De waarheid achter de 'Baby Steps game uncensored' zoektrend

Ik zit op de grond van onze veel te krappe woonkamer, terwijl ik een substantie die misschien geprakte banaan is (maar hoogstwaarschijnlijk iets ergers) van mijn linkerknie schraap, wanneer mijn telefoon trilt door een paniekerig appje van mijn zus. Ze wil weten of ze voor de aanstaande verjaardag van de tweeling die nieuwe 'baby steps' videogame moet kopen waar ze zoveel over heeft gehoord. Ze had de ongecensureerde versie van de 'baby steps'-game gegoogeld in de veronderstelling dat het een soort reclamevrije, educatieve app was, en was diep, maar dan ook echt díep getraumatiseerd door wat ze vond. Ik moest met één hand typen terwijl ik met de andere een krijsende peuter weghield van een stopcontact, om uit te leggen dat nee, tante Sarah, je bent een wandelende ramp, zoiets willen we niet in huis.

Als jij een ouder bent die onschuldig het internet op is gegaan voor advies over hoe je je trage baby van tien maanden eindelijk zover krijgt om de ene voet voor de andere te zetten: je hebt mijn diepste medelijden. Je hoopte waarschijnlijk op wat tips over houten loopwagentjes of een leuk artikel over vroege motoriek. In plaats daarvan besloot het algoritme dat je dringend meer moest weten over een 35-jarige werkloze man-baby genaamd Nate, die in een bevuild volwassen rompertje door een magische wereld zwerft.

Dit is de bizarre realiteit van digitaal ouderschap in de moderne tijd, waarin een onschuldige zoektocht naar mijlpalen in de ontwikkeling van je kind je halsoverkop in de uiterst vreemde wereld van volwassen indiegames gooit.

De ezelmannen en de vreemde obsessie van het internet

Laten we meteen het grootste misverstand uit de wereld helpen. De game waar je over hoort is niet voor kinderen, leert je kind niet lopen, en zorgt er vrijwel zeker voor dat je je browsergeschiedenis moet wissen. Gemaakt door Bennett Foddy — een man wiens vorige game draaide om het besturen van een Olympische hardloper met ledematen die als doorgekookte spaghetti in het rond zwaaiden — is deze nieuwe titel wat gamers een 'walking simulator' noemen. Zelf noem ik het een gruwelijk accurate weergave van een poging om om 3 uur 's nachts de badkamer te bereiken nadat je op een legoblokje bent gaan staan.

Je bestuurt beide benen van Nate onafhankelijk van elkaar met de knoppen van je controller. Het resultaat is een hilarisch frustrerende aaneenschakeling van faceplants, pijnlijke spagaten en gênant van heuvels afrollen. In theorie is het dus de perfecte digitale vertaling van de peutertijd.

Maar de reden dat het voor paniek zorgt op opvoedfora is de grafische aard van de beelden. Als je zoekt naar de ongecensureerde beelden van de 'baby steps' game, beland je in een 18+ koortsdroom die ik nog steeds van mijn netvlies probeer te branden. In de game komen veelvuldig antropomorfe ezelmannen voor die agressief, anatomisch correct en vol trots he-le-maal naakt zijn. Er is een specifieke knop in de instellingen van het spel die spelers de keuze geeft om naaktheid te censureren. Zet je die uit, dan wordt het gewaagde artistieke statement van de maker over mannelijke trots volledig, en ronduit angstaanjagend, blootgesteld.

Voeg daar nog wat achteloze verwijzingen naar recreatief drugsgebruik en een uiterst ongemakkelijke scène met lichaamsvloeistoffen aan toe, en je snapt meteen waarom het een spectaculair slecht idee is om je zevenjarige hier Twitch-streams van te laten kijken. De soundtrack is overigens wel okee.

Hoe echt kruipen er in ons huis uitziet

Als we onszelf losrukken van digitale ezelmannen en terugkeren naar de realiteit: het daadwerkelijke fysieke proces waarin een baby leert bewegen is al frustrerend genoeg zónder een controller in je handen. In ons appartement is het verschil tussen mijn tweelingdochters enorm. Florence is een rustige observator die naar haar eigen benen kijkt alsof het buitenaardse objecten zijn die volkomen onterecht aan haar romp zijn bevestigd. Elsie daarentegen is een brok pure chaos die rond maand zeven besefte dat voorwaartse beweging gelijk staat aan macht.

Toen ze nog piepklein waren, lang voordat we ons druk maakten of ze ooit zouden gaan lopen of gewoon als ietwat gestreste boomstammetjes permanent overal naartoe zouden rollen, moesten we uitvinden hoe we hun buikspieren aan het werk konden zetten. De verpleegkundige van het consultatiebureau — een angstaanjagend competente vrouw die altijd precies leek te weten hoe weinig slaap ik kreeg — mompelde iets over het belang van vroege visuele en motorische stimulatie op een platte ondergrond. Ze gaf me de overtuiging dat als ik de tweeling niet direct naar dingen liet grijpen, ze voor de rest van hun leven stil zouden blijven liggen.

Dat brengt me bij de absolute noodzaak van een goede babygym, want daar begint de échte motorische ontwikkeling. Ik heb een nogal specifieke, ietwat gênante geschiedenis als het gaat om babyspullen. Voordat de tweeling werd geboren, had een goedbedoelend familielid ons een enorm, agressief plastic gevaarte gestuurd dat oplichtte, een harde techno-versie van "Old MacDonald" afspeelde en grofweg veertig procent van ons vloeroppervlak in beslag nam. Het kostte me drie uur om het in elkaar te zetten, het had batterijen nodig die ik niet in huis had, en het joeg de meiden de stuipen op het lijf.

Ik verbande het ding naar de gang en kocht uiteindelijk de Blad & Rammelaar Babygym Set van Kianao. Het is prachtig en ongegeneerd simpel. In feite is het een stevig houten A-frame waaraan verschillende onbehandelde, massief houten en gehaakte figuren bungelen. Er zijn geen knipperende lichten, er zijn geen batterijen voor nodig en het produceert geen synthetische muziek.

De meiden konden er eeuwenlang onder liggen, onhandig meppend naar de kleine houten ringen die een erg zacht, dragelijk rammelgeluid maakten. Ik ontdekte dat ik warempel een kop thee kon opdrinken, terwijl zij spelenderwijs hun kleine arm- en buikspiertjes gebruikten om te ontdekken hoe ze de afstand tussen hun handjes en het hangende blaadje konden overbruggen. Het speelde een grote rol in hun besef dat ze daadwerkelijk ledematen hadden die ze zelf konden besturen. Mijn enige oprechte klacht is dat het hout zó esthetisch verantwoord is en zo goed opgaat in ons woonkamerkleed, dat ik het een keer in het donker volledig over het hoofd zag en mijn teen zó hard stootte, dat ik even moest gaan zitten om mijn levenskeuzes te overdenken.

Babyspullen die je niet aan je schoonmoeder hoeft uit te leggen

Zodra ze de fase van 'op je rug liggen en naar houten voorwerpen meppen' waren ontgroeid, sloeg de paniek rondom leren lopen pas echt toe. Het internet overspoelt je met angstaanjagend advies over het zogenaamde 'container baby syndroom' (kinderen te veel in stoeltjes laten zitten) en het absolute kwaad van je kind in iets plaatsen dat hun bewegingsvrijheid beperkt.

Er is veel druk om zo'n loopstoeltje met wieltjes te kopen. Je kent ze wel: de baby hangt in een stoffen zitje, omringd door een plastic speelblad, en racet door de keuken als een dronken bestuurder in een botsauto. Onze huisarts raadde ons ten stelligste aan deze dingen volledig te vermijden. Haar medische advies ging gepaard met een waarschuwing over hoe ze baby's in een onnatuurlijke heuppositie dwingen, ze in feite leren op hun tenen te lopen en ze daarnaast genoeg snelheid geven om bij een hete oven te komen.

In plaats van ze in beknellende plastic loopstoeltjes te worstelen, of te luisteren naar de achterhaalde theorieën van je buurman over enkelondersteuning, kun je beter gewoon de scherpe hoeken van de salontafel afschermen, een stevige speelmat neerleggen en ze op hun eigen tempo de wrede grap van de zwaartekracht laten ontdekken.

Wanneer ze eraan toe zijn om zich op te trekken, hebben ze gewoon iets stabiels nodig om zich aan vast te houden. Wij hebben hiervoor wat van onze eerdere babyspullen hergebruikt. We hadden ook de Indiana Babygym Set aangeschaft voor bij mijn ouders thuis. Omdat de A-frame constructie met het spantouw verrassend stabiel is, gebruikte Elsie één van de poten om zichzelf in een wiebelende geknielde positie te hijsen, voordat ze onvermijdelijk weer op haar dikke luier plofte.

Tijdens een bezoek aan vrienden hebben we ook de Beer Babygym Set geprobeerd. Het is een prima ding en de kleine berenhangertjes zijn ontegenzeggelijk schattig. Maar ik vond de pastelkleurige details wat moeilijker te matchen met de algemene chaos in ons huis. En eerlijk gezegd beantwoordt het bladerenmotiefje gewoon veel beter aan mijn wanhopige, millennial-behoefte aan organische vormen, in een wereld die gedomineerd wordt door felgekleurd plastic.

Blote-voeten-politiek en de ironie van schoentjes

Er is een enorm grappige ironie rondom die belachelijke videogame: Nate, de volwassen hoofdpersoon, brengt het hele spel volledig op blote voeten door. Hij weigert schoenen te dragen terwijl hij verraderlijke bergen beklimt en ijzige landschappen doorkruist.

Bij echte menselijke baby's is dit eigenlijk precies wat de experts willen dat je doet.

Het is ontzettend verleidelijk om van die piepkleine, stugge, perfect gevormde sneakertjes te kopen die precies lijken op de volwassen versie. Ze staan fantastisch op Instagram. Maar een stugge zool onder een baby binden die probeert zijn balans te vinden, is blijkbaar vergelijkbaar met iemand vragen te leren schaatsen met skischoenen aan. Ze moeten de grond voelen. Ze moeten hun teentjes kunnen spreiden voor grip op de vloer.

Wij houden de tweeling binnenshuis zoveel mogelijk op blote voeten. In een tochtig Londens appartement resulteert dat vaak in koude tenen en veel verwoed over voetjes wrijven voor bedtijd. Maar als ze écht iets aan hun voeten moeten, wil je iets dat ontzettend zacht en flexibel is. De daadwerkelijke fysieke ontwikkeling steunt op natuurlijke bewegingen, ongehinderd door stijve schoentjes die hun kleine gewrichtjes in rare hoeken dwingen.

Een snelle checklist voor het behoud van je mentale gezondheid rondom vroege motoriek:

• Houd het simpel: Een massief houten frame zoals de Blad & Cactus Babygym Set biedt zintuiglijke stimulatie zonder hun zich ontwikkelende zenuwstelsel te overprikkelen.
• Weg met de wieltjes: Loopstoeltjes zijn een gevaar, zowel voor je plinten als voor hun heupontwikkeling.
• Bevrijd de tenen: Laat ze op een organische manier grip vinden op de vloer.
• Controleer je zoekgeschiedenis: Serieus, check de ouderlijk toezicht-instellingen op de apparaten in huis als je oudere kinderen hebt die het internet afstruinen naar gaming-content.

De reis van bewegingsloos op een kleedje liggen naar in vliegende vaart richting de trap sprinten zodra je je omdraait, gaat angstaanjagend snel. Je hebt geen enorm complexe gadgets nodig en je hebt al helemaal geen advies nodig uit een videogame over een man-baby in een rompertje. Je hebt alleen een veilige ruimte nodig, wat mooi afgewerkt houten speelgoed om ze te motiveren, en een eindeloze voorraad geduld.

Als je op zoek bent naar prachtig simpele, oprecht handige spullen waar je familie geen hartaanval van krijgt als ze die googelen, ontdek dan Kianao's volledige collectie houten babygyms en onmisbare babyspullen.

Ben je er klaar voor om een veilige, natuurlijke ruimte te creëren voor de allereerste echte mijlpalen van je kleintje? Bekijk dan vandaag nog ons volledige aanbod aan duurzaam, ontwikkelingsgericht speelgoed.

De chaotische vragen die ik blijf krijgen (FAQ)

Waarom heeft iedereen het over de 'baby steps' videogame als het niet voor baby's is?

Omdat het internet een harde wereld is en de naam enorm misleidend is. Het is een indie 'physics'-game, ontworpen om bewust frustrerend te zijn voor volwassen gamers. Maar omdat de game zijn naam deelt met een gigantische ontwikkelingsmijlpaal, stuiten vermoeide ouders telkens weer op YouTube-video's van een vloekende volwassen man die van een heuvel rolt.

Wat is er dan écht te zien in de ongecensureerde versie?

Zonder dat ik meteen word geblokkeerd door internetfilters: op de achtergrond van het spel lopen mens-dier-kruisingen rond die anatomisch helemaal correct zijn uitgerust. De ongecensureerde modus verwijdert de zwarte balkjes over hun kruis. Het is ontzettend raar, heel expliciet en absoluut niet iets wat je op de iPad wilt hebben terwijl je peuter een bakje cornflakes eet.

Zijn loopstoeltjes echt zo slecht voor de ontwikkeling?

Volgens de wijkverpleegkundige wel. En laten we eerlijk zijn: kijken naar een baby die ongemakkelijk aan zijn kruis hangt terwijl de teentjes over de keukenvloer trappelen, ziet er nou niet bepaald natuurlijk uit. Ze slaan op die manier een enorm belangrijke fase over: leren hoe ze hun eigen gewicht kunnen dragen met behulp van hun hielen en buikspieren. Spelen op de grond onder een robuuste, massief houten babygym is oneindig veel beter voor ze.

Hoe gebruik ik een babygym om lopen te stimuleren?

Niet direct voor het lopen zelf, maar wel voor het voorwerk. Als ze heel klein zijn, bouwen ze met het reiken naar de bungelende houten ringen romp- en nekspieren op. Later biedt een stevig frame ze een vast punt om naar te kijken en, uiteindelijk, naartoe te rollen. Het draait allemaal om het opbouwen van een spierbasis, zodat ze niet meteen inklappen als een goedkope strandstoel zodra ze proberen te staan.

Moet ik mijn baby van 9 maanden schoentjes met harde zolen aantrekken voor een betere balans?

Nee, doe dat alsjeblieft niet. Hun kleine voetbotjes zijn op die leeftijd eigenlijk nog gewoon zacht kraakbeen. Door ze in stugge mini-sneakers te proppen, kunnen ze hun tenen niet spreiden om in balans te blijven. Blote voeten zijn geweldig als je vloer niet ijskoud is. Is dat wel het geval? Houd het dan bij zachte, flexibele slofjes waardoor ze nog steeds de grond onder zich kunnen voelen.