Hoe een berg BabyBjörn-spullen mijn redding was met een tweeling

Het was half vier 's nachts op dag vier van ons leven als tweelingouders, en ik probeerde een koude boterham naar binnen te werken terwijl ik één gillende baby op mijn linkerarm balanceerde en een andere op mijn rechterknie. Mijn vrouw sliep eindelijk na een marathon-voedingssessie, en ons appartement was muisstil, op het oorverdovende gekrijs na van twee piepkleine mensjes die zich plotseling realiseerden dat de buitenwereld koud, fel en zwaar teleurstellend was. Ik had wanhopig een veilige plek nodig om in ieder geval één van hen neer te leggen, iets anders dan het vloerkleed in de woonkamer. Op dat moment begon ik verwoed met mijn neus op mijn telefoon te zoeken naar alles wat een kind kon vasthouden zonder dat ik daar zelf actief aan hoefde deel te nemen.

Die nachtelijke internetsessie om 3 uur 's nachts dreef me recht in de armen van minimalistisch Zweeds babydesign. Als je een tweeling verwacht, vertellen mensen je maar al te graag dat je niet van alles twee nodig hebt (een leugen) en dat baby's sowieso amper spullen nodig hebben (een nog grotere leugen, vaak verspreid door mensen van wie de kinderen inmiddels in de dertig zijn). De waarheid is: je hebt een tactische uitrusting nodig. Je hebt logistiek nodig. Je hebt spullen nodig die vlekkeloos werken wanneer je brein draait op veertig minuten onderbroken slaap.

Hier lees je precies hoe ik de chaos van de eerste twee jaar heb overleefd met behulp van een absurde hoeveelheid slim ontworpen Scandinavische stoffen, en wat écht werkte toen de realiteit insloeg.

De grote wipstoel-illusie

Ik kocht onze eerste twee Zweedse wipstoeltjes via Marktplaats van een kerel die me met diep medelijden aankeek toen ik zei dat we een tweeling hadden. De ene was het 'Bliss' model en de andere de 'Balance Soft'. Laat me je een uur aan wanhopig speurwerk op internet besparen: het is exact dezelfde stoel. Het enige verschil is het stiksel van de stof, echt van die marketingonzin waar je woest van wordt als je al leegloopt op de kosten van luiers.

Er heerst een enorme misvatting onder kersverse ouders dat deze strakke stoeltjes magische slaapmiddelen zijn. Dat zijn ze niet. Onze verpleegkundige van het consultatiebureau herinnerde me er streng aan dat baby's nooit zittend mogen slapen, omdat hun zware hoofdjes naar voren kunnen vallen en hun luchtwegen kunnen blokkeren. Dat gaf me weer een heerlijke nieuwe laag paniek om van te genieten bij mijn koude koffie. Ze mompelde ook nog iets over het 'container baby syndroom' en dat ze niet langer dan een uur per keer ergens in vastgesnoerd mogen zitten, tenzij je wilt dat ze veranderen in motorisch achtergestelde hoopjes mens.

We gebruikten ze dus strikt als parkeerplaatsen van maximaal een kwartiertje. Maar jemig, wat een glorieus kwartiertje was dat. Terwijl zij daar woest met hun beentjes trappelden om zichzelf te laten wippen, kon ik eindelijk een douche nemen zonder om de haverklap mijn hoofd buiten het gordijn te moeten steken om te checken of er niet eentje onder de bank was gerold.

Omdat bij deze stoeltjes zwaartekracht en druk komen kijken, zijn spuitluiers praktisch gegarandeerd. We leerden al snel om ze tijdens hun wipsessies de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen aan te trekken. Dankzij de stretch van elastaan in de stof kon ik hem gewoon naar beneden over hun schouders pellen, in plaats van een vies kledingstuk over hun hoofdjes te moeten trekken wanneer de onvermijdelijke 'poonami' toesloeg. Ik ben er echt dol op hoe zacht het biologische katoen op hun huidje voelt—vooral omdat Maya de eerste zes maanden vreselijk last had van eczeem—al moet ik eerlijk toegeven dat je op die prachtige, ongeverfde natuurlijke kleur werkelijk elke denkbare wortelpureevlek ziet, dus bereid je voor op een hoop weekjes in de Biotex.

Als je op dit moment verdrinkt in het onderzoek naar babyspullen, doe jezelf dan een plezier en bekijk onze collectie biologische kleding voor spullen die een wasbeurt op 40 graden wél overleven zonder hun vorm te verliezen.

Baby's op mijn borst binden als een soort harnas

Tegen de derde maand kwamen de muren van ons appartement echt op ons af. Ik móést naar buiten, maar om met een tweelingkinderwagen door onze smalle gang te navigeren had je het ruimtelijk inzicht van een straaljagerpiloot nodig. Ik probeerde eerst een van die enorme draagdoeken van vijf meter lang, omdat iemand op Instagram het er ontzettend bohemien en moeiteloos uit liet zien. Het eindigde ermee dat ik verstrikt in de keuken stond als een in paniek geraakte gijzelaar, terwijl Lily de longen uit haar lijf gilde op mijn borst.

Ik gooide de draagdoek in de hoek en bemachtigde twee van die gestructureerde buikdragers. Het geniale van die dingen is het tweedelige kliksysteem. Je bindt eerst het tuigje om je eigen lichaam, stelt het perfect af, houdt de baby vervolgens tegen je aan en klikt het voorste gedeelte vast. Er komt geen gevaarlijke acrobatiek aan te pas, wat een enorme opluchting is als je een gladde, woedende baby probeert vast te snoeren terwijl je op een regenachtige stoep in de stad staat.

Ik las tientallen angstaanjagende forumposts over draagzakken die heupdysplasie zouden veroorzaken, wat me lichte paniekaanvallen bezorgde. Ik sleepte beide meiden mee naar de huisarts, die me zuchtend over de rand van zijn bril aankeek en uitlegde dat zolang ze de eerste vijf maanden met hun gezichtje naar mij toe in die gekke M-vormige kikkerhouding zaten, er absoluut niets mis zou gaan met hun heupen. Hij leek zich meer zorgen te maken over mijn bloeddruk dan over hun gewrichten.

Het enige echte nadeel van de draagzak was dat Maya rond de vier maanden besloot dat de schouderbanden een delicatesse waren. Ze kauwde agressief op de stof totdat deze doorweekt was met kwijl en vaag naar oude melk rook. Blijkbaar zijn de stoffen Oeko-Tex gecertificeerd, wat volgens mij inhoudt dat ze je kind niet langzaam vergiftigen als ze erop sabbelen, maar dan nóg had ik geen zin om dat hele harnas elke dag te wassen.

Mijn oplossing was om de Panda Bijtring met een speenkoord direct aan de schouderband vast te klemmen. Het is een geniaal stukje voedselveilige siliconen dat mijn draagzak heeft gered van een wisse dood. Door de platte vorm is hij supermakkelijk vast te houden voor die kleine, ongecoördineerde handjes. Maya vond het heerlijk om op de getextureerde siliconen oortjes te knabbelen om haar tandvlees te verzachten, al moet ik toegeven dat de esthetische bamboedetails aan de onderkant volledig verloren gingen aan een baby die gewoon de meest efficiënte manier zocht om wrijving uit te oefenen op haar doorkomende tandjes.

Echt overal slapen, behalve thuis

Toen de tweeling zes maanden was, besloten we op 'vakantie' te gaan naar de kust. Wat eigenlijk gewoon opvoeden in een andere postcode is, maar dan zonder al je handige spullen van thuis. Om de kofferbak van de auto voor twee baby's in te pakken heb je een diploma in de bouwkunde nodig. Standaard campingbedjes wegen evenveel als een kleine auto en bevatten een reeks vergrendelingsmechanismen die alleen werken als de maan in retrograde staat.

Het lukte ons om twee van die lichte Zweedse campingbedjes te lenen, en ik barstte nog net niet in tranen uit toen ik er eentje optilde. Ze wegen een kilo of zes. Belangrijker nog is dat het matrasje volledig plat op de vloer rust. Dit is een enorme overwinning qua veiligheid, want zodra de tweeling kon staan, grepen ze de bovenste randen vast en schudden ze aan de gaaswanden als woedende, piepkleine gevangenen die hun vrijlating eisten. Omdat het zwaartepunt letterlijk op de grond ligt, konden ze de boel met geen mogelijkheid omver trekken, hoe agressief ze ook stonden te rellen om vijf uur 's ochtends.

Om ze 's ochtends een beetje in bedwang en stil te houden terwijl wij probeerden uit te rusten, had ik de Houten Babygym ingepakt en deze gewoon bij ze in het campingbedje gezet. Hij kan helemaal plat worden opgevouwen, waardoor je hem met gemak achter de autostoelen schuift. De aardetinten en het speelgoedolifantje zijn oprecht charmant en hielden Lily urenlang in de ban. Ik moet wel even opmerken dat het harde geklak van de houten ringen tegen elkaar bij het krieken van de dag een bijzonder onprettig geluid is als je een milde vakantiekater aan het wegwerken bent.

Kort woordje over plastic toiletten

We zitten momenteel midden in de loopgraven van de zindelijkheidstraining, en ja hoor, we hebben de slimme potjeslijn van hetzelfde merk aangeschaft. Het is een plastic bakje met een uitneembare binnenkant die plasjes opvangt. Eerlijk gezegd valt er weinig meer over te zeggen, behalve dat er geen BPA in zit en dat dat uitneembare deel betekent dat ik niet met een compleet toilet de badkamer hoef door te steken om het in de wc leeg te gooien.

Het opvoeden van een tweeling heeft me geleerd dat je de vermoeidheid, de rommel of de constante spanning van het in leven houden van twee minimensjes niet kunt afkopen. Maar je kunt wél spullen kopen die je leven in ieder geval niet nog moeilijker maken. Als een product van me eist dat ik de handleiding moet raadplegen terwijl er een kind huilt, dan gaat het de prullenbak in. Als het met één hand kan worden vastgegespt, schoongespoeld of opgezet terwijl ik in de andere hand een kop thee vasthoud, dan mag het blijven.

Voordat je helemáál doordraait tijdens de voorbereiding op de komst van je kleintje: haal diep adem, zet een sterke kop thee en ontdek onze collectie voor een duurzame babykamer met spullen die die chaotische dagen net een heel klein beetje makkelijker maken.

De chaotische waarheden die je waarschijnlijk om 2 uur 's nachts Googelt

Zijn de dure wipstoeltjes echt hun geld waard in vergelijking met een goedkope?
Als je de volle mep betaalt, waarschijnlijk niet. Maar de tweedehandsmarkt voor die dingen is gigantisch omdat je de stoffen hoes er gewoon afhaalt en op 40 graden wast, waarna hij er weer als nieuw uitziet. De échte waarde zit 'm in hoe soepel ze helemaal plat kunnen worden gevouwen. Als we visite kregen, schoof ik ze gewoon direct onder de bank, zodat het niet leek alsof we in een felgekleurde plastic crèche woonden.

Kan mijn baby elke nacht in het campingbedje slapen?
Kijk, ik ben geen kinderarts, maar onze huisarts vertelde ons dat reismatrassen niet zijn ontworpen om permanent en elke dag op te slapen. Ze zijn simpelweg niet dik of stevig genoeg om de ruggengraat op de lange termijn goed te ondersteunen. We hebben ze voor een vakantie van twee weken gebruikt en daar waren ze perfect voor, maar ik zou het niet als hun vaste bedje gebruiken. Bovendien helpt het helemaal vooroverbuigen tot op de grond om een slapende baby op te tillen na een maand je onderrug finaal naar de knoppen.

Moet ik de netstof (mesh) echt anders wassen?
Ja, en als je dat negeert, help je hem om zeep. Je kunt hem gewoon in de wasmachine gooien op een normale warme stand, maar wat je ook doet: stop hem nóóit in de droger. Door de hitte smelten de synthetische vezels en trekt de vorm krom. Hang hem gewoon over een radiator of de stang van het douchegordijn. Omdat het eigenlijk grotendeels uit plastic gaas bestaat, droogt het toch al binnen twintig minuten.

Wanneer kan ik ze met hun gezichtje naar voren in de draagzak dragen?
De handleiding zegt rond de vijf maanden, maar eigenlijk is dat gewoon pas wanneer hun wiebelige nekjes sterk genoeg zijn om hun hoofdje helemáál zelf rechtop te houden. Ik probeerde Maya met vier maanden al om te draaien, en haar hoofdje viel meteen naar voren als een verdrietige tulp. Ik heb haar dus razendsnel weer teruggedraaid. Overhaast het niet, ze missen daar buiten toch niet zoveel hoor.