Een baby krijgen als het geld op is (zeker bij een tweeling)

Ik zat achter het stuur van een Opel Astra uit 2011 op de parkeerplaats van het ziekenhuis, starend naar de ING-app op het gebarsten scherm van mijn telefoon. Mijn vrouw zat op de bijrijdersstoel, met in haar handen een reeks echofoto's waar we net drie euro voor hadden afgetikt. De echoscopist, een meedogenloos vrolijke vrouw die er duidelijk van genoot om bommen te droppen bij nietsvermoedende stellen, had ons zojuist meegedeeld dat er twee hartslagen te zien waren. Een tweeling. Ik ververste de bank-app, in de hoop dat een lang verloren miljardair-familielid in de afgelopen drie kwartier mysterieus was overleden en me een fortuin had nagelaten, maar het saldo bleef hardnekkig op een sombere €412 staan. We waren een paar maanden verwijderd van het verwelkomen van niet één, maar twee échte mensen in ons vochtige flatje driehoog-achter, en het besef dat we een baby kregen met absoluut nul euro marge, kwam zo hard aan dat ik pardoes vergat hoe de koppeling werkte.

Kijk, het hele ouderschaps-industrieel-complex is gebouwd op de aanname dat als je niet het equivalent van een kleine hypotheek uitgeeft aan esthetisch verantwoorde, beige spullen, je een nalatig monster bent. Als je blut bent, lijken de marketingalgoritmes dat te weten en treiteren ze je met gerichte advertenties voor Scandinavische kinderwagens van €1.200 die eruitzien alsof ze meedoen aan een Mars-expeditie.

Dit is het verhaal over hoe we dat eerste jaar daadwerkelijk hebben overleefd. Geen trustfondsen, geen magische meevallers, maar gewoon heel veel paniek, wat ongelooflijk nutteloze adviezen van goedbedoelende familieleden, en het langzame besef dat baby's in feite piepkleine, luidruchtige anarchisten zijn die zich niets aantrekken van je budgetspreadsheet.

Drie alinea's over billendoekjesverwarmers omdat ik nog steeds boos ben

Voordat de meiden werden geboren, was de gigantische hoeveelheid spullen die we volgens anderen 'echt nodig' hadden, ronduit verstikkend. Op een dinsdag om drie uur 's nachts verdwaalde ik in een internet-rabbithole en ontdekte ik zoiets als een billendoekjesverwarmer. Het hele concept om een vochtig doekje op te warmen voordat je de billen van een baby aanraakt, is een mate van verwennerij die Victoriaanse kinderen waarschijnlijk diep beledigend hadden gevonden. Toch overtuigde het internet me ervan dat mijn ongeboren dochters onomkeerbaar trauma zouden oplopen als hun nachtelijke luierverschoning niet met perfect lauwe doekjes werd uitgevoerd.

Ik heb drie dagen besteed aan het onderzoeken van deze apparaten en las reviews van boze mensen uit het Gooi wiens machines hun doekjes hadden uitgedroogd, waardoor het schurende vierkantjes schuurpapier waren geworden. Het gore lef van de baby-industrie om een apparaat te produceren dat je in het stopcontact steekt puur en alleen om een wegwerpdoekje nét iets minder fris te maken, is een monument voor het moderne laatkapitalisme. Het teert volledig op de door slaapgebrek gedreven paranoia van aanstaand vaderschap.

Ondertussen hingen er daadwerkelijke, noodzakelijke uitgaven zoals de huur als een donkere wolk boven ons, maar daar zat ik dan, serieus te overwegen om veertig euro uit te geven aan een mini-radiator voor nat papier, puur omdat een gesponsorde post me het gevoel gaf een falende vader te zijn.

We hebben het kopen van een babyfoon uiteindelijk helemaal overgeslagen en lieten gewoon de deur van de woonkamer open staan zodat we ze konden horen huilen.

De valkuil van goedkope kleertjes

Toen de tweeling eindelijk arriveerde (een chaotische gebeurtenis met veel te veel lachgas, dat in een staat van blinde paniek vooral door mij werd geïnhaleerd), daalde de realiteit van het aankleden in. Aanvankelijk dacht ik dat ik een financieel genie was door enorme multipacks van de allergoedkoopste katoenen boxpakjes bij de plaatselijke supermarkt te scoren. Ze kostten zo'n twee euro per stuk. Ik voelde me de Warren Buffett van de Randstad.

Tegen week drie was mijn geniale strategie volledig ingestort. De goedkope pakjes krompen in de was tot ze op onregelmatige parallellogrammen leken, de drukknoopjes scheurden uit de dunne stof toen ik om vier uur 's nachts een tegenspartelende Maya erin probeerde te wurmen, en de synthetische mix bezorgde Chloe een uitslag die leek op een topografische kaart van de Alpen. We gooiden bijna dagelijks geruïneerde kleding weg, wat natuurlijk exact het tegenovergestelde is van geld besparen.

Het blijkt dat het kopen van twee of drie items die daadwerkelijk contact met lichaamsvloeistoffen en een wasmachine overleven, drastisch goedkoper is dan het kopen van twintig dingen die uit elkaar vallen. We schraapten uiteindelijk genoeg bij elkaar voor een paar Mouwloze Babyrompertjes van Biologisch Katoen, vooral omdat ik wanhopig op zoek was naar iets dat Chloe's boze, rode huidje niet zou irriteren. Ik dacht altijd dat biologisch katoen een soort belasting voor de middenklasse was, speciaal voor mensen die ambachtelijk zuurdesembrood kopen, maar deze rekten tenminste fatsoenlijk mee over hun gigantische hoofden zonder hun vorm te verliezen. Ze overleefden de Grote Luier-Explosie van oktober 2022, ze overleefden wasbeurten op temperaturen die mindere stoffen zouden laten smelten, en we verkochten ze uiteindelijk op Vinted voor de helft van de nieuwprijs. Dat is de ware wiskunde van blut zijn: je moet dingen kopen die niet direct in afval veranderen.

Brenda van het consultatiebureau legt het melkkartel uit

Eten is waar de financiële stress je pas écht in het gezicht slaat. De meiden waren vanaf dag één uitgehongerd. Mijn vrouw probeerde borstvoeding te geven, waarvan de folders van het consultatiebureau je er vrolijk aan herinneren dat het 'gratis' is (een gewaagde claim gezien de gigantische hoeveelheid calorieën, voedingsbh's en in tranen gedrenkte nachtelijke afhaalmaaltijden die nodig zijn om het vol te houden). Maar met twee baby's die haar compleet leegdronken, moesten we wel bijvoeden met kunstvoeding.

Kunstvoeding is angstaanjagend duur. Ik stond in de Kruidvat, starend naar de blikken die achter plastic antidiefstalschermen waren weggesloten, hoofdrekenend terwijl het zweet me uitbrak. Ik vroeg onze jeugdverpleegkundige, een intimiderende vrouw genaamd Brenda die eruitzag alsof ze met een beer kon worstelen en zou winnen, of we het poeder een beetje konden oprekken door er wat meer water aan toe te voegen.

Brenda keek me aan alsof ik zojuist had voorgesteld om ze accuzuur te voeren. Ze smeet haar klembord op onze goedkope IKEA-tafel en vertelde me dat het aanlengen van kunstvoeding levensgevaarlijk is, watervergiftiging veroorzaakt en hun kleine niertjes verwoest. Ik weet vrij zeker dat ze dreigde Jeugdzorg te bellen als ik er ooit nog over zou beginnen. Maar toen leunde ze naar voren en fluisterde me toe dat al die dure A-merk voedingen wettelijk verplicht zijn om aan exact dezelfde strenge Europese en Nederlandse voedingsrichtlijnen te voldoen als de huismerken. Het goedkope spul, fluisterde ze, is exact hetzelfde wetenschappelijke poeder, alleen dan zonder het gigantische marketingbudget erachter. We stapten diezelfde middag nog over op het goedkoopste supermarktmerk, wat ons zo'n vijftig euro per maand bespaarde, en de meiden bleven groeien in een angstaanjagend, financieel ruïnerend tempo.

Als je op zoek bent naar dingen die daadwerkelijk lang meegaan zonder dat je er een tweede hypotheek voor hoeft af te sluiten, kun je kijken bij de collectie duurzame baby-essentials van Kianao. Die bestaat uit items die niet na één agressieve luierwissel uit elkaar vallen.

De tirannie van plastic speelgoed

Tegen maand acht waren de meiden mobiel, wat betekende dat ze dagelijks actief op zoek gingen naar manieren om een einde aan hun eigen leven te maken. Het betekende ook dat we de fase van het educatieve speelgoed ingingen. Als je naar een willekeurige babyklas gaat (wij gingen natuurlijk naar de gratis sessies in de plaatselijke bibliotheek), krijg je te horen dat je kind contrastrijke, multi-sensorische, op batterijen werkende plastic gedrochten nodig heeft om hun hersensynapsen te stimuleren, want anders komen ze nooit op een fatsoenlijke universiteit terecht.

We hadden simpelweg geen budget voor speelgoed. Onze woonkamer zag er opmerkelijk leeg uit vergeleken met de explosies in primaire kleuren van plastic die we bij andere mensen thuis zagen. Hun favoriete speelgoed was lange tijd een houten lepel en een leeg Tupperware-bakje, waar ze meedogenloos op sloegen terwijl ik wanhopig probeerde een stresshoofdpijn te onderdrukken.

Uiteindelijk kregen de grootouders medelijden met ons en kochten ze een Houten Babygym met Dierenhangers. Ik was er vooral blij mee omdat het geen AAA-batterijen vereiste en geen elektronisch deuntje afspeelde dat me in mijn ergste nachtmerries zou achtervolgen. Het stond gewoon stilletjes mooi te wezen in de hoek. De meiden maakten er constant gebruik van, meestal door vijandige overnames van het houten olifantje op poten te zetten. Dat bewees maar weer dat je echt maar één fatsoenlijk ding nodig hebt om ze bezig te houden, in plaats van een hele mand vol plastic rommel waar je in het donker op gaat staan en je teen aan breekt.

Toen de tandjes doorkwamen en mijn portemonnee huilde

Rond de tien maanden begonnen de tandjes door te komen. Als je je banksaldo als sneeuw voor de zon wilt zien verdwijnen, moet je proberen een kinderparacetamol-gewoonte te financieren voor twee gillende baby's wier tandvlees op uitbarsten staat. We kochten bijt-gels, poedertjes en bizarre homeopathische korreltjes die acht euro kostten voor een piepklein flesje en die volledig leken te bestaan uit suiker en ijdele hoop.

In haar tandjeswoede begon Maya op de plinten in de gang te kauwen. Ik betrapte haar erop dat ze fysiek aan de hoek van een muur knaagde als een kleine, agressieve bever. We kochten een Siliconen Panda Bijtring in een wanhopige poging om onze borg van het huurhuis veilig te stellen. Het was een van de weinige dingen die we in die periode gloednieuw kochten, vooral omdat ik onpasselijk werd van het idee om een tweedehands kauwspeeltje van Marktplaats te plukken. Ik gooide hem tien minuten in de koelkast, gaf hem aan haar, en zag hoe de gewelddadige woede tijdelijk haar kleine lichaampje verliet. Hij overleefde het om tegen de radiator te worden gegooid, in plassen te vallen en agressief te worden gekauwd door twee boze dreumesen, en dat zes maanden lang.

De eindafrekening

We zijn nu twee jaar verder. De bankrekening ziet er de meeste dagen nog steeds vrij troosteloos uit, grotendeels omdat de kinderopvang in ons geval meer kost dan onze daadwerkelijke huur, een wiskundige onmogelijkheid waarvan ik nog steeds niet weet hoe ik het aan onze accountant moet uitleggen. We hebben die luxe schommelstoel niet gekocht, die billendoekjesverwarmer is er nooit gekomen, en de meiden droegen tweedehands laarsjes met lichte slijtage op de neuzen.

Maar dit is de rommelige, ongemakkelijke waarheid over het opvoeden van baby's als je compleet blut bent: de baby's weten niet dat je krap bij kas zit. Ze weten niet dat hun kinderwagen voor veertig euro werd gekocht van een vent genaamd Dave op de parkeerplaats van de kroeg. Ze weten niet dat hun biologische romper de enige mooie is die ze bezitten en daarom drie keer per week gewassen wordt. Ze weten alleen of je er bent, de houten lepel vasthoudend terwijl zij op de Tupperware slaan, compleet uitgeput, en doet alsof je weet waar je mee bezig bent.

Je eindigt wanhopig met het lenen van de bevlekte hydrofieldoeken van je zus terwijl je alle plastic troep op batterijen afzweert en gewoon het meest schone doekje gebruikt dat binnen handbereik is wanneer het projectielbraken begint. En op de een of andere manier haal je het einde van de maand, de ING-app staat weer iets in de plus, en dan doe je het allemaal weer opnieuw.

Als je probeert uit te zoeken wat er oprecht toe doet en wat slechts ruis is, neem dan een kijkje bij de zorgvuldig samengestelde babycollectie van Kianao voor de weinige dingen die daadwerkelijk de investering waard zijn voordat de chaos losbarst.

Veelgestelde Vragen (Omdat iemand er altijd naar vraagt)

Is het oprecht veilig om een tweedehands kinderwagen te kopen als ik blut ben?

Eerlijk gezegd, ja, zolang de remmen werken en hij structureel niet in elkaar is gestort doordat ermee van een betonnen trap is gereden. Onze jeugdarts gaf stilletjes toe dat, hoewel autostoeltjes altijd gloednieuw moeten worden gekocht (omdat je niet weet of ze in een botsing hebben gezeten en het plastic degradeert), kinderwagens prima zijn. Controleer gewoon de scharnieren, zorg dat de wielen er niet afvallen als je hem duwt, en schrob de stof agressief schoon met heet zeepwater, want baby's zijn van nature nogal vieze wezentjes.

Kan ik mijn eigen babyvoeding maken om geld te besparen?

Ja, en het is aanzienlijk goedkoper dan het kopen van die biologische knijpzakjes die twee euro kosten voor drie happen geprakte wortel. Toen de meiden de zes maanden aantikten, stoomden we letterlijk gewoon de groenten die wij 's avonds aten tot ze grijs en treurig waren, om ze vervolgens met een vork te prakken. De enige regel die Brenda van het consultatiebureau in mijn schedel had gebrand, was om ze nóóit honing te geven voordat ze één jaar zijn (risico op botulisme, angstaanjagend reëel) en om allergenen heel voorzichtig te introduceren. Verder is een geprakte banaan gewoon een geprakte banaan.

Heb ik echt een commode nodig?

Absoluut niet. We kochten een goedkoop schuimrubberen aankleedkussen voor vijf euro en gooiden dat op het bed, de vloer, de bank of waar de ramp zich ook maar voltrok. Commodes zien er prachtig uit op Pinterest, maar wanneer je een spartelende baby hebt die als een geladen wapen actief lichaamsvloeistoffen op je afvuurt, wil je zo dicht mogelijk bij de grond zijn zodat ze er niet af kunnen rollen en hun hoofd stoten. Bespaar jezelf het geld.

Wat is de absolute afrader om je geld aan te verspillen?

Babyschoenen voordat ze kunnen lopen. Het is een epidemie van stupiditeit. Ik kocht piepkleine sneakertjes voor de tweeling die meer kostten dan mijn eigen schoenen, puur voor een foto. Ze konden niet lopen. Ze konden niet eens staan. De schoenen maakten het alleen maar onmogelijk voor ze om fatsoenlijk te kruipen, en ze schopten ze in de supermarkt binnen tien minuten uit. Op blote voeten is trouwens sowieso veel beter voor de ontwikkeling van hun voeten, wat dan weer fantastisch nieuws is voor je portemonnee.

Hoe betaal je luiers zonder failliet te gaan?

Als je dapper genoeg bent, zullen wasbare luiers je op de lange termijn een absoluut fortuin besparen, hoewel de eenmalige aanschafkosten en de gigantische hoeveelheid extra wasgoed mijn moraal na ongeveer drie weken braken. Voor wegwerpluiers zijn de huismerken van de supermarkt je beste vriend. Ze zijn wettelijk gereguleerd, zeer absorberend en kosten een fractie van de grote merken. Ja, je zult nog steeds af en toe een catastrofale lekkage meemaken die een leuke outfit verpest, maar geloof me, dat gebeurt met de dure merken net zo goed.