Brief aan mezelf van zes maanden geleden: de baby M-fase overleven

Het is 3:14 uur 's nachts en je staart naar het zachte licht van de luchtbevochtiger alsof deze de antwoorden op de vragen van het universum bezit. Buiten rammelt de gure wind aan het slaapkamerraam, maar binnen hoor je alleen de snelle, rochelende ademhaling van je pasgeboren baby. Je hebt de afgelopen twintig minuten al zes keer gecontroleerd of haar borstkas wel omhoog komt. Je bent er heilig van overtuigd dat je dit helemaal verkeerd aanpakt.

Ik schrijf dit vanuit een punt zes maanden in de toekomst om je te vertellen dat je niet faalt. Je verdrinkt gewoon in de 'baby M'-fase, en iedereen verdrinkt hierin. Haar naam is Mira, maar deze eerste paar maanden is ze gewoon baby M. Een piepklein, veeleisend, volkomen hulpeloos wezentje dat jouw biologie en je woonkamer heeft gekaapt.

Luister, als kinderverpleegkundige dacht ik dat ik een streepje voor had. Ik heb de vitale functies van premature baby's gemeten. Ik heb reanimaties meegemaakt. Ik heb diensten van twaalf uur gedraaid waarbij ik de vochtbalans van wel twaalf patiënten tegelijk moest bijhouden. Dat betekent allemaal helemaal niets als je eigen kind gilt op een toonhoogte waarvan je kaken op elkaar klemmen. Triage in het ziekenhuis is een wetenschap. Triage in je eigen babykamer om 4 uur 's nachts is gewoon een gijzelingsonderhandeling met iemand die geen Nederlands spreekt en net in je beha heeft gespuugd.

Er zijn dingen die ik je nu via een appje zou willen sturen, terwijl je eindeloos door mamablogs scrolt op zoek naar een slaapschema dat wél werkt.

De 'rugslaper'-regel is niet onderhandelbaar, maar wel verschrikkelijk

Mijn kinderarts keek me tijdens de controle na twee weken recht in de ogen aan en herhaalde de regels voor veilig slapen. Alleen op de rug. Stevig matras. Geen dekens. Geen bedomranders. Geen uitzonderingen. Ze wist dat ik dit al leerde tijdens mijn verpleegkunde-opleiding, maar door slaapgebrek ga je domme dingen doen. Je betrapt jezelf op de gedachte dat misschien dát ene kleine dekentje haar zou helpen om rustig te worden. Doe het niet.

Het probleem is dat baby's het haten om op hun rug te slapen. Ze worden geboren met de behoefte om zich op te rollen tot een strak, klein balletje vol spanning, net als jij. De schrikreflex (Moro-reflex) is echt en zal je leven ruïneren. Ze valt in je armen in een diepe, prachtige slaap, en op het moment dat haar ruggengraat dat stevige matrasje raakt, vliegen haar armpjes omhoog alsof ze in een achtbaan zit, en wordt ze woedend wakker.

Je wikkelt ze strak in en je wacht het af. Dat hele wiegendoodrisico hangt als een donkere wolk over alles wat je doet in deze eerste maanden. Het is een zacht sluimerende paniek die niet echt verdwijnt; je wordt er alleen beter in om het te negeren, zodat je nog even twintig minuutjes kunt slapen.

Stop met het kopen van kleding met knoopjes

We moeten het even hebben over de kledingkast. Je hebt al die schattige, esthetische outfits op je kraamlijstje gezet waardoor je baby eruitziet als een mini-houthakker of een piepkleine barista. Gooi ze maar in een doos. Je gaat ze namelijk nooit gebruiken.

Als je tien luiers per dag verschoont, is een kledingstuk met knoopjes een persoonlijke belediging. Op een avond belandde ik tijdens een nachtelijke zoektocht op internet bij de Europese maten, omdat iemand ons wat spullen uit Europa had gegeven. Ik begon te zoeken naar Europese merken en typte dingen als 'body baby mädchen' in de zoekbalk, omdat de Zwitsers en Duitsers blijkbaar beter begrijpen hoe functionaliteit werkt dan wij. Een flinke voorraad 'bodys baby mädchen' inslaan leek belachelijk, totdat Mira een spuitluier had die tot aan haar schouderbladen kwam.

Je hebt stretch nodig, je hebt drukknoopjes nodig en je hebt stoffen nodig die niet als schuurpapier aanvoelen. Ik heb uiteindelijk de Biologisch Katoenen Baby Romper van Kianao besteld en het is eigenlijk het enige wat ze nu nog draagt. De stof is belachelijk zacht, wat fijn is omdat de huid van een pasgeboren baby de eerste maand toch al vervelt als een nare zonnebrand. Maar de echte reden dat ik er fan van ben, is de envelophals. Bij de onvermijdelijke luierramp trek je het hele ding naar beneden over haar beentjes uit, in plaats van een mosterdkleurige kliederboel over haar hoofdje te moeten trekken. Het klinkt als een onbelangrijk detail, totdat het jou overkomt.

En over temperatuur gesproken, baby's zijn vreselijk slecht in het reguleren van hun eigen lichaamstemperatuur. Iedereen heeft het altijd over het risico op oververhitting. Ik kwam er uiteindelijk achter dat natuurlijke vezels hierbij echt het verschil maken. Een vriendin stuurde me een link voor kledingstukken van baby merinowol, en een lichte babytrui in laagjes over een katoenen romper dragen werd de enige manier waarop ik haar met een gerust hart mee naar buiten nam voor een wandeling in de kou. Het houdt ze warm zonder dat het zweet vastgehouden wordt, wat een enorme opluchting is als je als de dood bent om ze te warm aan te kleden.

De lockdown van tachtig dagen

De arts op het consultatiebureau vertelde me onofficieel dat ik de baby de eerste acht weken gewoon als een vampier moest behandelen. Vermijd grote groepen, vermijd kleine afgesloten ruimtes, en vermijd mensen die "gewoon een beetje kriebelhoest door een allergie" hebben. Het immuunsysteem van een pasgeboren baby is eigenlijk nog helemaal niet ontwikkeld. Als ze in die eerste twee maanden koorts krijgen, heb je automatisch een ticket naar de spoedeisende hulp voor een lumbaalpunctie (ruggenprik) om een hersenvliesontsteking uit te sluiten.

Ik heb dat soort ruggenprikken gezien. Daar wil je echt niks mee te maken hebben.

Dus blijf je binnen. Je kijkt hoe de sneeuw valt. Je laat de pakketbezorger je belangrijkste sociale contact worden. Het voelt ontzettend eenzaam, en het lijkt alsof de muren op je af komen, maar het is tijdelijk. Je rekt tijd zodat haar immuunsysteem kan ontwaken en de eerste vaccinatieronde zijn werk kan doen.

Oh, en sla dat dagelijkse badje maar helemaal over, want water maakt hun huidbarrière toch alleen maar kapot.

De vloer is nu je enige vriend

Uiteindelijk gaat de arts van het consultatiebureau je lastigvallen over 'tummy time' (tijd op het buikje). Ze praten erover alsof het een topsport is. Ze willen dat baby's op de grond liggen om de nek- en schouderspieren te trainen, zodat ze geen afgeplatte schedel ontwikkelen. Je legt haar neer, ze drukt haar gezicht in het vloerkleed, en ze schreeuwt totdat ze paars aanloopt.

Je voelt je schuldig, pakt haar op, en probeert het morgen gewoon nog een keer.

Het wordt makkelijker. Je hebt alleen een fatsoenlijk speelkleed nodig dat niet bedekt is met giftige brandvertragers, en iets waar ze naar kunnen kijken. Wij kochten de Regenboog Babygym Set omdat ik helemaal klaar was met al dat neonkleurige plastic in mijn woonkamer. Het is van hout, lekker rustig, en er hangen kleine dierenspeeltjes aan. Ze heeft zo'n vier weken lang onafgebroken naar de olifant gestaard voordat ze eindelijk doorkreeg hoe ze omhoog moest reiken om er een tik tegenaan te geven. Het was het meest opwindende dat me die hele week is overkomen.

Je legt ze gewoon op de vloer en laat ze zelf de zwaartekracht maar uitvogelen. De helft van de tijd denk ik dat ze alleen maar haar ogen even dicht had terwijl ik naast haar koude koffie zat te drinken, maar de arts zei dat haar nekcontrole prima is, dus wat we ook deden, het heeft gewerkt.

Als je midden in de nacht nog wakker bent en aan het online shoppen bent, koop dan in elk geval iets wat die tijd op de vloer wat minder vervelend maakt. Bekijk de Kianao essentials collectie als je op zoek bent naar dingen die daadwerkelijk nuttig zijn in plaats van wéér een decoratief kussentje.

Tandjes krijgen is een langzame en pijnlijke marteling

Rond de vier maanden verandert baby M in een ware kwijlfontein. Elke keer dat ze niest of je een beetje gek aankijkt, zal je moeder bellen om te zeggen dat ze tandjes krijgt. Dat is niet zo. De echte tandjes laten zich pas over maanden zien, maar de pijn begint al vroeg.

Ze begint haar hele vuist in haar mond te proppen en op haar eigen knokkels te kauwen totdat ze helemaal schraal zijn. Het is heel zielig en er is weinig dat je kunt doen, behalve haar dingen aanbieden om op te kauwen die niet jouw vingers zijn.

Ik heb een uitgesproken mening over bijtspeeltjes. De meeste zijn te zwaar voor een baby van vier maanden om goed vast te houden, wat betekent dat jij ernaast moet zitten om het tegen haar gezichtje te houden terwijl ze kauwt. Ik vond de Panda Bijtring en die werkt echt, omdat hij plat genoeg is voor haar kleine, ongecoördineerde handjes om vast te pakken. Ik bewaar hem in de koelkast, zodat de siliconen lekker koud worden. Vorige week werd ze midden in de nacht om 2 uur gillend wakker, en haar die koude panda geven was het enige wat me een uurtje stilte opleverde. Het is maar gewoon voedselveilige siliconen, maar op dit moment is het mijn favoriete item in huis.

Ik kocht ook de Bubble Tea Bijtring, puur omdat hij er zo leuk uitzag voor foto's. Hij is prima hoor. De textuur is fijn, maar de ronde boba-balletjes zijn momenteel nog een beetje onhandig voor haar mondje. Meestal zwaait ze er gewoon wat mee in het rond waarna ze hem op de hond laat vallen. Hou het maar bij de panda totdat ze wat beter kan mikken.

'Slaap wanneer de baby slaapt' is een slechte grap

Ik las een artikel van een of andere opvoedgoeroe die zei dat de sleutel tot het overleven van een burn-out is om hulp te accepteren en te slapen wanneer de baby slaapt. Als er nog één iemand tegen me zegt dat ik moet slapen als de baby slaapt, dan ga ik de was vouwen zodra de baby de was vouwt.

Je kunt helemaal niet slapen als de baby slaapt, want de baby slaapt maar achtendertig minuten per keer, en jij hebt al twintig minuten nodig om überhaupt in slaap te vallen. Tegen de tijd dat je ein-de-lijk wegzakt, is ze alweer wakker en heeft ze honger. Je gebruikt die achtendertig minuten om snel een handje ontbijtgranen boven de gootsteen te eten, een fles af te wassen en wezenloos naar de muur te staren.

Een burn-out is geen risico in het vierde trimester, het is de standaard gang van zaken. Je hormonen kelderen, je haar valt met bosjes uit, en je ruikt naar zure melk. Accepteer maar gewoon dat je je even een tijdje wat ellendig voelt. Vind het oké dat het huis eruitziet als een rampgebied. De chaos is tijdelijk, ook al voelt het nu alsof er nooit een eind aan komt.

Je gaat die zes maanden halen. Op een dag gaat ze naar je lachen. Een échte lach, niet alleen maar vanwege darmkrampjes, en je zult je realiseren dat je haar misschien toch niet stukgemaakt hebt. Blijf haar gewoon voeden, leg haar op haar rug, en koop kleding met drukknoopjes.

Je kan dit. Soort van.

Als je diep in de loopgraven van het ouderschap zit en spullen moet inslaan die wél echt functioneren, bekijk dan de babykledinglijn van Kianao voordat je per ongeluk wéér een truitje met decoratieve houten knoopjes koopt.

Antwoorden voor de 3-uur-'s nachts-paniekaanval

Waarom klinkt mijn baby altijd zo verstopt?

Omdat hun neusgaten de grootte hebben van een koffieroerstaafje. Ze niezen de hele tijd om stofjes en opgedroogde melk te verwijderen. Zolang ze goed drinkt en haar borstkas niet zwaar intrekt bij het ademhalen, zijn het gewoon normale babygeluidjes. Koop een luchtbevochtiger en stop met het googelen van luchtwegaandoeningen.

Is het mogelijk om haar te veel vast te houden?

Nee. Je kunt een pasgeboren baby letterlijk niet verwennen. Ze hebben negen maanden lang opgepropt in een kleine, warme vruchtzak gezeten en nu zijn ze opeens in een felle, koude kamer. Ze willen gewoon weten dat je er bent. Hou haar zo veel vast als je zelf aankan, en als je rug het begeeft, geef je haar gewoon over aan je partner.

Hoe weet ik of ze warm genoeg is aangekleed?

Voel in haar nekje of op haar borst. Als dat warm en droog is, is het prima. Als het bezweet voelt, heeft ze het te warm. Negeer haar handjes en voetjes. De bloedsomloop van pasgeborenen stelt niks voor, dus hun handjes zullen altijd aanvoelen als kleine ijsblokjes, zelfs wanneer hun lichaam gloeit van de hitte.

Wanneer verdwijnt de schrikreflex?

Meestal rond de vier tot zes maanden. Tot die tijd is inbakeren het enige dat tussen jou en pure waanzin in staat. Zodra ze begint te rollen, moet je voor de veiligheid stoppen met inbakeren. En ja, het slapen zal dan eerst weer een week slechter worden voordat het eindelijk beter gaat.

Doe ik 'tummy time' (tijd op het buikje) verkeerd?

Waarschijnlijk niet. Als de baby wakker is en op haar buikje ligt, telt het. Zelfs als ze gewoon op jouw borst ligt terwijl jij achterover op de bank leunt. Je hebt geen strak trainingsschema nodig, je moet er alleen voor zorgen dat ze elke dag even een paar minuten niet op haar achterhoofd ligt.