Het Baby Storme-nieuws verwerken tijdens een echte storm

Het was 02:14 uur op een dinsdagnacht en ik zat opgevouwen tussen een stofzuiger en een gigantische kartonnen doos vol winterjassen in de raamloze gangkast. Ik probeerde een kleuter van vier, een peuter van twee en een baby van vier maanden stil te houden, terwijl de storm in Texas ons dak er zowat probeerde af te rukken. De donder was zo hard dat mijn tanden ervan trilden. De helderheid van mijn telefoon stond op de laagste stand en in het donker zat ik hersenloos door social media te scrollen. Alles om maar te voorkomen dat ik voor de vijftigste keer de lokale buienradar zou checken. De hele voorraad van mijn Etsy-shop stond namelijk in de woonkamer en ik was ervan overtuigd dat het plafond elk moment naar beneden kon komen.

Precies op dat moment besloot het algoritme me een video voor te schotelen van zangeres Baby Storme. Mocht je het gemist hebben: ze deelde onlangs het hartverscheurende nieuws dat ze haar zoontje is verloren toen ze zeven maanden zwanger was. Ik zat daar maar, in de bedompte, stoffige lucht van mijn jassenkast, met de geur van een natte hond en oude schoenen, terwijl ik mijn drie ademende, plakkerige, doodsbange kinderen vasthield. En ik begon stilletjes te huilen in het ongewassen haar van mijn oudste zoontje.

Van de reacties wil ik het wel uitschreeuwen

Ik ga even heel eerlijk met jullie zijn, want iemand moet het zeggen. De manier waarop mensen praten tegen rouwende moeders, zowel online als in het echte leven, is echt bizar en grensoverschrijdend. Ik maakte de fout om de reacties onder de nieuwsartikelen over haar te lezen, en het was een masterclass in toxische positiviteit. Mensen strooien maar al te graag met opmerkingen als "God had nog een engeltje nodig" of "alles gebeurt met een reden". Alsof het een soort magische emotionele pleister is die het feit verzacht dat een moeder het ziekenhuis moet verlaten met een lege autostoel.

Lief bedoeld hoor, ik weet echt wel dat de meesten gewoon vreselijk ongemakkelijk worden van het concept rouw en die vreselijke stilte proberen op te vullen, maar het is zó schadelijk. Toen mijn zus een paar jaar geleden een miskraam kreeg, zei een vrouw in onze kerk daadwerkelijk tegen haar dat ze nu tenminste wist dat haar lichaam in staat was om zwanger te raken. Ik zweer het je, ik werd bijna gearresteerd wegens mishandeling, daar midden in de koffiekamer. Je vertelt een rouwende moeder niet dat ze het van de zonnige kant moet bekijken. Je probeert niet de positieve kant van een doodgeboren kindje in te zien.

Als je iemand in zo'n situatie wilt helpen, hoef je eigenlijk alleen maar aan te komen met een gigantische schaal lasagne, hun oudere kinderen mee te nemen naar het park zodat de ouders in vrede kunnen huilen, en hardop te erkennen dat de hele situatie ronduit oneerlijk en verschrikkelijk is. Mijn oma Betty zei altijd dat rouw eigenlijk gewoon liefde is die nergens meer naartoe kan. En als je in zo'n laat stadium een baby verliest, heeft je lichaam zich al zeven maanden fysiek voorbereid om al die liefde te geven aan een klein mensje dat niet mee naar huis komt. De fysieke en emotionele ravage daarvan kun je niet fixen met een inspirerende quote.

Wat mijn kinderarts zei over kleine zenuwstelsels

Maar goed, een enorme donderslag deed de vloerplanken trillen en trok me ruw terug naar mijn eigen acute probleem: mijn oudste zoon begon te hyperventileren. Ik heb dat arme kind als peuter waarschijnlijk een trauma bezorgd. De allereerste keer dat we een zware tornadowaarschuwing hadden, rende ik namelijk als een gillende keukenmeid door het huis en smeet ik blikken bonen en belangrijke papieren in een wasmand. Mijn kinderarts, dokter Miller, moest me tijdens zijn driejaarscontrole zelfs even apart nemen om uit te leggen hoe erg ik de mist in was gegaan.

Voor zover ik het begreep terwijl mijn kind de stethoscoop van de dokter probeerde te slopen, besteden kleine kinderen hun gevoel van veiligheid eigenlijk volledig aan ons uit. Dokter Miller zei dat tijdens een storm, de flitsende lichten en harde knallen als het ware kortsluiting veroorzaken in die kleine hersentjes. Blijkbaar verstoort de dalende luchtdruk ook hun binnenoor, wat fysiek ongemakkelijk voelt. Omdat ze zichzelf nog niet kunnen kalmeren, kijken ze direct naar hun moeder. Als ik doe alsof de wereld vergaat, gelooft hij dat de wereld vergaat. Wat dus betekent dat je daar overdreven en belachelijke buikademhalingen moet gaan zitten doen als een soort invallende yogadocent, puur om hun kleine lijfjes voor de gek te houden en te kalmeren.

Ik laat ze niet eens meer naar de lokale weerman op tv kijken. Die presentatoren gebruiken felrode kaarten en paniekerige stemmen, puur om de kijkcijfers op te krikken, en het maakt iedereen helemaal gek.

De spullen die ze écht stil hielden in de kast

Het wordt onvoorstelbaar warm in zo'n afgesloten kast in Texas als je er vier zweterige lichamen in propt, en de baby kreeg langzaam van die boze, vlekkerige rode wangen. Godzijdank had ik haar na haar badje direct de Biologische Katoenen Baby Romper aangetrokken. Ik had een tijdje terug een 3-pack gekocht omdat ze verrassend betaalbaar waren voor biologische kleding, en eerlijk gezegd is het absoluut mijn favoriete basislaag. De stof ademt namelijk écht, in plaats van dat het hitte vasthoudt zoals die stugge polyester rompers van de grote warenhuizen. Ze lag daar lekker te chillen in haar luier en die mouwloze romper, zich totaal onbewust van de chaos buiten. Ze probeerde vooral haar eigen teentjes op te eten terwijl we wachtten tot de storm ging liggen.

Als je er ook zo klaar mee bent dat synthetische stoffen je kind warmte-uitslag bezorgen zodra de temperatuur stijgt, bekijk dan eens onze collectie met basics van biologisch katoen.

Mijn middelste kind begon daarentegen luid genoeg te jengelen om de doden te wekken. Ik graaide in de donkere krochten van mijn luiertas en haalde de Bubble Tea Bijtring tevoorschijn. Ik zal eerlijk met jullie zijn: dit ding is een beetje groot, en soms valt hij pardoes uit haar mond als ze te ver achterover ligt. Maar hij is wel dik genoeg zodat ze, als ze gestrest is, lekker agressief kan kauwen op de siliconen bobbeltjes. Ik duwde hem in haar handen en het leverde me een volle twintig minuten heerlijke stilte op, terwijl ze erop kauwde als een kleine bever.

Om te voorkomen dat de oudste weer in een paniekaanval zou schieten, herinnerde ik me het oude trucje van mijn moeder: geef ze een uiterst belangrijke taak tijdens een crisis. Ik benoemde hem plechtig tot Baas van de Zaklampen. Hij nam het zó serieus dat hij direct stopte met huilen, rechtop ging zitten en de lichtstraal strak op de muur richtte.

Meubels naar de gang slepen

Toen de stroom het rond drie uur 's nachts definitief begaf, werd het donker. Dat was te veel voor de baby, en ze begon te mopperen. Ik heb letterlijk onze Houten Babygym uit de woonkamer gesleept en in de gang gepropt, bij het licht van de zaklamp. Ik weet dat een groot houten frame in een krappe ruimte volkomen bizar klinkt, maar doordat ik haar onder de bungelende speelgoeddieren legde, had ze iets anders om zich op te focussen dan het lawaai.

Normaal gesproken is het gewoon een vaste waarde in onze woonkamer, vooral omdat het geen schreeuwerig, plastic onding is. Maar de oudste vond het prachtig om de kleine houten ringen heen en weer te slingeren om zijn zusje te vermaken. Het hield ze allebei bezig totdat de storm eindelijk ging liggen en de donder in de verte wegebde.

We kropen volkomen uitgeput, zweterig én veilig die kast uit. Ik legde de kinderen weer in hun bed, liep naar de keuken om een lauwe kop oploskoffie voor mezelf te maken, en dacht weer aan die arme zangeres. Het leven is zo kwetsbaar, jongens. Je besteedt zo veel tijd aan piekeren over het weer, je bankrekening of de vraag of je kind wel genoeg groenten eet, en dan lees je zoiets en besef je dat die kleine dingen er werkelijk niet meer toe doen.

Voordat je batterijen en flessen water gaat inslaan voor de volgende storm, neem even de tijd om onze volledige lijn met duurzame, veilige babyspullen te bekijken. Ze helpen je kleintjes kalm te houden als de boel even chaotisch wordt.

Vragen die ik vaak krijg over stormen en stress

Wat is een goed "stormklusje" voor een peuter?

Eerlijk gezegd: alles wat ze het gevoel geeft dat ze de baas zijn over een situatie waar ze totaal geen controle over hebben. Baas van de Zaklampen is hier favoriet, maar je kunt ze ook bombarderen tot Officiële Huisdierknuffelaar of Deken-Inspecteur. Geef ze gewoon een hele serieuze titel en een kleine taak. Het schakelt hun brein onmiddellijk over van paniek naar een doel.

Hoe voorkom je dat een baby oververhit raakt in een noodruimte?

Kasten en badkamers worden zo snel bloedheet als iedereen bij elkaar zit en dezelfde lucht inademt. Ik kleed ze uit tot alleen een luier en een heel dun laagje biologisch katoen. Geen synthetische stoffen, geen dikke slaapzakken. Voor het geval de stroom uitvalt, heb ik altijd een kleine kinderwagenventilator op batterijen in mijn noodpakket. Die klem ik aan een plank zodat er wat luchtcirculatie is over hun huid.

Wat kan ik het beste zeggen tegen een vriendin die laat in de zwangerschap een kindje verliest?

Hou het pijnlijk simpel. "Het spijt me zo. Dit is compleet oneerlijk en ik hou van je." Geef geen ongevraagd medisch advies, begin niet over toekomstige zwangerschappen, en gebruik al helemaal niet de term 'Gods plan'. Erken gewoon dat hun realiteit op dit moment ronduit verschrikkelijk is, en breng dan wat eten in wegwerpbakjes langs, zodat ze niet hoeven af te wassen.

Groeien kinderen uiteindelijk over hun angst voor onweer heen?

Mijn kinderarts zweert van wel, meestal tegen de tijd dat ze naar de basisschool gaan. Maar het hangt er echt vanaf hoe we ons nu in hun buurt gedragen. Als we blijven laten zien dat onweer gewoon luidruchtig weer is in plaats van een apocalyptische ramp, beseffen ze uiteindelijk dat die harde knallen hen echt geen pijn zullen doen. Het vergt van onze kant gewoon een hoop nep en overdreven diep ademhalen om ze zover te krijgen.