Mijn eerlijke mening over de bizarre Baby Saja-kleurplatenhype

Het was precies 6:13 uur op een dinsdagochtend. Ik stond met een halflege mok ijskoude koffie van gisteren in mijn hand, wezenloos naar de keukenmuur te staren. Mijn blote linkervoet had zojuist een verdwaald zwart kleurpotlood in de gang ontdekt — je kent wel die scherpe, verblindende pijn die recht omhoog schiet en je elke levenskeuze die je naar het moederschap heeft geleid in twijfel laat trekken? Precies, die. Maya, mijn zevenjarige dochter, stond in het zwakke licht van mijn kantoor aan huis, gekleed in een bij elkaar geraapt Elsa-nachthemd en rubberen regenlaarzen, agressief op de papierlade van de printer te tikken.

Ze eiste, met die angstaanjagend kalme fluister-schreeuw die kinderen gebruiken als ze hun broertjes of zusjes niet willen wakker maken maar absoluut op de rand van een inzinking staan, dat ik de wifi zou maken. Het was een noodgeval. Een letterlijke kwestie van leven of dood, wat betekende dat ik onmiddellijk een baby saja kleurplaat moest downloaden en printen.

Ik knipperde even met mijn ogen. Een baby. Schattig. Lief. Waarschijnlijk een of ander tekenfilmdiertje met grote ogen, of iets zachts in een luier in de stijl van Cocomelon, toch? Eerlijk gezegd, om 6:13 uur 's ochtends had ik de Grondwet nog geprint als dat betekende dat ze twintig minuutjes stilletjes aan het keukeneiland zou zitten, zodat ik in vrede mijn treurige, oude koffie kon opdrinken.

Dave, mijn man, kwam de keuken binnen, krabde zich op zijn hoofd, keek over mijn schouder naar het iPad-scherm dat Maya ophield als een heilig relikwie, en zuchtte alleen maar. "Schat," zei hij, met samengeknepen ogen kijkend naar het scherm, "waarom heeft die baby een zeis vast?"

Wie is deze gast in hemelsnaam?

Oké, hier is het voor-en-na van mijn realiteit als ouder. Voor afgelopen dinsdag dacht ik dat "Baby Saja" een letterlijk baby-personage was. Zo'n lief, klein tekenfilmpje waar peuters dol op zijn. Ik had het zó ontzettend mis.

Want Baby Saja is helemaal geen baby. Oh god, nee. Hij is de "Maknae". En ik heb inmiddels geleerd — via een bloedfanatieke, ademloze lezing van mijn zevenjarige — dat dit K-Pop terminologie is voor het jongste lid van een popgroep. Hij is meer bepaald het jongste lid van de fictieve groep Saja Boys uit die waanzinnig intense filmreeks K-Pop Demon Hunters, die blijkbaar de hersenen van ieder kind onder de twaalf heeft overgenomen.

Dit is geen situatie à la schattige kinderliedjes. Het is 'horrorcore' K-Pop. De verhaallijn bevat Magere Heinen, zielslurpende rituelen, demonische pacten en gasten in extreem stijlvolle streetwear die de ondoden bestrijden met gechoreografeerde dansroutines. Het geheel is onvoorstelbaar luid, het plot volslagen onbegrijpelijk, en ik ben er vrij zeker van dat de hoofdpersoon aan het einde sowieso vast komt te zitten in een spiegeldimensie.

Maar Maya is geobsedeerd. En het internet stroomt over van deze zwaar gestileerde, op anime lijkende lijntekeningen van deze gast met zijn typische muts, allerlei wapens in zijn hand en een lekker humeurige blik. En mijn lieve, onschuldige dochter uit groep vier wilde haar ochtend besteden aan het inkleuren van zijn demonische rode ogen met een Crayola-stift.

Wat Dr. Miller me vertelde over dat kleine anime-haar

Een paar dagen later was ik bij de dokter voor de vier-jaren-controle van Leo. Leo is in wezen een wandelende tornado verpakt in het lichaam van een kleuter, en terwijl ik hem ervan weerhield de deurklink van de behandelkamer af te likken, sneed ik terloops Maya's nieuwe, ietwat angstaanjagende kunstobsessie aan bij Dr. Miller. Ik verwachtte eigenlijk dat ze me zou vertellen dat ik de hersenen van mijn dochter aan het wegrotten was door haar in de weer te laten gaan met die rare popcultuur demonendingen.

In plaats daarvan lachte Dr. Miller een beetje en vertelde ze me dat ik haar eigenlijk een plezier deed. Blijkbaar zijn al dat complexe, puntige anime-haar en die gedetailleerde kleding, vanuit een ontwikkelingsperspectief, ongelooflijk goed voor hun fijne motoriek. Ze mompelde iets over zenuwbanen en de pincetgreep, wat er eigenlijk op neerkwam dat Maya's handspieren veel harder moeten werken om de stift binnen die piepkleine, ingewikkelde lijntjes te houden dan wanneer ze gewoon gedachteloos met een vinger over een iPad-scherm veegt.

Daarbij legde ze uit dat offline, tastbaar kleuren werkt als een neurologische reset. De K-Pop Demon Hunters film barst van de prikkels — knipperende lichten, harde muziek, snelle montage. Maar aan tafel zitten en stilletjes een geprinte pagina inkleuren, verlaagt daadwerkelijk hun cortisolgehalte en helpt ze om al die chaotische energie te verwerken. Ze gebruikte de term "tactiele mindfulness", wat eerlijk gezegd klinkt als iets waarvoor een lifecoach in Los Angeles je $400 per uur zou rekenen, maar ik was simpelweg enorm opgelucht dat ik de stiften niet hoefde te verbannen.

Mijn verre van perfecte gids voor de printchaos

Natuurlijk, weten dat het goed is voor haar ontwikkeling maakte de logistiek om deze dingen te printen er niet minder om. Onze printer thuis is eigenlijk een vijandige entiteit die mijn gezond verstand gegijzeld houdt, en Dave is er heilig van overtuigd dat het HP-inktpatronenkartel de grootste oplichterij van onze generatie is.

Als jij je ook gedwongen voelt om deze gedetailleerde kunstwerkjes te produceren voor je eigen geobsedeerde kroost, is hier de rommelige, chaotische realiteit van hoe wij dit thuis overleven:

• Je moet in je printerinstellingen duiken en 'm agressief dwingen om af te drukken op "100% schaal" of "Aanpassen aan pagina". Anders snijdt de printer willekeurig de zeis of de stijlvolle muts van Baby Saja eraf, en zal je kind gillen alsof je zojuist een van zijn eigen ledematen hebt afgehakt.
• Gebruik geen goedkoop, standaard printpapier als ze stiften gebruiken. Daar ben ik op de harde manier achter gekomen toen de zwarte inkt dwars door het papier heen drukte en de nerf van mijn eettafel permanent voorzag van een tatoeage met de omtrek van een demonenjagerskistje. Je hebt zwaarder papier nodig, zoals dat 80-grams gerecyclede spul.
• Laat de dikke, lompe waskrijtjes achterwege voor deze specifieke taak. De lijnen op deze anime-tekeningen zijn veel te fijn, en toekijken hoe een kind een piepklein bloemetje op een muts probeert in te kleuren met een bot, gebroken waskrijtje eindigt gegarandeerd in tranen. Kleurpotloden met een fijne punt of dunne stiften zijn de enige dingen die écht werken.

De realiteit van een doorkomende tandjes-baby tijdens knutseltijd

Dus daar zit Maya, helemaal zen, haar 'tactiele mindfulness' te bereiken terwijl ze driftig de jas van een demon staat in te kleuren. Maar het leven is nooit zo simpel, toch? Want afgelopen weekend kwam mijn zus langs met mijn neefje van zes maanden, Finn.

Finn is een échte baby. En Finns tandjes komen momenteel door met de woede van duizend zonnen. We hebben het over drie-slabbetjes-per-uur-kwijlen, volledig ontroostbaar, kauwend-op-zijn-eigen-vuistje ellende. Dus terwijl ik het printstation van Maya in de gaten probeerde te houden en Leo een toren van bankkussens probeerde te bouwen, lag arme kleine Finn alleen maar te huilen in mijn armen.

Uiteindelijk ben je wanhopig op zoek naar iets, wat dan ook, om in hun mond te stoppen om het huilen te stoppen, terwijl je tegelijkertijd probeert te voorkomen dat je vierjarige het vieze verfwater opdrinkt. Het is nogal wat.

Toen Leo een baby was, was hij net als Finn. Ik herinner me dat ik zoveel plastic rommel kocht die niet werkte. Maar het enige wat ik bewaard heb en heb doorgegeven aan mijn zus, was de Houten Bijtring Rammelaar met Beer - Sensorisch Speelgoed. Ik ben absoluut dol op dit ding. Het is gewoon een simpele, gladde beukenhouten ring waar een zacht gehaakt blauw beertje aan vastzit.

Ik gaf het aan Finn, en hij ging meteen helemaal los op de houten ring. De hardheid van onbehandeld natuurlijk hout geeft gewoon betere tegendruk op gezwollen tandvlees dan wat dan ook. Bovendien hoef ik me geen zorgen te maken dat er rare chemicaliën of kleurstoffen in zijn mond lekken terwijl hij er urenlang op kauwt. Het is veilig, het is stil, en eerlijk gezegd is dat slaperige berengezichtje gewoon erg rustgevend om naar te kijken als je omringd bent door K-Pop chaos.

Mijn zus haalde ook nog een Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe voor Baby's uit haar luiertas. Het is... oké. Vroeger hadden wij er hier ook zo een. Het is gemaakt van voedselveilige siliconen en heeft de vorm van een plat, klein pandaatje, wat in theorie geweldig is voor kleine handjes. Maar eerlijk? Zodra het de vloer raakt, werkt het siliconen materiaal als een magneet voor elke hondenhaar in een straal van vijf kilometer. Het is een prima ding als je in de auto zit en hem steriel kunt houden, maar in mijn huis betekende het vooral dat ik elke vier minuten naar de wasbak rende om hem af te spoelen.

De non-toxische 'wake-up call' die ik compleet negeerde

Terwijl ik zag hoe Finn op zijn houten beertje kauwde en Maya zat te kleuren, sloeg ik serieus een beetje door in mijn gedachten over waaraan we onze kinderen blootstellen. Ik begon eens te kijken naar de goedkope stiften die Maya gebruikte. Wist je dat veel traditionele waskrijtjes en stiften sporen van paraffine bevatten die afkomstig is van aardolie, en soms zelfs zware metalen? Ja. Top.

Het is uitputtend. Je probeert één leuke, schermvrije activiteit voor je kind te bedenken, en plotseling zit je om 2 uur 's nachts de chemische samenstelling van gele kleurstof te onderzoeken. Het deed me beseffen hoe dankbaar ik ben dat we de overstap maken naar schonere spullen, niet alleen voor speelgoed, maar ook voor kleding.

Finn zweette dwars door zijn kleine synthetische pakje heen omdat hij zo hard huilde. Dat herinnerde me aan de tijd dat Leo altijd die vreselijke, boze rode eczeemplekken op zijn borst kreeg als er tandjes doorkwamen en hij het warm kreeg. Ik ben toen eindelijk Baby Rompertjes van Biologisch Katoen voor hem gaan kopen, en dat was echt een 'game-changer'. Biologisch katoen ademt zoveel beter en er zitten geen rare synthetische pesticiden in de vezels vast. Het is een van die subtiele aanpassingen waarvan je denkt dat ze niet uitmaken, totdat je ziet dat je baby stopt met driftig aan zijn eigen nekje te krabben.

Als jij op dit moment ook in de overlevingsmodus zit van doorkomende tandjes en je probeert alle giftige troep in je huis te vervangen zonder gek te worden, kun je rustig eens neuzen tussen wat oprecht goede spullen door een kijkje te nemen bij Kianao's collectie van biologische baby essentials. Het is gewoon heel fijn om er niet te veel over na te hoeven denken.

De rommelige waarheid

Dus, ja. Die fase met de baby saja-kleurplaten is raar. Het is duister, luid, en ik snap er helemaal niks van. Ik begrijp de film nog steeds niet, en Dave moppert nog steeds elke keer als we een inktpatroon van €40 moeten kopen.

Maar als ik de keuken in loop en Maya daar zie zitten, helemaal stil en intens gefocust op het binnen de lijntjes kleuren van de muts van een Magere Hein? Dan snap ik het. Ik print met alle liefde nog honderd van die rare demonenjagers, als het betekent dat ik twintig minuten de tijd krijg om mijn koffie op te drinken terwijl die nog warm is.

Maar goed, het punt is: ouderschap is in wezen gewoon de ene obsessie inruilen voor de andere en maar hopen dat niemand in de tussentijd een stift opeet. Als je speelgoed en kleding wilt vinden die je kinderen écht ondersteunen zonder bij te dragen aan je dagelijkse paniekaanvallen, moet je voor je volgende inzinking echt eens kijken naar de duurzame opties van Kianao.

Veelgestelde vragen over de kleurenrage en veilig spelen

Is de film K-Pop Demon Hunters echt veilig voor kleine kinderen om naar te kijken?

Eerlijk gezegd hangt dat helemaal af van je kind, maar ik zou er geen peuter bij in de buurt laten. Hij is technisch gezien gekeurd voor oudere kinderen en jonge tieners vanwege de "horrorcore" thema's — er is geen bloed en geweld, maar er zijn wel veel enge Magere Heinen, jump scares en hele harde, intense muziek. Maya is zeven en kan er prima mee omgaan, maar als Leo het ziet, krijgt hij nachtmerries. Je moet gewoon weten hoeveel enge dingen je kind aankan.

Waarom noemt mijn kind een tiener "Baby" Saja?

Omdat K-Pop terminologie onvoorstelbaar verwarrend is voor ons 'oudere millennials'! "Maknae" vertaalt zich als de jongste persoon in een groep. In de fictieve band Saja Boys is Saja het jongste lid, dus noemen zijn fans hem liefkozend "Baby Saja". Hij is absoluut geen baby. Het heeft me drie dagen gekost om daarachter te komen.

Zijn normale, goedkope waskrijtjes echt giftig?

Dr. Miller zei dat ik niet in paniek moest raken, maar ja, sommige van de supergoedkope traditionele waskrijtjes gebruiken paraffine (dat afkomstig is van aardolie) en kunnen soms sporen van zware metalen bevatten. Als je kind er alleen maar mee kleurt, is er niets aan de hand. Maar als je een jongere peuter hebt die nog steeds alles in zijn mond stopt (zoals Leo), is het zeker de moeite waard om een paar euro extra uit te geven aan waskrijtjes van bijenwas of plantaardige, gifvrije stiften, al was het maar voor je eigen gemoedsrust.

Hoe voorkom ik dat inkt van stiften doordrukt op geprinte pagina's?

Stop met het gebruiken van dat standaard printpapier dat je uit je kantoor meeneemt. Het is veel te dun voor de agressieve lagen stift die kinderen gebruiken. Koop een pak gerecycled papier van 80 grams of zwaarder. Het kost een heel klein beetje meer, maar het absorbeert de inkt veel beter en bespaart je het schrobben van permanente marker van je keukentafel met een wondersponsje.

Wat is de beste manier om om te gaan met een ouder kind dat kleurt, terwijl ik een baby met doorkomende tandjes heb die alles vastgrijpt?

Fysieke scheiding en afleiding! Ik zet Maya aan het hoge keukeneiland waar de baby er niet bij kan, en ik geef de baby direct een speciaal, veilig bijtspeeltje zoals een onbehandelde houten rammelaar om op te kauwen. Je moet de baby in principe gewoon een net zo interessante (maar veilige) zintuiglijke ervaring bieden, zodat ze stoppen met het proberen op te eten van de knutselspullen van hun broer of zus.