De Eerlijke Survivalgids voor Vaders: Naar het Strand met een Baby

Precies om 8:14 uur afgelopen dinsdag stond ik aan de rand van de duinen in West Sussex, met drie gigantische draagtassen, een koelbox, een parasol en twee gillende tweejarige meisjes die net hadden ontdekt dat er zoiets als wind bestaat.

Wekenlang voorafgaand aan dit exacte moment had mijn vrouw Sarah lopen manifesteren over een tropische vakantie. Ik betrapte haar er regelmatig op dat ze om 2 uur 's nachts, verlicht door het scherm van de iPad, zat te turen naar secrets baby beach aruba reviews, alsof we het besteedbare inkomen hadden om met een peutertweeling naar de Nederlandse Antillen te vliegen. Ze was volledig geobsedeerd door de idyllische, ondiepe lagune die secrets baby beach aruba beloofde, en fluisterde over witte zandstranden en zachte Caribische stromingen. Ik knikte steunend, maar was me er volledig van bewust dat onze realiteit een gemeentelijke betaalparking aan de Engelse kust was, waar we ons moesten voorbereiden op een tocht over een berg agressieve, winderige kiezels.

Je kent ze wel, die perfect gestileerde foto's online van een moeder die sierlijk langs de vloedlijn ligt te loungen terwijl haar baby in de schaduw van een linnen parasol een dutje doet. Ik heb er geen idee van wie deze mensen zijn of welke kalmeringsmiddelen ze hun kinderen voeren. Met baby's naar de kust gaan is geen vakantie. Het is een extreme logistieke operatie vermomd als vrijetijdsbesteding.

De pure natuurkunde van het verplaatsen van baby's naar het zand

De tocht van de kofferbak van de auto naar een bruikbaar stuk zand kostte ons bijna een uur. De kinderwagen vertikte het simpelweg om over het grind te rollen en groef zijn wielen als een koppige ezel in de aarde, waardoor ik het hele apparaat fysiek achteruit moest slepen terwijl de tweeling me ietwat geamuseerd aankeek.

Als je een strandtripje plant, laat me dan even de realiteit schetsen van wat je die duin af gaat sjouwen:

• Drie gigantische tassen vol rijstwafels en knijpfruit die ze later zullen weigeren te eten omdat de wind ze "te luid" maakte.
• Een pop-up UV-strandtentje dat tegenwoordig permanent opgezet in mijn gang staat omdat ik niet kan uitvogelen hoe ik het terug in zijn ronde tas moet opvouwen.
• Genoeg zware handdoeken om een klein zwemparadijs af te drogen.
• Twee peuters die wild fluctueren tussen gedragen willen worden en eisen om zelfstandig recht in het pad van een aanstormende meeuw te lopen.

Toen we eindelijk ons territorium hadden geclaimd, probeerde ik de beruchte "hoeslaken-hack" die ik op Instagram had gezien. Je kent hem wel—je legt een hoeslaken ondersteboven en verankert de hoeken met zware tassen om een kleine, zandvrije speelbox te creëren. De zeewind lachte om mijn hoeslaken. Het veranderde onmiddellijk in een chaotische parachute, slokte een van de tweeling op en zorgde voor wijdverspreide paniek.

Ik gaf het laken op en rolde in plaats daarvan de Grote Leren Speelmat van KIANAO uit, die ik gelukkig nog onderin de tas had gepropt. Ik ben oprecht dol op dit ding, vooral omdat het wat gewicht heeft en daadwerkelijk plat op de grond blijft liggen. Het creëerde een afgebakend, afneembaar eiland van rust waar ze konden zitten zonder direct een halve kilo zand in hun luiers te absorberen. Je veegt hem zo schoon met een vochtig doekje, wat voelde als een kleine overwinning in een ochtend die daar verder compleet verstoken van was.

De grote zonnebrand-worstelwedstrijd

Toen brak de zonbeschermingsfase van de ochtend aan, die ik het beste kan omschrijven als een contactsport.

Toen de tweeling jonger was, had de verpleegkundige van het consultatiebureau ons vrij streng gewaarschuwd voor zonnebrandcrème. Ze mompelde iets over baby's onder de zes maanden die een zeer doordringbare huid hebben die in wezen als een spons voor chemicaliën werkt, en raadde ons aan om ze gewoon helemaal uit direct zonlicht te houden. Dat klinkt vreselijk verantwoord, totdat je je realiseert dat baby's biologisch zo geprogrammeerd zijn dat ze recht op het meest zonnige en gevaarlijke deel van elke willekeurige omgeving afkruipen.

Nu ze twee zijn, mogen we het dikke, minerale spul gebruiken. Ik had een dure zinkoxidecrème gekocht omdat ik las dat het veilig is voor koraalriffen (niet dat er veel koraalriffen te vinden zijn voor de kust van Bognor Regis, maar een mens probeert zijn steentje bij te dragen). Het smeert niet uit. Het blijft gewoon op de bovenste huidlaag liggen, waardoor je kinderen veranderen in kleine, woedende mimespelers die het uitschreeuwen terwijl jij verwoed een witte pasta in hun mollige knieschijven probeert te wrijven.

Ik had ze allebei voor de reis de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen aangetrokken. Het is een perfect, lekker zacht kledingstukje, hoewel het eerlijk gezegd tegen 9:30 uur compleet geruïneerd was door gele zonnebrandvlekken en vochtig zand. Hun armpjes zaten bovendien direct vol met kippenvel van de zeewind, waardoor ik ze alsnog in dikke badcapes moest wikkelen.

Worstelen met de pop-up tent des doods

Omdat de zon steeds hoger kwam te staan, moest ik de baby strandtent inzetten.

Laten we het even hebben over dit moderne martelwerktuig. Je koopt het onder het valse voorwendsel dat het gracieus openklapt als een ontluikende lotusbloem. Het klapt inderdaad open, maar meestal nogal gewelddadig en recht in je kin. Het tentje in het zand verankeren terwijl er een peuter via de buitenkant naar boven probeert te klimmen, is al frustrerend genoeg, maar de echte horror van de strandtent is de wetenschap dat je hem uiteindelijk ook weer moet opruimen.

Om het weer in die ronde draagtas te krijgen, heb je een diploma in geavanceerde bouwkunde en de knijpkracht van een zilverruggorilla nodig. Ik was twintig minuten lang aan het worstelen met een lus van strakgespannen glasvezel in de wind, me er volledig van bewust dat een groep kinderloze tieners me op veilige afstand stond te bekijken en mijn strijd hoogstwaarschijnlijk op social media aan het posten was. Tegen de tijd dat het op iets leek dat op een platte cirkel leek, zweette ik me kapot en had ik een spier in mijn onderrug verrekte.

Een huiveringwekkend besef over zwemkleding

Rond 10:15 uur besloten we koers te zetten naar de daadwerkelijke oceaan.

Een paar weken daarvoor had ik een beangstigend artikel gelezen van wat waterveiligheidsmensen die de kleuren van zwemkleding hadden getest in open water. Blijkbaar worden stijlvolle pastelblauwe, zachtgroene en smaakvol beige badkleding—exact de kleuren die elk duurzaam merk aan millennial-ouders verkoopt—volledig onzichtbaar wanneer ze nog geen halve meter onder water zijn. De enige kleuren die echt opvallen in een panieksituatie, zijn pijn-aan-je-ogen neongeel, bouwvakker-oranje en fluoriserend groen.

Natuurlijk had ik mijn kinderen gekleed in een esthetisch, gedempt saliegroen. Toen ik daar stond bij de grijze, onstuimige Britse branding, realiseerde ik me dat als een van hen het water in zou lopen, ze direct zouden camoufleren in het troebele water als een ware Navy SEAL.

Om dit te voorkomen, propte ik ze in dikke, logge, door de reddingsbrigade goedgekeurde zwemvesten. Niet van die schattige kleine schuimrubberen vleugeltjes voor om de armen—ik hoorde een badmeester die ooit omschrijven als "verdrinkingshulpmiddelen" omdat ze peuters aanleren om verticaal in het water te blijven. Wij gebruikten de zware vesten met die riem die vrij gewelddadig via het kruis omhoog loopt, wat de meisjes overigens absoluut verafschuwden.

We hielden het welgeteld vier minuten vol in het water, totdat een klein golfje tegen een enkel spatte, wat een gesynchroniseerde dubbele meltdown veroorzaakte die glas kon laten breken. Dit resulteerde in een onmiddellijke en permanente terugtocht naar het picknickkleed.

Als je dapper genoeg bent om je deze zomer buitenshuis te wagen en spullen nodig hebt die daadwerkelijk werken (en makkelijk schoon te maken zijn), dan kun je misschien beter even kijken naar de biologische babydekentjes en speelmatten van Kianao om je autostoelen te beschermen tegen de onvermijdelijke nattigheid.

Lunch, doorkomende tandjes en de haastige aftocht

Tegen 11:00 uur was de sfeer op de speelmat flink gedaald. Ze hadden het warm, waren oververmoeid en hadden bovendien last van doorkomende tandjes. Een van mijn dochters was agressief aan het kauwen op een zout stuk drijfhout dat ze van een meeuw had gestolen, dus moest ik het fysiek uit haar kaken loswrikken en het omruilen voor haar Panda Bijtring.

Ik kan niet genoeg benadrukken hoezeer dit piepkleine siliconen beertje mijn ochtend heeft gered. Ze pakte de kleine bamboevormige ring stevig vast en kauwde op de oren van de panda met een felheid die ietwat verontrustend was, maar het huilen stopte. Ik gaf de andere helft van de tweeling de Bubble Tea Bijtring, wat haar net lang genoeg bezighield zodat ik in alle rust een broodje kaas met zand naar binnen kon schrokken.

Toen keek ik op de klok. De zon bereikte bijna haar piek qua UV-straling, het strand stroomde vol met luidruchtige gezinnen en een zwerfhond had onze koelbox in het vizier. Het was tijd om de aftocht te blazen.

Proberen een zanderige omgeving te verlaten met baby's, betekent accepteren dat je auto nooit meer schoon zal zijn. Iemand op een speelgroep vertelde me ooit over de "maïzena-truc"—het idee is dat als je maïzena over natte, zanderige babybeentjes strooit, het het vocht absorbeert en je het zand er zo pijnloos af kunt vegen.

Ik had een bus talkvrij babypoeder meegebracht om deze theorie te testen. Ik stond bij de kofferbak van de Vauxhall Astra agressief twee gillende peuters te poederen terwijl de wind een wolk van wit stof over de parkeerplaats blies, waardoor ik eruitzag als een paniekerige bakker die de controle over zijn keuken kwijt was. Het werkte enigszins, maar het creëerde toch vooral een zanderige, deegachtige pasta in de plooitjes van hun knieën.

We reden in absolute stilte naar huis. De meisjes waren al buiten westen in hun autostoeltjes voordat we de hoofdweg bereikten. Ik had zand in mijn haar, zonnebrandcrème in mijn ogen en het grote besef dat onze vakanties, totdat ze minstens een jaar of zeven zijn, uitsluitend zullen bestaan uit het zien te overleven op verschillende locaties.

Voordat je probeert je eigen kroost naar de kust te slepen, neus even door de volledige zomercollectie van Kianao, zodat je in ieder geval goed bent uitgerust voor de chaos.

Veelgestelde Vragen (vanuit de loopgraven)

Wanneer kan ik mijn baby meenemen naar het strand?
Technisch gezien: wanneer je een dusdanige hekel aan jezelf hebt dat je vrijwillig de auto gaat inpakken. Medisch gezien: onze huisarts raadde aan om te wachten tot ze minstens zes maanden oud waren voordat we serieuze stranddagen gingen plannen, vooral omdat pasgeborenen hun lichaamstemperatuur niet stabiel kunnen houden en je ze nog niet mag insmeren met zonnebrand. Onder de zes maanden speel je in feite een riskant spelletje waarbij je een zeer kwetsbare aardappel volledig in de schaduw probeert te houden.

Is het erg als mijn baby zand eet?
Nou ja, ze gaan het hoe dan ook doen, ongeacht wat ik je hier vertel. Volgens mijn paniekerige Google-sessie terwijl ik op het strand zat, kan een klein beetje droog zand geen kwaad, al zorgt het wel voor een angstaanjagende luierverschoning de volgende dag. Het natte zand vlakbij de branding zit blijkbaar vol bacteriën en meeuwenpoep, dus probeer dat waar mogelijk wel even uit hun mond te vissen.

Wat is de beste manier om zand van een baby af te krijgen?
De maïzena-truc werkt redelijk als ze helemaal droog zijn, maar de realiteit is dat je gewoon je nederlaag moet accepteren. Ik veeg ze zo goed als het gaat af met een droge handdoek, kleed ze uit tot op hun luier voordat ze in de autostoel gaan, en gooi ze linea recta in bad zodra we de drempel van ons huis passeren.

Zijn puddle jumpers veilig in de zee?
Van wat ik heb gehoord van mensen die veel slimmer zijn dan ik: absoluut niet. Ze zijn bedoeld voor rustige zwembaden. In open water met stroming en golven heb je een echt, door de reddingsbrigade goedgekeurd reddingsvest nodig dat ze daadwerkelijk op hun rug draait als ze onder water gaan. En ja, ze zullen brullen als je het ze aantrekt. Laat ze maar brullen. Het is beter dan het alternatief.

Hoe lang zou een stranduitje met een baby moeten duren?
Als je het langer dan twee uur volhoudt, verdien je een koninklijke onderscheiding. Zorg dat je er om 8 uur 's ochtends bent, laat ze naar een meeuw kijken, een zanderige snack eten, een driftbui krijgen over een kiezelsteen, en wees weer terug in de auto voordat de middagzon echt gaat branden. Alles wat langer duurt, is simpelweg een uithoudingstest voor je eigen mentale gezondheid.