Waarom de Baby Delight wieg echt je redding kan zijn

Het was 3:14 uur 's nachts en ik staarde naar een veertienhonderd euro kostend ruimteschip van een slimme wieg, waarin mijn huilbaby met krampjes op dat moment de longen uit zijn lijf schreeuwde. Dat was het exacte moment waarop ik me realiseerde dat de grootste fabel in het moderne ouderschap is dat je geld tegen het slaapprobleem van je baby kunt aangooien en op de een of andere manier acht uur onafgebroken slaap kunt kopen. Dat kan dus absoluut niet. Het idee dat je een robotisch bed met wifi nodig hebt om een pasgeboren baby in leven en uitgerust te houden, is een regelrechte verkooptruc, bedacht om in te spelen op de wanhoop van uitgeputte moeders vol hormonen om twee uur 's nachts.

Ik heb het door schade en schande moeten leren, dus tegen de tijd dat baby nummer twee eraan kwam, verkocht ik het ruimteschip op Marktplaats en kocht ik in plaats daarvan een Baby Delight co-sleeper. Ik zal maar meteen eerlijk met je zijn: het is eigenlijk gewoon een stoffen doos op pootjes, maar het was wel precies wat we nodig hadden. Mijn moeder vertelde me altijd dat ze in de jaren tachtig simpelweg een commodelade had bekleed met wat opgevouwen dekens waar ik in kon slapen. Daar rolde ik altijd overdreven mee met mijn ogen, maar eerlijk is eerlijk: honderdvijftig euro uitgeven aan een simpele aanschuifwieg ligt eigenlijk niet eens zo ver af van haar lade-theorie. Wat blijkt? Simpel werkt gewoon het best.

Mijn kinderarts keek me tijdens de controle bij twee weken recht in de ogen aan en vertelde me dat ik niet zo moeilijk moest doen over de slaapopstelling. Hij legde uit dat zolang ze op een stevige, platte ondergrond liggen, dichtbij genoeg om ze te horen als ze zich verslikken in wat spuug, maar wel op een apart matrasje zodat ik niet per ongeluk bovenop ze rol, we het hartstikke goed deden.

De riempjes zijn niet optioneel

Laten we het even hebben over het grootste verkooppunt van dit ding: de zijkant die omlaag kan. Het idee is dat je één wand van de wieg laat zakken, hem strak tegen je eigen matras schuift en hoppa—je hebt een co-sleeper waarbij je alleen maar opzij hoeft te reiken om de baby naar je toe te schuiven voor de voeding van twee uur 's nachts, zonder dat je je bed uit hoeft. Klinkt fantastisch als je nog rondloopt met je zwangere buik en de gedachte aan het aanspannen van je buikspieren je spontaan aan het huilen maakt.

Maar hier is de harde waarheid waar veel mensen gemakshalve aan voorbijgaan. Als je die zijkant omlaag laat, moet je absoluut de grote, irritante nylon riemen gebruiken die meegeleverd worden om het frame van de wieg stevig onder je zware matras te verankeren. Schuif hem niet zomaar tegen je bed aan om het vervolgens wel prima te vinden. Bij mijn oudste zoon gebruikte ik een gekregen aanschuifwieg en dacht ik dat de riemen slechts een suggestie waren voor overbezorgde moeders. Totdat ik wakker werd en zag dat de wieg een centimeter of tien van het bed was weggeschoven, waardoor er een gigantisch gat was ontstaan waar mijn kleintje gevaarlijk dicht in de buurt lag. Godzijdank was er niets aan de hand, maar ik schrok me letterlijk tien jaar van mijn leven in blinde paniek. Maak dat ding vast. Doe het gewoon.

Hij is in zes hoogtes verstelbaar, zodat je de matrassen precies op elkaar kunt laten aansluiten. Dat is prima, hartstikke leuk natuurlijk.

De kwestie rondom de MDF-bodem

Dan moeten we het nu hebben over wat er eigenlijk in het matrasje van de standaardmodellen zit, want dit is het punt waarop mijn prijsbewuste kant in conflict komt met mijn natuurlijke 'groene' mama-neigingen. De razend populaire Baby D-modellen, zoals de Beside Me Dreamer, zijn niet voor niets zo goedkoop. Onder dat dunne waterdichte laagje zit namelijk een stuk MDF—medium-density fiberboard.

Kijk, ik ben geen wetenschapper en hoe vluchtige organische stoffen precies werken gaat me eerlijk gezegd mijn pet te boven, maar voor zover ik begrijp wordt MDF aan elkaar gelijmd met stoffen die na verloop van tijd formaldehyde kunnen afgeven aan de lucht. Ik weet niet hoeveel van deze uitstoot er daadwerkelijk plaatsvindt, maar de gedachte dat mijn pasgeboren baby twaalf uur per dag met het gezichtje in een matras ligt dat bij elkaar wordt gehouden door chemische lijm, bezorgt me buikpijn.

Als je van plan bent een Baby Delight wiegje te kopen, sla de standaard goedkope versie dan over en ga op zoek naar hun Heirloom Willow- of Aspen-lijnen. Ze kosten iets meer, maar ze verruilen de MDF en het polyester voor massief hout en biologisch katoen. Alleen al voor je eigen gemoedsrust is het die upgrade duizend procent waard. En aangezien je 's nachts toch de halve tijd naast dit houten pareltje zit te voeden, kun je het maar beter ook zelf comfortabel hebben. Tijdens die nachtvoedingen leefde ik zo ongeveer onder mijn Bamboe Babydeken met Kleurrijk Bladerpatroon. Hij is ongekend zacht, de aquarelprint met bladeren is prachtig, en bamboe heeft op de een of andere magische manier de eigenschap dat het je warm houdt zónder je dat verschrikkelijke postpartum nachtzweten te bezorgen.

De waarheid over dat ingebouwde geluidskastje

Mocht je met de Doze Deluxe-versie thuiskomen, dan zit daar aan de zijkant een klein elektronisch kastje aan vast dat geluidjes afspeelt en trilt. Doe me een plezier en wees heel, héél voorzichtig met die volumeknop.

Ik heb een aantal consumententesten gelezen waaruit bleek dat het maximale volume op dit soort accessoires kan oplopen tot wel 56 decibel. Mijn kinderarts heeft het me ooit uitgelegd, en mijn slaaptekort-brein begreep er maar de helft van, maar het komt erop neer dat de gehoorgangen van baby's zo klein zijn dat ze fungeren als kleine echokamers. Ze versterken geluidsfrequenties veel sterker dan wat onze volwassen oren waarnemen. Het absolute maximum waaraan ze mogen worden blootgesteld, is 50 decibel. Als je de white noise op de hardste stand vlak naast hun hoofdje aanzet, breng je hun gehoor in gevaar. Houd het dus altijd op de laagst mogelijke stand.

Eerlijk gezegd werd mijn derde baby van elektronisch geluid negen van de tien keer alleen maar onrustiger. Als ze jengelend wakker werd in haar wiegje, gaf ik haar gewoon een Beren Bijtring Rammelaar in plaats van op de geluidsknop te drukken. Dit is serieus mijn absolute favoriete item dat ik van Kianao heb. Het is een simpel gehaakt beertje aan een onbehandelde beukenhouten ring. Geen batterijen, geen zwaailichten, geen irritante elektronische slaapliedjes. Ze pakte dan gewoon het hout vast, kauwde een paar minuten op het oor van de beer en kalmeerde helemaal op natuurlijke wijze. Echt briljant.

Als je probeert om al die plastic, op batterijen werkende rommel je huis uit te bannen, dan is het aanleggen van een voorraad biologische, natuurlijke speeltjes vanaf het allereerste begin echt de beste aanpak.

De absolute maximale gewichtsgrens

Uiteindelijk komt er aan de co-sleeper droom een eind. Je kunt ze niet voor altijd in een Baby Delight wiegje houden, hoe erg je ook opziet tegen de overgang naar het grote ledikant in hun eigen kamer. De regel is strikt negen kilo, óf een leeftijd van vijf maanden, óf het moment dat ze zichzelf op handen en knieën proberen op te drukken—wat er ook maar als eerste gebeurt.

Mijn middelste kind bereikte die mijlpaal al met vier maanden, omdat ze ineens had besloten om een kleine turner te worden. Dan werd ik wakker en lag ze overdwars, helemaal platgedrukt tegen de gaaswanden. Gelukkig is dat gaas wel volledig ademend en kan het gewoon in de wasmachine, maar het was overduidelijk tijd om haar te verhuizen.

Om de overgang naar haar eigen kamertje wat soepeler te laten verlopen, zette ik overdag een Houten Dieren Babygym op de grond vlak naast haar wiegje, zodat ze eraan kon wennen om in die ruimte te zijn terwijl ik de was opvouwde. Hij is prima—lekker minimalistisch met een uitgesneden olifantje en een houten vogeltje. Het houdt hun aandacht geen uren vast, maar het is een welkome visuele afwisseling van al dat neonkleurige plastic speelgoed, en het hielp haar om zich comfortabel te voelen toen ze wat verder bij me vandaan lag.

Meestal begint precies rond de tijd dat ze uit de wieg groeien het serieuze tanden krijgen, en gaat hun slaapritme sowieso volledig door het putje. Je verplaatst ze dan naar het ledikant, precies op tijd om ze krijsend wakker te laten worden met pijnlijk, gezwollen tandvlees. Als dat gebeurt, is de Panda Bijtring een absolute redding. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen, je kunt hem in de koelkast leggen om koud te worden, en het platte ontwerp is ontzettend makkelijk vast te klemmen voor handjes van vijf maanden oud, terwijl ze boos de pijn wegsabbelen en -kauwen.

Dus, vergeet de peperdure robotbedden, haal een houten co-sleeper in huis, maak hem stevig vast aan je matras en zet het geluidskastje lekker zachtjes. Het is rommelig, het is uitputtend, maar het simpel houden is de enige manier waarop je dat vierde trimester gaat overleven.

Als je klaar bent om giftig plastic de deur te wijzen en een babykamer in te richten die écht ademt, neem dan nog voor de komst van je baby een kijkje in de collectie biologisch katoen van Kianao.

De vragen die jullie me hierover blijven stellen

Moet ik echt die ankerriemen gebruiken?
Ja, dat moet je absoluut doen. Ik weet dat het een drama is om ze onder een groot tweepersoonsmatras door te halen, vooral als je een zwaar traagschuimmatras hebt. Maar als je de zijkant omlaag hebt geritst voor het co-sleepen, kan één onhandige stoot met je heup de wieg al wegschuiven. De riemen zijn het enige dat voorkomt dat je baby in de spleet tussen de bedden glijdt. Neem dat risico niet.

Hoort het matrasje echt zo hard te zijn?
Ik krijg deze vraag aan de lopende band van moeders die vinden dat het matrasje aanvoelt alsof je op een stuk karton slaapt. Het hoort ook zo te voelen. Mijn arts vertelde me dat een zacht matras een groot verstikkingsgevaar vormt voor pasgeboren baby's. Ze missen simpelweg de nekspieren om hun hoofdje te verplaatsen als hun neusje wegzakt in een zachte stof. Voor ons voelt het oncomfortabel, maar voor een baby is een vlakke en stevige ondergrond precies wat ervoor zorgt dat hun luchtwegen vrij blijven.

Kan ik de stoffen delen wassen als er een spuitluier is geweest?
Jazeker, de hele stoffen hoes is los te ritsen en van het metalen frame te halen. Ik was de mijne op een koud, fijn wasprogramma en laat hem aan de lucht drogen zodat hij niet krimpt. Zorg er wel voor dat je een paar waterdichte merk-specifieke hoeslakentjes koopt om over het matrasje te trekken, want er is niets ergers dan om drie uur 's nachts het hele wiegje te moeten afhalen.

Wat is nu écht het verschil tussen de Dreamer- en de Heirloom-modellen?
De Dreamer is de goedkope variant die je overal ziet, maar deze maakt gebruik van een MDF-plaat onder het matras en synthetische polyester stoffen. De Heirloom-modellen (zoals de Willow) kosten wat meer, maar maken gebruik van massief hout en biologisch katoen. Als je onnodige chemicaliën en formaldehyde-uitstoot in je babykamer wilt vermijden, is de Heirloom echt de enige die je moet hebben.

Wanneer moet ik stoppen met het gebruik ervan?
Zodra je baby 9 kilo weegt, 5 maanden oud wordt, of zichzelf begint op te drukken op handen en knieën. Mijn baby's bereikten de mobiliteitsmijlpaal altijd ver voordat ze aan de gewichtslimiet zaten. Zodra ze zichzelf kunnen optrekken of wild beginnen te rollen, vormen de ondiepe zijkanten van het wiegje een kantelgevaar en is het tijd om ze naar een normaal ledikant te verhuizen.