De waarheid over die gratis Baby Dragon emote

Mijn moeder zei dat ik de iPad in een strandlaken moest wikkelen en in de achtertuin naast de oude pecannootboom moest begraven, op een plek waar de honden hem niet konden opgraven. Tyler, de zestienjarige buurjongen die op dinsdag altijd komt helpen om mijn Etsy-pakketjes dicht te tapen, vond dat ik me vreselijk aanstelde. Ik moest die code gewoon intypen, want het was gratis en "eigenlijk best wel vet". Ondertussen begon dokter Evans, de kinderarts, tijdens het nakijken van de amandelen van mijn jongste, een enorm verwarrend schema over dopaminereceptoren en cortisolspiegels te tekenen op dat knisperende papier van de onderzoekstafel. Hij gaf me het gevoel dat één enkele minuut onbegeleide schermtijd de hersenen van mijn kind voor de rest van zijn leven zou herprogrammeren. En al deze chaos begon alleen maar omdat mijn oudste thuiskwam van zijn elfjarige neefje en me letterlijk smeekte om een Clash Royale-promocode voor een babydraak.

Ik zal maar gewoon eerlijk tegen je zijn: met drie kinderen onder de vijf werkt mijn brein op een goede dag toch al op een capaciteit van pakweg twintig procent. De meeste middagen probeer ik vooral een berg was weg te werken en tegelijkertijd te voorkomen dat er iemand hondenbrokken eet. Ik ben niet berekend op het leiden van een internationale cyberoorlog, of wat mijn vierenhalfjarige dan ook denkt dat hij aan het doen is op die tablet. Maar als een oudere neef een zeer verslavend mobiel strategiespel introduceert bij een kleuter, merk je ineens dat je om advies vraagt aan werkelijk íedereen die oogcontact met je maakt in de supermarkt.

Mijn oudste deed alsof zijn hele bestaan afhing van het ontgrendelen van dit specifieke digitale wezentje. Ik noemde het steeds zijn e-baby, als een soort elektronisch, virtueel huisdier uit de jaren negentig. Hij rolde daarbij zo hard met zijn ogen dat ik dacht dat hij zou flauwvallen. Tiener Tyler had het steeds over een "baby d", wat in mijn oren volkomen belachelijk klinkt, maar blijkbaar is dat hoe de coole kids het noemen. Ik noem het gewoon het groene gevaar dat mijn dinsdag heeft verpest.

Wat is in hemelsnaam eigenlijk een baby d?

Dus nadat mijn moeder dreigde onze wifi-router in de rivier te verdrinken, ben ik maar eens met mijn inmiddels lauwe koffie gaan zitten om uit te zoeken wat er aan de hand was. Als jouw kind hier ook een driftbui over heeft, laat me je dan de twee uur wanhopig googelen besparen die ik moest doormaken met een huilende baby van zes maanden op de arm. Ze zoeken een specifieke promotiecode — meestal het woord BLOWTHEMAWAY — die je in de officiële online winkel van het spel moet intypen. Het kost geen geld, en dat is eigenlijk het enige goede nieuws aan dit verhaal. Je typt de letters in, en het ontgrendelt een digitale animatie, wat ze een 'emote' noemen.

En wat doet deze zeer gewilde, relatie-verwoestende animatie dan? Het is een gezichtlikkende emote. Dat is alles. Er verschijnt een groene tekenfilm-draak in beeld die agressief het scherm begint te likken, alsof hij een golden retriever is die net een gevallen stukje kaas heeft gevonden. En dat was dus hetgene waar mijn kind zijn échte, fysieke broertje voor wilde inruilen.

Maar man, wat zijn die spelontwikkelaars toch slim. Het is een zogenaamde freemium-game, wat gewoon een chique technologieterm is voor een valstrik. Het downloaden is gratis, en het gebruik van die specifieke code om een babydraakje in Clash Royale te krijgen is ook gratis, maar het spel zit werkelijk vól met in-app aankopen. Het is ontworpen om je kind zijn personages te laten willen upgraden door digitale edelstenen te kopen. De emote is eigenlijk gewoon het gratis stokbroodje met kruidenboter dat ze op tafel zetten, voordat ze je vijfenveertig euro rekenen voor een bord pasta.

Het ronduit angstaanjagende praatje van de dokter over schermen

Dokter Evans is een schat van een man, maar soms denk ik dat hij vergeet dat ik een chaotisch huishouden run op het platteland van Texas, en geen steriel wetenschappelijk laboratorium. Toen ik de tabletobsessie aankaartte tijdens onze laatste controle, begon hij aan een enorme preek waardoor ik peentjes begon te zweten. Hij kriebelde wat op het papier van de onderzoekstafel en tekende een vreemde grafiek die liet zien hoe blauw licht hun ogen raakt en, zover ik begreep, hun pijnappelklier laat denken dat het midden juli is om twaalf uur 's middags. Dit stopt hun lichaam volledig met het aanmaken van de slaaphormonen die ze nodig hebben om 's nachts ook daadwerkelijk hun ogen dicht te doen.

Hij mompelde iets over hoe kinderen die de hele dag naar digitale draken staren, vergeten hoe ze hun handen écht moeten gebruiken om dingen te ontdekken. Dat betekent dus dat we ze moeten dwingen om in het zand te gaan zitten en met echte objecten te spelen, tenzij we willen dat ze opgroeien met het probleemoplossend vermogen van een kamerplant. Ik geloof dat hij probeerde een of andere richtlijn van kinderartsen te citeren, maar eerlijk gezegd klonk het alsof hij me waarschuwde dat mijn kind in een zombie zou veranderen als ik hem na zonsondergang nog naar een scherm liet kijken.

Ik ken de exacte wetenschap erachter niet, maar ik weet wél dit: als mijn oudste dat spelletje binnen een uur voor bedtijd speelt, verandert hij in een wilde wasbeer. Door de adrenaline van die gevechtsgeluidjes en flitsende lichten stuitert hij letterlijk tegen de muren op. Ineens heeft hij dan acht glazen water en een gedetailleerde uitleg over waar de wind vandaan komt nodig, voordat hij ook maar naar zijn kussen wil kijken. Dus misschien hadden dokter Evans en zijn geknisperde papieren schema's toch wel een beetje gelijk.

De overstap van oplichtende schermen naar écht speelgoed

Kijk, ik ga hier echt niet beweren dat ik nóóit een schermpje gebruik om twintig minuutjes rust te kopen zodat ik Etsy-klanten kan beantwoorden. We proberen hier tenslotte ook gewoon te overleven. Maar mijn oudste is nu officieel mijn waarschuwende voorbeeld. Zodra ze de smaak te pakken hebben van zo'n snel, digitaal beloningssysteem, lijkt normaal speelgoed opeens saai. Ik ben dus heel bewust fysieke, tastbare dingen in huis gaan laten rondslingeren om hem terug naar de realiteit te lokken.

Onze grootste overwinning van de afgelopen tijd is de Zachte Baby Bouwblokken Set. Ik kocht ze in een opwelling, in de hoop hem van de iPad af te leiden. Ik vertelde hem dat hij een écht kasteel kon bouwen voor zijn fysieke speelgoeddinosaurussen, aangezien hij van mij geen digitale upgrades mocht kopen in zijn spelletje. Deze blokken zijn op dit moment absoluut mijn favoriete aankoop, omdat ze van zacht rubber zijn gemaakt. Weet je wat dat betekent? Dat als ik er (zoals altijd) 's nachts om twee uur op blote voeten bovenop stap in een donkere gang, het blokje gewoon indeukt. Het stuurt geen schokgolf van pijn door mijn ruggengraat waardoor ik sterretjes ga zien. Er staan kleine getalletjes en dieren op, en mijn vierjarige kan hier serieus een uur mee op de grond zitten stapelen zónder me om een wachtwoord te vragen.

Nu zou ik willen dat ik kon zeggen dat élke speelgoedwissel een enorm succes was. Ik kocht ook het Siliconen en Bamboe Panda Bijtspeeltje voor Baby's in de veronderstelling dat de jongste het prachtig zou vinden, aangezien het thema past bij de nieuwe drakenobsessie van zijn grote broer. Eerlijk gezegd is hij gewoon 'mwah'. Hij doet zijn werk als zijn tandvlees erg opgezwollen is, en ik vind het fijn dat ik hem gewoon in de vaatwasser kan gooien als hij onder de hondenharen zit. Maar meestal laat hij hem na vijf minuten weer vallen om liever op mijn autosleutels of een rondslingerende schoen te kauwen. Het is prima hoor, maar niet de magische afleiding waar ik op had gehoopt.

Meestal probeer ik de baby gewoon comfortabel op de grond te houden voor 'tummy time' op onze Mono Regenboog Bamboe Babydeken, terwijl ik de schermdrama's van de oudste probeer op te lossen. Dat dekentje is een echte redding. Het is gemaakt van ontzettend zacht bamboe, is na een miljoen wasbeurten in mijn ietwat agressieve wasmachine nog steeds niet gekrompen, en dat subtiele terracotta regenboogpatroon ziet er eerlijk gezegd nog best stijlvol uit op het vloerkleed in mijn woonkamer, in plaats van dat het in schreeuwerige neonkleuren zegt: "hier woont een baby!". Dingen vinden die echt mooi staan in huis en tegelijkertijd veilig zijn voor de kinderen, is de reden waarom ik zoveel tijd doorbreng met het doorspitten van collecties met biologische baby must-haves.

De tablet beveiligen zonder gek te worden

Als je maar één ding meeneemt uit mijn chaotische leven, laat het dan dit zijn: geef ze onder géén beding het Apple ID-wachtwoord. Ouderlijk toezicht instellen op moderne apparaten voelt ongeveer als proberen geblinddoekt een bom te ontmantelen. Je houdt jezelf voor dat je ze alleen die gratis code laat gebruiken, maar dan draai je je even om om door de macaroni te roeren, en opeens zijn ze drie klikken verwijderd van het kopen van negentig euro aan virtuele gouden munten om hun kleine groene hagedis te upgraden.

Ik zweer je dat je tegenwoordig een diploma informatica nodig hebt om een iPad af te schermen. Ik probeerde de instellingen voor 'Delen met gezin' in te stellen, maar daarvoor moest ik me een oud e-mailwachtwoord uit 2014 herinneren. Vervolgens wilde het een verificatiecode sturen naar een telefoonnummer dat ik al niet meer had sinds ik in een studentenhuis woonde. Toen ik er eindelijk in was, probeerde ik de biometrische vingerafdrukscanner in te stellen om aankopen goed te keuren. Helaas zijn mijn handen continu bedekt met een dun laagje opgedroogde babyhavermout of afwasmiddel, waardoor de sensor me negen van de tien keer weigert en ik mijzelf buiten mijn eigen account sluit.

Als je je bankrekening intact wilt houden, moet je eigenlijk in de donkerste uithoeken van het instellingenmenu duiken. Daar stel je een viercijferige schermtijdcode in (waarvan je moet bidden dat je die je morgenochtend nog herinnert), om de optie voor in-app aankopen volledig uit te schakelen. Pas daarná kun je dit stuk glas en metaal weer teruggeven aan een kind dat stiekem slimmer is dan jij.

Of je trekt gewoon elke avond om zeven uur de stekker van je wifi-router eruit, zodat niemand meer ruzie hoeft te maken over de digitale avondklok.

Nog even eerlijk, voordat je dat apparaat uit handen geeft

Ouderschap in het digitale tijdperk is gewoon chaos. En iedereen op Instagram die beweert dat ze het allemaal perfect in balans hebben, mét nul schermtijd en prachtig serene kinderen, liegt keihard. We maken allemaal fouten, we geven allemaal weleens die telefoon omdat we gewoon tien minuutjes rust nodig hebben, en we moeten uiteindelijk allemaal op de blaren zitten als onze kinderen geobsedeerd raken door een gezichtlikkende tekenfilmhagedis. De truc is niet om alles volledig te verbieden. Het gaat er gewoon om dat je genoeg fysieke opties in de echte wereld hebt rondslingeren om ze weer even met beide benen op de grond te zetten als dat spelletje eenmaal uit gaat.

Als je probeert je kinderen langzaam weer van die oplichtende rechthoeken weg te trekken naar de echte wereld, bekijk dan de volledige collectie veilig speelgoed van Kianao. Daar vind je dingen die serieus hun aandacht vasthouden, zonder dat er een wifi-verbinding nodig is.

Veelgestelde Vragen

Kost het inwisselen van de babydraak-code geld op mijn creditcard?

Nee, het intypen van BLOWTHEMAWAY om de gezichtlikkende emote te krijgen is helemaal gratis, maar het is eigenlijk gewoon lokaas. Zodra ze in het spel zitten en plezier hebben met hun nieuwe animatie, gooit de app een miljoen kleurrijke knoppen op ze af om ze te laten smeken om edelstenen en schatkisten te kopen. Je moet er dus voor zorgen dat de aankoopinstellingen van je telefoon nog beter beveiligd zijn dan Fort Knox.

Zijn dit soort mobiele strategiespellen echt zo slecht voor een vierjarige?

Mijn moeder zegt dat het het werk van de duivel is, maar ik denk vooral dat het simpelweg te veel prikkels zijn voor een brein dat nog steeds probeert uit te vinden hoe het zijn eigen schoenen moet aantrekken. Het spel heeft een leeftijdsclassificatie voor oudere kinderen vanwege het fantasiegeweld en die stiekeme, gokachtige lootboxen. Ik heb er dus zeker spijt van dat ik mijn oudste mee heb laten kijken bij zijn neefje, maar we bekijken het nu maar gewoon van dag tot dag.

Hoe voorkom ik dat ze per ongeluk dingen kopen?

Je moet naar de schermtijdinstellingen van je telefoon of tablet gaan, het tabblad 'Beperkingen' (voor content en privacy) zoeken, en het maken van in-app aankopen expliciet uitschakelen. Zorg er tegelijkertijd voor dat ze niet stiekem de toegangscode weten waarmee je het apparaat in de eerste plaats ontgrendelt.

Kunnen vreemden via deze app met mijn kind praten?

Een beetje, en ik krijg er de kriebels van. Er is geen open voicechat waar willekeurige mensen tegen ze kunnen schreeuwen, maar spelers kunnen zich aansluiten bij "Clans" om berichten naar elkaar te typen. Ook kunnen tegenstanders tijdens live gevechten eindeloos van die kleine geanimeerde emotes naar elkaar spammen om elkaar te bespotten, wat in mijn woonkamer steevast in tranen eindigt.

Wat is de beste manier om ze het apparaat te laten uitschakelen zonder dat het een driftbui oplevert?

Ik ben erachter gekomen dat waarschuwen dat ze nog vijf minuten hebben letterlijk nóóit werkt en het drama alleen maar rekt. In plaats daarvan probeer ik hem een superlekkere snack in zijn handen te duwen of gewoon een stapel zachte bouwblokken vlak naast hem op de grond te kieperen. Zo heeft hij meteen iets beters te doen op het moment dat ik het scherm wegpak.