Mijn peuters en hun obsessie met Baby Shark-kleurplaten

De angstaanjagend vrolijke synthesizer-intro galmt vanaf de iPad door de keuken, en ik heb precies vier seconden de tijd voordat mijn tweelingdochters een grootschalige opstand ontketenen. Het is 6:15 uur op een regenachtige dinsdag in Londen, met van die grijze, hatelijke motregen die betekent dat we vandaag het huis niet verlaten. Als ik dat specifieke onderwaterfamilieliedje nog één keer moet aanhoren, loop ik waarschijnlijk zo de Theems in. In blinde paniek duik ik op mijn laptop, ram op de sneltoets om te printen en bid dat de draadloze printer niet besloten heeft om weer willekeurig de verbinding met het netwerk te verbreken. Het apparaat kreunt, klikt en spuugt een licht korrelige Baby Shark kleurplaat uit. Ik schuif het over het plakkerige kookeiland als een wanhopig vredesverdrag.

Het grote gele waskrijtjes-tekort

De eerste drie minuten nadat ik het papier heb overhandigd, is het muisstil in mijn keuken. Als je geen tweeling van twee jaar oud hebt, kun je de fysieke zwaarte van een stille kamer onmogelijk bevatten. Het voelt buitengewoon verdacht, als de stilte voor de storm, of het moment vlak voordat er iemand op de bank spuugt.

Tweeling A, die alle kunstprojecten benadert met de manische intensiteit van een stijf van de cafeïne staande abstract expressionist, breekt onmiddellijk het enige gele waskrijtje doormidden en begint agressief in het papier te steken. Ze houdt het waskrijtje vast als een piepkleine dolk. Ze wil de haai niet zomaar inkleuren; ze wil het papier waarop hij is afgedrukt fysiek straffen. De hoeveelheid geel waskrijtstof die zich op mijn relatief schone vloer ophoopt is onvoorstelbaar, waardoor er een soort giftig, glibberig schuurpoeder ontstaat dat ik onvermijdelijk met mijn sokken door het hele huis zal verspreiden.

Tweeling B is compleet anders. Zij is methodisch. Ze negeert de Baby Shark kleurplaten die ik zojuist in paniek heb geprint volledig, en richt in plaats daarvan al haar energie op het langzaam vermalen van een enkel roze stompje in de houten tafel vlak naast het papier. Wanneer ik probeer haar handje voorzichtig naar de geprinte lijntjes te verplaatsen, kijkt ze me aan met een niveau van ijskoude minachting waarvan ik tot nu toe dacht dat het exclusief was voorbehouden aan tienermeisjes en Franse obers.

Tegen 7:30 uur hebben we het gele waskrijtje volledig opgebruikt. Het is weg. Gereduceerd tot atomen. De tweeling is nu gedwongen om paars te gebruiken, wat leidt tot een kleine veldslag over wie de donkerste tint krijgt, die pas eindigt wanneer ik ze fysiek uit elkaar haal en twee compleet verschillende zeedieren uitdeel om te ruïneren.

Wat de verpleegkundige van het consultatiebureau eigenlijk mompelde over motoriek

Ik las ergens—of misschien mompelde de verpleegkundige van het consultatiebureau het in haar lauwe thee tijdens haar laatste bezoek—dat dit specifieke soort chaotisch waskrijtgeweld eigenlijk goed voor ze is. Ze bleef maar op haar klembord tikken en iets zeggen over de 'pincetgreep'. Voor zover ik door mijn permanente mist van slaapgebrek kan begrijpen, betekent dit gewoon dat ze moeten uitvogelen hoe ze dingen kunnen vastpakken met hun duim en wijsvinger, zodat ze zichzelf uiteindelijk kunnen voeden en een rits kunnen bedienen (hoewel de rits optimistisch lijkt, aangezien mijn kinderen jassen momenteel behandelen als middeleeuwse martelwerktuigen).

Blijkbaar bouwt het de microscopische spiertjes in hun handjes op als je een peuter een Baby Shark kleurplaat geeft en ze erop los laat hakken. Ik weet bijna zeker dat de verpleegkundige ook suggereerde dat de repetitieve beweging van het kleuren hun centrale zenuwstelsel kalmeert. Dit klinkt als briljante medische wetenschap, hoewel, als ik kijk hoe Tweeling A door wrijving zowat een gat door Opa Haai heen brandt, haar zenuwstelsel allesbehalve gekalmeerd lijkt. Maar eerlijk is eerlijk, elke activiteit die het moment uitstelt waarop ze een zware houten puzzel tegen mijn scheenbeen gooien, is wat mij betreft technisch gezien een ontwikkelingsmijlpaal.

De papiernasleep en de schoenendoostragedie

Tegen de middag ziet mijn thuiskantoor eruit als een recyclingfabriek. We hebben genoeg slecht gekleurd zeeleven geproduceerd om de wc beneden mee te behangen. Je kunt ze natuurlijk niet zomaar weggooien, want tweejarigen bezitten een angstaanjagend, bovennatuurlijk zesde zintuig voor wanneer hun "kunst" is weggegooid.

Ik herinnerde me vaag een of andere opvoedblog die suggereerde dat je een stapel bekrast papier kon omtoveren tot educatieve activiteiten, dus ik probeerde dwaas genoeg een paar kliederige knutselwerkjes uit:

1. Eerst probeerde ik de haaien op een oude Amazon-doos te lijmen en in enorme puzzelstukken te snijden, die ze vervolgens onmiddellijk onder de bank kwijtraakten waarna ze er twintig minuten om hebben gehuild.
2. Daarna plakte ik de pagina's op verschillende hoogtes op de muur zodat ze moesten rekken en hurken om naar de personages te wijzen, in de hoop ze uit te putten voor hun middagdutje. Ze trokken gewoon het plakband eraf en probeerden het op te eten.
3. Uiteindelijk propte ik de uitgeknipte haaien in een lege schoenendoos om een soort deprimerend onderwaterdiorama te creëren.

Die schoenendoos was nog de grootste hit. Het hield serieus vier minuten lang hun aandacht vast, totdat Tweeling B besloot dat de beste manier om met het diorama te spelen was om er recht bovenop te gaan zitten, waardoor Mama Haai werd geplet tot een platte, trieste pannenkoek.

De kleding die de waskrijt-apocalyps overleefde

Gedurende deze hele, buitengewoon rommelige beproeving droegen de meiden hun Babyrompers van biologisch katoen, wat letterlijk het enige kledingstuk is dat ik überhaupt nog de moeite waard vind om uit de schone wasmand te vissen. De meeste babykleding voelt alsof het is ontworpen door een ingenieur die nog nooit een kronkelende menselijke baby heeft ontmoet—waarom zitten er in vredesnaam zo veel minuscule, tergende knoopjes vlak bij het kruis?

Maar deze werken gewoon. Ze rekken mee over hun enorme, zware hoofden zonder een claustrofobische inzinking te veroorzaken, en het biologische katoen laat de mysterieuze elleboogeczeem van Tweeling B niet opvlammen. Als door een wonder hebben ze het zware waskrijtkruisvuur van vandaag overleefd. We hebben deze rompertjes inmiddels zo'n duizend keer gewassen, meestal bedekt met geprakte banaan of onbekend speeltuinvuil, en ze hebben hun vorm niet verloren. Dat is eerlijk gezegd meer dan ik over mezelf kan zeggen sinds ik vader ben geworden.

Als je ook wilt voorkomen dat je je kind hijst in kriebelige synthetische nachtmerries die al krimpen zodra je ernaar kijkt, dan wil je misschien eens kijken naar de biologische babykleding van Kianao voordat de mooie aardetinten helemaal zijn uitverkocht.

Doorkomende tandjes en rubberen barricades

Rond 14:00 uur sloeg de sfeer in de woonkamer drastisch om. Het agressieve kleuren stopte. Het kwijlen begon. Tweeling A liet haar Baby Shark voor wat het was en begon op de hoek van de eettafel te kauwen, een zeker teken dat de kiezen zich opmaakten voor de aanval.

Ik verruilde de eikenhouten tafelrand razendsnel voor het Panda Bijtring Siliconen Baby Bamboe Kauwspeeltje. Onze kinderarts wees ooit vaag naar mijn uitgeputte gezicht en stelde voor om koude dingen aan te bieden tegen de zwelling, dus gooi ik deze panda meestal in de koelkast, vlak naast mijn noodvoorraad chocolade. Het is gemaakt van voedselveilige siliconen en heeft van die kleine textuurbobbeltjes waar ze agressief op kauwt terwijl ze me met waterige ogen aanstaart. Het werkt absoluut, waardoor we niet zo vroeg in de middag al naar de kinderparacetamol hoeven te grijpen. Ze houdt hem in één hand terwijl ze met de andere hand lusteloos met blauw waskrijt smeert.

Ondertussen weigerde Tweeling B luidkeels om te kleuren tenzij het geprinte papier volledig en perfect plat op tafel lag. Om te voorkomen dat de pagina's aan de randen opkrulden, pakte ik onze Zachte Baby Bouwblokkenset en gebruikte die als zware presse-papiers op de hoeken. Ze zijn prima als blokken—ze zijn gemaakt van zacht rubber, dus als ik er in het donker onvermijdelijk op ga staan terwijl ik een glas water haal, beland ik niet direct op de eerste hulp. Maar om heel eerlijk te zijn gebruiken mijn meiden ze vooral als projectielen om naar de hond te gooien. Toch werkten ze uitstekend als anti-krulapparaten voor het printerpapier, dus dat tel ik als een overwinning.

Oceaanfeitjes waar niemand om vroeg

Tegen 16:00 uur besloot ik uit pure verveling te proberen ze daadwerkelijk iets over mariene biologie te leren, terwijl ze driftig over een plaatje van Oma Haai kraste.

Ik probeerde ze uit te leggen dat echte babyhaaien pups worden genoemd, en dat haaien niet echt botten hebben. Ik vertelde ze dat haaien gemaakt zijn van kraakbeen, wat dat wiebelige spul in de neus van papa is. Dit was een tactische fout, want het resulteerde erin dat twee zeer plakkerige, met was bedekte handjes direct mijn gezicht vastpakten en in mijn neus probeerden te knijpen alsof het een fietstoeter was.

Ik las ook ergens op Thuisarts.nl, of misschien was het Wikipedia om 3 uur 's nachts, dat haaien wel 40.000 tanden in een heel leven krijgen. Gezien de hoeveelheid gejammer en slapeloosheid die we nu al doorstaan voor slechts de eerste twintig menselijke tandjes, zorgt het idee van een wezen dat er 40.000 uit perst ervoor dat ik op de keukenvloer wil gaan liggen en stilletjes in een theedoek wil huilen.

Witte vlaggen en waskrijtjes

Het is nu 18:00 uur. De woonkamer ziet eruit alsof er een waskrijtfabriek is ontploft. Ik heb een ondefinieerbare kleur waskrijt permanent onder mijn vingernagels zitten, en er staat een zeer duidelijke afdruk van een haai in mijn dij gedrukt op de plek waar ik op een verdwaald stuk papier ben gaan zitten.

Maar tegen alle verwachtingen in heeft de tweeling al vijf uur niet om de iPad gevraagd, niemand heeft vandaag iemand anders gebeten, en we hebben op de een of andere manier een regenachtige dag binnen overleefd zonder helemaal gek te worden.

Voordat je tijdens je volgende regenachtige dag ten prooi valt aan de eindeloze, gekmakende loops van peutermuziek, zorg ervoor dat je de juiste spullen in huis haalt om de binnenchaos te overleven. Neem een kijkje bij de Kianao collecties voor spullen die je eerlijk waar kunnen helpen om bedtijd te halen.

De dingen die je waarschijnlijk om 3 uur 's nachts googelt

Doen kleurplaten eigenlijk iets voor het brein van mijn baby?
Volgens elke medische professional die mijn kinderen ooit driftig heeft zien krassen: ja. Het bouwt zogenaamd de oog-handcoördinatie en ruimtelijk inzicht op, al leert het ze voornamelijk dat als je maar hard genoeg drukt, het papier scheurt. Het is een kliederboel, maar het houdt ze bezig, wat uitstekend is voor mijn brein, zo niet het hunne.

Vanaf welke leeftijd kunnen ze waskrijtjes gaan gebruiken?
Ik gaf die van mij die dikke blokkrijtjes toen ze ongeveer 15 maanden oud waren, voornamelijk omdat ze steeds mijn pennen probeerden op te eten. Je moet ze in het begin als een havik in de gaten houden omdat alles rechtstreeks de mond in gaat, maar zodra ze beseffen dat de was een markering op de tafel achterlaat, stoppen ze meestal met het opeten en beginnen ze in plaats daarvan met vandaliseren.

Hoe krijg ik gesmolten waskrijt uit een romper?
Als je hierachter komt, schrijf me dan alsjeblieft. Meestal gooi ik hun biologisch katoenen rompertjes gewoon in een warme was met een ronduit onverantwoordelijke hoeveelheid vlekkenverwijderaar en hoop ik er het beste van. Die van Kianao overleven deze mishandeling op de een of andere manier, maar ik heb al vele mindere kledingstukken aan de waskrijtgoden moeten opofferen.

Is het normaal dat ze maar één kleur willen gebruiken?
Tweeling A gebruikte drie weken lang niets anders dan geel. Alles was geel. De haaien, de hond, de muren. Mijn kinderarts lachte en zei dat het volkomen normaal peutergedrag is om geobsedeerd te raken door één ding totdat je er gek van wordt. Dus, ja, laat ze lekker met geel kleuren.

Hoe weet ik of het huilen komt door verveling of doorkomende tandjes?
Als ze de waskrijtjes naar je hoofd gooien, vervelen ze zich. Als ze op de waskrijtjes kauwen terwijl ze huilen, zijn het de tandjes. Let op het kwijl—het ligt altijd aan het kwijl. Duw een koude siliconen bijtring in hun hand en zet het haaienliedje op. Het draait om overleven, niet om perfectie.