De waarheid over een Baby G-Shock voor je kind

Het was precies 15:14 uur op een dinsdag en ik stond midden in mijn keuken in een yogabroek met een zeer twijfelachtige yoghurtvlek op de knie, wanhopig pogend om met een roestige kipschaar door een dik, roze siliconen horlogebandje te zagen. Ik verzin dit niet. Dit was mijn leven.

Maya, die net zeven was geworden maar zich gedraagt als zeventien, zat luid snikkend aan het kookeiland omdat haar verjaardagscadeau was verpest. Leo, mijn vierjarige wandelende chaos, lag gillend op het vloerkleed omdat ik zojuist op agressieve wijze een metalen horlogegesp uit zijn mond had geworsteld. Mijn man Mark stond er maar een beetje bij, staarde me aan over de rand van zijn laptopscherm en was totaal nutteloos, terwijl ik trilde van de manische energie van een vrouw die drie ijskoffies op een lege maag achterover had geslagen.

Al deze absolute huiselijke ellende werd veroorzaakt door een horloge. Een Baby-G Shock horloge om precies te zijn.

Maar laat me even een stapje terugdoen, want ik voel de behoefte om mijn vreselijke aankoopbeslissingen te verdedigen. Ik ben een kind van de jaren '90. Toen ik op de middelbare school zat, was een doorzichtig plastic jelly-horloge met zo'n blauwgroen achtergrondlichtje ongeveer het absolute hoogtepunt van menselijke prestaties. Je was cool als je er zo eentje had. Dus toen Maya begon te zeuren om een horloge voor in groep vier, schoot mijn brein direct terug naar die jaren '90 nostalgie. Ik wilde dat ze er cool uitzag. Ik wilde mijn eigen jeugd herbeleven via haar piepkleine polsjes.

Ik zocht online naar een Baby-G Shock, want hé, het woord "baby" zit letterlijk in de naam. Ik nam aan dat dit betekende dat het ontworpen was voor baby's, of in ieder geval voor kleine kinderen. Ik gaf bijna honderd euro uit aan dit prachtige, onverwoestbare pastelroze horloge en voelde me extreem zelfvoldaan over mijn opvoedingsskills.

Ik had het zo, zó mis. Echt spectaculair mis. Hoe dan ook, het punt is dat ik een heel harde, heel dure les heb geleerd over horlogematen, en ik ga het je nu tot in de kleinste details uitleggen zodat jij niet eindigt als iemand die een duur sieraad te lijf gaat met een keukenschaar.

De gigantische leugen achter de naam van dit horloge

Dit is het eerste wat niemand je vertelt wanneer je 's avonds laat scrolt en in paniek verjaardagscadeaus koopt: een Baby-G is niet voor échte baby's. Het is eigenlijk niet eens voor kinderen. Het is ontworpen voor volwassen vrouwen die een kleinere, iets vrouwelijkere versie willen van die enorme, robuuste horloges die militairen en gasten die aan CrossFit doen dragen.

Toen Maya het inpakpapier eraf scheurde en het om haar arm schoof, zag het er absurd uit. Een standaard zevenjarig kind heeft een polsomtrek van misschien elf centimeter. Serieus, ze heeft de botstructuur van een babyvogeltje. Zelfs bij het kleinste model dat ze maken was het bandje nog veel te lang en stak het uit haar arm als een plastic duikplank.

Het siliconen bandje is ook ontzettend stug, en Maya begon er meteen aan te trekken en te zeuren dat het plastic over haar arm kraste. En om eerlijk te zijn: kinderen hebben een belachelijk gevoelige huid. Dat is gewoon zo. Kijk maar naar Leo. Als ik hem niet in superzachte stoffen kleed, krijgt hij een rare droge uitslag op zijn schouders. Ik koop nu eigenlijk uitsluitend dit Biologisch Katoenen Baby Rompertje van Kianao voor hem. Laat me trouwens even een momentje de hemel in prijzen over dit rompertje, want eerlijk gezegd is het mijn absolute favoriete kledingstuk in zijn kast. Het is gemaakt van vijfennegentig procent biologisch katoen, dus het ademt echt, en het heeft precies genoeg stretch zodat de hals hem niet wurgt wanneer hij zich tijdens een driftbui krijsend op de vloer van de supermarkt stort. Bovendien overleeft het mijn intensieve wasprogramma's, wat op zich al een wonder is. Maar mijn punt is: Maya is gewend aan zacht, ademend katoen, niet aan militair-gecertificeerd schokbestendig plastic dat strak op haar hartslagpunt is vastgegespt.

Mijn dokter heeft mijn nachtrust compleet verpest met zijn verhaal over knoopcellen

Terwijl Maya een totale inzinking had over het kriebelige bandje, was Leo er als de kippen bij. Hij griste het horloge van het aanrecht en begon direct op de metalen sluiting te kauwen. Want natuurlijk deed hij dat. Hij is vier, en blijkbaar krijgen vierjarigen hun tweede kiezen, een verse hel die ik voor het gemak even he-le-maal vergeten was.

Ik dook als een bezetene over het kookeiland en rukte het uit zijn handen, wat natuurlijk direct een hysterische huilbui uitlokte. In paniek duwde ik een Panda Bijtring in zijn mond om hem af te leiden. Ik bedoel, dat ding is prima. Het is eigenlijk gewoon een stuk voedselveilige siliconen in de vorm van een panda. Is hij er dol op? Mwah. Maar het is dik genoeg zodat hij op de oren kan kauwen, het heeft een schattig bamboedetail en nog belangrijker: het voorkwam dat hij een letterlijke Casio-gesp inslikte, dus het heeft zichzelf vandaag dubbel en dwars terugverdiend.

Mijn paniek was trouwens volkomen terecht. Een paar maanden geleden tijdens de controle van Leo hield dokter Miller een afgrijselijke monoloog over wearables en kinderen. Ik vroeg of ik zo'n GPS-tracker om Leo's enkel mocht doen omdat hij nogal een weglopertje is, en de dokter keek me aan alsof ik gek was geworden.

Hij vertelde me dat het dragen van horloges of wearables bij baby's of peuters een enorm veiligheidsrisico is. Het gaat niet alleen om het stikkingsgevaar met de gespjes en knopjes. Het gaat om de batterijen. Ik geloof dat hij zoiets zei als: wanneer een kind een knoopcelbatterij inslikt, kan dat binnen twee uur ernstige interne brandwonden veroorzaken? Oh god, alleen al de gedachte eraan maakt me misselijk. Ik krijg er klamme handjes van. Hoewel de achterkant van deze specifieke horloges ontzettend strak is vastgeschroefd en ze stukken veiliger zijn dan die goedkope, lichtgevende speelgoedhorloges van de drogist, maakte dokter Miller heel duidelijk dat baby's en peuters er nooit, maar dan ook nóóit, toegang toe zouden mogen hebben.

Dus daar stond ik dan, met het besef dat ik een horloge had gekocht dat veel te groot was voor mijn zevenjarige, én een actief medisch gevaar vormde voor mijn vierjarige.

Mijn man en zijn schuurpapier-hack

Wat ons weer terugbrengt bij de kipschaar. Mark, die deze hele ramp met een bloedirritante kalmte had gadegeslagen, klapte eindelijk zijn laptop dicht en stelde voor dat we het bandje gewoon zouden afknippen.

Blijkbaar is er online een hele subcultuur van horloge-nerds die dit doen. Het wordt de 'knip en schuur'-methode genoemd. Aangezien de horloges zo duurzaam zijn en ouders weigeren zich gewonnen te geven, pakken ze gewoon een stevige schaar, knippen ze het overtollige stuk siliconen band af zodat het niet over het piepkleine polsje van hun kind uitsteekt, en gebruiken ze vervolgens fijn schuurpapier om de scherpe plastic rand glad te maken zodat de huid van het kind niet wordt opengesneden tijdens het buitenspelen.

Ik was zó moe. Ik was gewoon zo ontzettend moe. Ik pakte de schaar en knipte het uiteinde eraf. Mark liep naar de garage, pakte een stuk schuurpapier en schuurde letterlijk het verjaardagscadeau van mijn dochter glad op het aanrecht, terwijl ik nog meer ijskoffie dronk en al mijn levenskeuzes in twijfel trok.

Werkte het? Ja. Het paste haar eigenlijk veel beter. Maar de merknaam op de rand bleef een struikelblok. Er staat letterlijk met koeienletters "BABY" op. Maya vond het niet erg, want ze is zeven en vond het pastelroze wel schattig, maar als je een jongen van acht of negen hebt... denk je nou echt dat hij een horloge naar school gaat dragen dat hem een 'baby' noemt? Absoluut niet. Hij gooit het direct in de prullenbak.

Eerlijk gezegd had ik Leo gewoon met zijn speelgoed moeten laten spelen en meer tijd moeten besteden aan wat research in plaats van impulsief op 'kopen' te klikken. Ik mis echt de tijd waarin ze vermaken simpelweg betekende dat je ze neerlegde om naar wat houten diertjes te staren. Mocht jij je momenteel in die vredige, niet-discussiërende fase van het ouderschap bevinden, bekijk dan zeker deze collectie houten babygyms, want in die tijd hoef je nog niet uit te leggen waarom een stuk plastic afgeschuurd moet worden.

Wat ik wou dat ik in plaats daarvan had gekocht

Hier is de realitycheck die ik wanhopig nodig had voordat ik mijn portemonnee trok. Kinderen raken dingen kwijt. Ze laten hun jas op het schoolplein liggen, laten hun drinkfles in de modder vallen, doen hun horloge af in de kleedkamer bij de gymles en zien het nooit meer terug.

Bijna honderd euro uitgeven aan een hoogtechnologisch, schokbestendig horloge dat een duikexpeditie overleeft, is compleet idioot als je bedenkt dat Maya doodsbang is voor het diepe bad in het plaatselijke zwembad. Het maakt me echt niet uit dat het tot 100 meter waterdicht is. Ze doet het af om haar handen te wassen, simpelweg omdat ze het gevoel van nat plastic haat.

Mark zei me uiteindelijk dat we gewoon een Casio F-91W voor haar hadden moeten kopen. Dat is zo'n piepklein, lichtgewicht, ongelooflijk goedkoop digitaal horloge dat nog geen vijftien euro kost. Het past perfect om kleine polsjes zonder dat het met een schaar hoeft te worden toegetakeld, het heeft een stopwatch zodat ze kan timen hoe lang haar broertje erover doet om de tuin door te rennen, en als ze het kwijtraakt, krijg ik tenminste geen lichte beroerte over het weggegooide geld. Sla de dure dingen gewoon over en scoor een goedkoop instapmodelletje om te kijken of ze het überhaupt wel verdragen om de hele dag een ding om hun arm gebonden te hebben, voordat je investeert in onverwoestbare exemplaren.

Dus nu draagt ze het aangepaste, afgeschuurde roze horloge. Ze is er inmiddels dol op, natuurlijk, want het trauma van de keukenschaar vervaagde bij haar na een minuut of tien alweer. Maar ik krimp nog steeds in elkaar telkens als ik dat afgezaagde randje van het bandje zie.

Klaar om meer spullen te bekijken die wél gewoon werken en waarvoor je niet naar de bouwmarkt hoeft om ze te fixen? Bekijk dan onze complete collectie duurzame, door ouders goedgekeurde spullen voor dingen waar je kinderen wél direct dol op zijn.

De lastige vragen die iedereen stelt over deze horloges

Zijn deze horloges écht gemaakt voor baby's of peuters?

Nee! Oh mijn god, echt niet. De naam is totaal misleidend. Het zijn letterlijk gewoon kleinere versies van volwassen horloges, bedoeld voor volwassen vrouwen. Als je er eentje om de arm van een peuter probeert te doen, glijdt hij er zo weer af. Bovendien zou je peuters sowieso geen horloges moeten laten dragen in verband met het batterijgevaar. Wacht tot ze minstens zes of zeven zijn, en zelfs dan moet je erop voorbereid zijn dat het horloge gigantisch is.

Hoe klein kan de pols van een kind zijn om een G-Shock te passen?

Uit mijn extreem frustrerende keukentafel-onderzoek is gebleken dat de pols van je kind minstens 13 centimeter omtrek moet hebben om goed te passen zonder te bungelen. De meeste zevenjarigen schommelen rond de 11 of 12 centimeter. Als hun pols kleiner is dan dat, krijg je dat verschrikkelijke uitstekende bandje dat overal achter blijft haken, tenzij je het bandje zelf fysiek afknipt.

Is het veilig voor mijn baby om een horloge te dragen?

Absoluut niet. Dokter Miller maakte me dit op agressieve wijze duidelijk. Horloges bevatten piepkleine onderdelen, metalen sluitingen en van die angstaanjagende knoopcelbatterijen. Zelfs al zijn horloges van goede kwaliteit dichtgeschroefd, het is het risico nooit waard dat een baby hem toch openkrijgt of een stukje van het plastic afkauwt. Houd ze heel, heel ver uit de buurt van kleintjes.

Hoe knip ik het horlogebandje af zonder het compleet te verpesten?

Als je net als ik het ding al gekocht hebt en pertinent weigert om het te retourneren, kun je de 'knip en schuur'-methode gebruiken. Je pakt gewoon een hele scherpe, zware schaar, knipt het lange deel van het bandje op maat en gebruikt vervolgens fijn schuurpapier om de randen te polijsten totdat ze niet meer scherp zijn. Het klinkt krankzinnig, en dat is het ook, maar het werkt echt en het bespaart je de aanschaf van een compleet nieuw reservebandje.

Wat is een goed eerste digitaal horloge voor een 7-jarige?

Eerlijk? Haal gewoon een Casio F-91W of een LA-20WH van vijftien euro voor ze. Ze zijn superlicht, passen echt om piepkleine polsjes zonder aanpassingen, en wanneer je kind hem onvermijdelijk op het voetbalveld laat liggen of in een ventilatierooster laat vallen, maakt het je helemaal niets uit. Bewaar de onverwoestbare horloges van honderd euro maar voor als ze op de middelbare school zitten en écht de botstructuur hebben om ze te kunnen dragen.