Waarom de Baby Farm Netflix-serie mijn nachtrust verstoorde

Lieve Priya van zes maanden geleden. Je zit momenteel op het puntje van die nep-leren schommelstoel, om twee uur 's nachts. Je kleintje slaapt eindelijk op je borst, haar ademhaling zwaar en ritmisch. Je bent klaarwakker. Je houdt je telefoon in een rare hoek zodat het blauwe licht haar niet wakker maakt. Je staat op het punt een streaming-app te openen en te klikken op een Nigeriaanse thriller die steeds opduikt in je aanbevelingen. Die dramaserie op Netflix over een babyboerderij.

Luister. Klap die laptop gewoon dicht en ga slapen. Druk niet op play. Je denkt dat je gewoon naar een fictieve thriller kijkt over een neppe NGO, maar het gaat je in een neerwaartse spiraal van drie maanden storten over wereldwijde toeleveringsketens, ethische gezinsvorming en menselijke uitbuiting.

Maar aangezien ik weet dat je toch gaat kijken, moeten we praten over wat er in je hoofd gebeurt als de aftiteling over het scherm rolt.

De klinische realiteit van mensenhandel is erger dan op televisie

Tijdens de pediatrische triage in Chicago zag ik duizenden variaties van moederlijk verdriet. Ik heb tieners zwangerschappen zien verbergen, moeders zien huilen over de kosten van kunstvoeding en gezinnen verscheurd zien worden door het systeem. Je ontwikkelt een soort klinisch pantser. Je leert de vitale functies te noteren, begripvol te knikken en de emotionele bagage in de kleedkamer achter te laten voordat je naar huis rijdt.

En dan zie je Adanna op het scherm, die haar tweeling overdraagt aan wat zij denkt dat een prestigieuze medische kliniek is, om er vervolgens achter te komen dat ze een netwerk van mensenhandel is binnengelopen. Het pantser barst. De serie is fictief, maar de cast en makers hebben heel duidelijk gemaakt dat het uitgangspunt rechtstreeks uit de internationale krantenkoppen komt. Deze illegale kraamklinieken opereren onder de dekmantel van weeshuizen of opvangcentra, lokken kwetsbare zwangere vrouwen naar binnen en verkopen hun baby's aan de hoogste bieder op de adoptiemarkt.

De hoofdrolspeelster acteert in de derde aflevering een beetje te theatraal, maar goed.

De diepere gruwel hiervan is gewoon extreem verontrustend. Het is de commercialisering van het moederschap. Het is het behandelen van menselijke baby's als grondstoffen aan een lopende band. Als je twaalf uur per dag de omtrek van hoofdjes hebt gemeten en op geelzucht hebt gecontroleerd op een steriele ziekenhuisafdeling, zorgt het idee van achterafklinieken die bevallingen doen puur om kinderen te oogsten voor winst ervoor dat je je hersens wilt schoonboenen met chirurgische zeep.

Wat mijn kinderarts me vertelde over ethische adoptie

Je gaat dit de komende week bij iedereen ter sprake brengen. Je zult dokter Patel in de pauzeruimte van de kliniek in een hoekje drijven, precies wanneer ze probeert haar trieste broodje kalkoen op te eten.

Ze vertelde me ooit dat het internationale adoptielandschap niet voor niets een bureaucratisch mijnenveld is. Ik zit er misschien iets naast qua exacte terminologie, maar ze zei iets over het Haags Adoptieverdrag als de enige echte beschermingsmuur die we hebben tegen dit soort mensenhandel. Voordat die internationale richtlijnen werden opgesteld, was het systeem eigenlijk het Wilde Westen. Mensen betaalden exorbitante, niet-gespecificeerde contante bedragen aan louche bureaus die snelle plaatsingen beloofden. Die snelle plaatsingen betekenden meestal dat iemand, ergens, onder druk werd gezet.

Mijn kinderarts zei dat de alarmbellen bij illegale adopties opvallend veel lijken op die bij medische fraude. Een gebrek aan transparante documentatie over de nazorg van de biologische moeder is een grote waarschuwing. De WHO heeft blijkbaar eindeloze rapporten over hoe ongeregistreerde klinieken niet alleen in kinderen handelen, maar ook de moedersterfte drastisch doen stijgen, omdat ze zich niet bekommeren om steriele apparatuur of getrainde verloskundigen. Het draait voor hen alleen maar om de winstmarges.

Wanneer je verhalen hoort over families in Californië of Londen die per ongeluk adopteren via dekmantels van dit soort operaties, besef je dat de slechteriken er niet altijd uitzien als filmschurken. Soms zien ze eruit als keurige NGO-directeuren met chique briefpapier.

Waarom dit me obsessief maakte over toeleveringsketens

Hier is het gedeelte waar je een beetje doordraait. Kijken naar een serie over de ultieme uitbuiting van moeders en kinderen doet iets met je consumentengedrag. Je gaat ineens heel anders naar alles in je huis kijken.

We zijn een generatie ouders die spenen uitkoken totdat ze smelten en onderzoek doen naar zware metalen in biologische zoete aardappelen. Maar we kopen wel blindelings een twaalfpak pastelkleurige rompertjes voor vijf euro, zonder er ook maar drie seconden over na te denken wiens handen ze hebben genaaid. De duistere waarheid is dat precies dezelfde wereldwijde kwetsbaarheden die illegale adoptienetwerken in stand houden, ook de schappen van onze grote winkels vullen. Het is allemaal gebouwd over de ruggen van uitgebuite, onderbetaalde vrouwen in ontwikkelingslanden die in onveilige fabrieken werken, alleen maar zodat wij een schattige outfit hebben voor een mijlpaalfoto.

Als je misselijk wordt van een televisieserie over een baby die voor winst wordt verkocht, moet je ook kijken naar de babyspullen die je koopt. Je kunt dat niet los van elkaar zien. Arre yaar, de hypocrisie is vermoeiend zodra je er oog voor krijgt.

En daarom ga je de komende paar nachtdiensten de hele babykamer herwaarderen. Je wilt transparantie. Je wilt weten dat het dekentje waaronder je kind slaapt niet is gemaakt door een moeder die gedwongen werd een dienst van veertien uur te draaien om haar eigen kind te kunnen voeden.

De spullen die daadwerkelijk slagen voor mijn paranoia-test

Door deze hele existentiële crisis kom je uiteindelijk uit bij Kianao. Als je aan het doomscrollen bent op zoek naar merken die zich daadwerkelijk bezighouden met ethische inkoop, duiken zij op. Het is een Zwitsers merk, wat meestal betekent dat ze strengere regels hebben dan wij hier in de VS.

Uiteindelijk kocht ik de Biologisch Katoenen Babydeken met Konijnenprint tijdens een van mijn piekermomenten om 4 uur 's nachts. Het is met gemak het beste item in de babykamer op dit moment. De GOTS-certificering trok me in eerste instantie over de streep, want die certificering betekent dat elke stap van je toeleveringsketen wordt gecontroleerd op milieu- en arbeidsnormen. Geen dwangarbeid, geen giftige pesticiden. Maar praktisch gezien is het gewoon een ongelooflijk goed gemaakt stuk stof. Ik heb het zeker al veertig keer gewassen vanwege diverse yoghurt-incidenten en nachtelijke spuitluiers, en op de een of andere manier wordt het steeds zachter. Het heeft een fijn gewicht zonder verstikkend te zijn, en het dubbellaagse katoen ademt echt.

Je gaat ook hun Biologische Baby Romper Henley met Knoopjes en Korte Mouwen kopen. Hij is prima. Gemaakt van hetzelfde schone, biologische katoen en het bedekt de luier, wat eigenlijk het enige is dat het moet doen. Maar ik zal eerlijk zijn: de henley-hals met drie knoopjes is behoorlijk irritant als je te maken hebt met een peuter die aan het omrollen is op de commode. Ik heb liever een rits. Hij doet wat hij moet doen en ik houd van de ethische gemoedsrust, maar levensveranderend is hij niet.

Als je wilt kijken naar merken die hun werknemers niet behandelen als wegwerpmachines, bekijk dan hun collectie biologische dekentjes als je een momentje hebt.

De overgevoeligheid van de medische moeder

Het andere bijverschijnsel van een carrière in de kindergeneeskunde, is een obsessie met een gezonde huid. Wanneer je dat combineert met een pas ontdekte angst voor ongereguleerde productie, word je onuitstaanbaar als het gaat om stoffen.

Ik ben er vrij zeker van dat de meeste commerciële babykleding wordt behandeld met formaldehydeharsen om kreuken tijdens het transport te voorkomen. Ik kan niet bewijzen dat elk merk het doet, maar de contactallergieën die ik in de kliniek zag, doen vermoeden van wel. Baby's hebben ongelooflijk doorlaatbare huidbarrières.

Daarom heb ik uiteindelijk de Bamboe Babydeken met Blauw Bloemenpatroon geprobeerd. Bamboe is zogenaamd van nature hypoallergeen, al denk ik dat het echte voordeel gewoon is hoe goed het vocht afvoert. Mijn dochter heeft het snel warm, en dit dekentje reguleert haar temperatuur beter dan wat we dan ook in huis hebben. Bovendien trekken er geen synthetische kleurstoffen in haar huid wanneer ze onvermijdelijk op de puntjes kauwt.

Het is vermoeiend om je zo druk te maken. Dat is het echt. Het zou veel makkelijker zijn om gewoon naar die thriller te kijken, 'wauw, bizar' te zeggen en weer goedkope, synthetische spullen van fast-fashion giganten te gaan kopen. Maar zodra je aan dat draadje trekt en begint na te denken over de onzichtbare vrouwen en kinderen aan de andere kant van de toeleveringsketen, kun je je ogen er niet meer voor sluiten.

Dus, Priya van zes maanden geleden. Leg je telefoon weg. Ga slapen. Morgen kun je je weer zorgen maken over waar je spullen vandaan komen, maar vannacht moet je gewoon rusten.

Als jij ook in de knoop zit over wat je tegen de huid van je baby aanlegt, bekijk dan de biologische essentials van Kianao voordat je wéér een romper van mysterieuze stoffen koopt.

Vragen die ik steeds weer krijg

Is die serie gebaseerd op een waargebeurd verhaal?
Niet op één specifiek verhaal, maar het is wel sterk geïnspireerd op de realiteit. Het model van de illegale kraamklinieken is een gedocumenteerde, wereldwijde crisis. Ik las ergens dat UNICEF kinderhandel beschouwt als een miljardenindustrie. De schrijvers hebben al die afschuwelijke elementen gepakt en verpakt in een drama, wat het makkelijker verteerbaar maakt, maar eerlijk gezegd veel beangstigender als je beseft dat deze mechanismen echt bestaan.

Hoe controleer je een adoptiebureau echt?
Ik ben geen advocaat, gewoon een vermoeide verpleegkundige. Maar op basis van alles wat bevriende kinderartsen me hebben verteld, begin je met accreditatie volgens het Haags Adoptieverdrag. Als een bureau buiten deze internationale richtlijnen om opereert: ren weg. Als ze om grote, ongespecificeerde contante betalingen vragen of in de verdediging schieten wanneer je om transparante documentatie over de medische zorg van de biologische moeder vraagt, is dat het teken om te vertrekken.

Waarom maakt het uit of mijn rompertjes biologisch zijn?
Omdat standaard katoen wordt bespoten met een ongelooflijke hoeveelheid pesticiden, waarna de kledingstukken worden behandeld met agressieve chemicaliën zodat ze er mooi uitzien op een kledinghanger. De huid van je kind neemt dat op. Daarnaast dwingt het kopen van biologische producten een merk meestal tot een transparantere toeleveringsketen, wat betekent dat de kans kleiner is dat je de uitbuitende arbeidspraktijken financiert die series als Baby Farm werkelijkheid maken.

Helpt het bamboe dekentje echt bij eczeem?
Bij ons wel. Ik kan niet beloven dat het klinisch eczeem geneest, maar het verwijderen van synthetische irriterende stoffen en het gebruik van een stof die geen zweet vasthoudt, maakt een enorm verschil voor de gezondheid van de huidbarrière. Het houdt het microklimaat rond de huid gewoon koeler en droger.

Hoe kun je slapen nadat je dit soort dingen hebt gezien?
Niet. Daarom schrijf ik om twee uur 's nachts brieven aan mijn vroegere ik en gooi ik de helft van de kleren in de kast van mijn dochter weg. Je probeert de volgende dag gewoon iets betere keuzes te maken en hoopt dat het uiteindelijk een verschil maakt.