijtspeeltje is zacht, er hopen zich geen rare bacteriën in op, en je hoeft het niet bij volle maan in een heksenketel te koken om het te steriliseren.

We hadden ook de Konijn Bijtring Rammelaar van Kianao, wat... kijk, het is heel schattig. Het heeft zo'n lief, gehaakt konijnenkopje dat stevig vastzit aan een ring van natuurlijk beukenhout. Maya vond het heerlijk om naar het contrast te staren toen ze nog een mini-baby was. Maar eerlijk? Voor het zwaardere kauwwerk is het 'gewoon oké'. Toen bij Leo de kwijlrivieren echt begonnen te stromen, werd die houten ring zompig, en onbehandeld hout gooi je natuurlijk niet in de vaatwasser tenzij je wilt dat het in een miljoen stukjes versplintert. Je moet het voorzichtig afnemen met een vochtige doek en milde zeep, alsof het een kwetsbaar stuk antiek is. Wie heeft daar nou écht tijd voor? Leo gooide het uiteindelijk toch maar achter de bank, waar het zes maanden lang tussen de stofwolken leefde.

Als je je momenteel een weg baant door al het kwijl, het gekrijs en de flessenstakingen, haal dan misschien even diep adem en bekijk Kianao's collectie bijtspeeltjes om iets te vinden waarvoor je niet om middernacht je afgekolfde melk hoeft te pasteuriseren.

Spelen op de grond en plakkerige bende

Eén ding waar niemand je over waarschuwt bij die hack met moedermelk-ijsjes is de ronduit catastrofale bende die het veroorzaakt. Terwijl de baby agressief op het siliconen sabbelzakje kauwt, smelt de bevroren moedermelk en stroomt het langs hun kinnetje en hun nekje, regelrecht in de plooitjes van die kleine dijbeentjes en over elk oppervlak waar ze op zitten. Het wordt waanzinnig plakkerig. Als je ze dit laat doen in hun autostoeltje, ben je nog zure melk uit de gespen aan het beitelen totdat ze naar de universiteit gaan.

Je moet ze neerzetten op iets wat je zo op kunt pakken en makkelijk kunt wassen. Wij gooiden altijd gewoon de Biokatoenen Babydeken met Herfst Egel over het vloerkleed in de woonkamer. Het heeft een supermooie warme mosterdgele kleur, wat een groot pluspunt is omdat het mysterieuze vlekken verbergt. En het is gemaakt van 100% biologisch katoen, dus ik voelde me niet schuldig als ze hun melkachtige, kwijlende gezichtjes er wild in wreven. Bovendien gooi je het gewoon letterlijk op de koude stand in de wasmachine. Briljant.

Voordat je het helemaal opgeeft en besluit dat je baby vanaf nu maar moet leven van lucht en koppigheid omdat ze geen fles willen, probeer dan eerst nog die invries-truc. En mocht je nog wat échte, praktische hulpmiddelen zoeken om deze fase te overleven zonder je laatste beetje haar uit te trekken, bekijk dan de volledige collectie siliconen bijtringen, biokatoenen dekens en babygyms van Kianao. Je toekomstige zelf zal je enorm dankbaar zijn.

De rommelige vragen waar je te moe voor bent om ze te googelen

Hoe maak ik in vredesnaam een melk-ijsje zonder dat mijn hele keuken eronder zit?

Oh god, het is áltijd een kliederboel, ik ga er niet over liegen. Maar de makkelijkste manier is het gebruiken van een siliconen versvoedingsspeen (sabbelzakje). Giet er een klein beetje melk in, klem hem rechtop vast in een ijsblokjesvorm of borrelglaasje zodat het niet omvalt, en vries hem in. Het smelt supersnel zodra de baby erop begint te kauwen, dus kleed ze eerst even uit tot hun luier... tenzij je écht fan bent van eindeloze wasjes draaien.

Waarom weigert mijn kind een flesje van mij, maar pakt hij hem wel bij mijn man?

Omdat ze je kunnen ruiken. Letterlijk, ze weten dat je het echte werk achterhoudt. Je ruikt naar de the real deal. Waarom zouden ze in hemelsnaam een plastic, tweederangs namaak accepteren als de originele producent daar recht voor hun neus staat? Je móét het huis uit. Ga een koffie halen. Ga in je auto zitten en scroll door Instagram. Laat je man het gekrijs maar even een uurtje oplossen. Het is de enige manier waarop ze toegeven.

Is 'paced bottle feeding' (therapeutisch voeden) écht nodig?

Mijn arts deed alsof mijn kind letterlijk zou ontploffen als ik de fles niet exact waterpas hield. Ik vermoed dat het helpt voorkomen dat ze de melk te snel naar binnen klokken en enorm last van krampjes krijgen, wat later alleen maar tot nóg meer gekrijs leidt. Het is super onhandig en vervelend voor je pols, maar het lijkt het projectielbraken wel tegen te gaan. Dus ja, probeer het maar. Of doe op z'n minst een poging totdat je arm weigert nog mee te werken.

Wat als mijn baby gewoon écht alle flessen weigert die we kopen?

Maya deed dit toen ze ongeveer 7 maanden was en het heeft me mentaal gebroken. We hebben het uiteindelijk maar gewoon opgegeven. Eerlijk gezegd, als ze oud genoeg zijn, kun je gewoon wat melk in een klein open bekertje doen en dat tegen hun mondje houden. Of probeer een rietjesbeker. Sla die hele fles gewoon over. Het is het niet waard om je gezond verstand te verliezen door het te forceren.

Kan ik ze niet gewoon een normaal ijsje geven?

Nou ja, als ze jonger dan zes maanden zijn: absoluut niet. Alleen melk. Als ze ouder zijn en al vaste voeding eten, kun je natuurlijk wel wat aardbeien of banaan pureren met de melk en dat invriezen. Geef ze alleen niet van dat jaren 90 zuurstokpoeder. Logisch natuurlijk.