Paniek om 3 uur 's nachts: waarom ik de Baby Billy app downloadde

Het is 03:14 uur 's nachts. Ik ben drieëndertig weken zwanger, zweet me een ongeluk door mijn zogenaamd ademende lakens, en mijn baby heeft al tweeënveertig minuten niet bewogen. Mijn man snurkt naast me, volkomen onbewust van het feit dat ik wegzink in een spiraal van medische paniek.

In het donker pak ik mijn telefoon om die zwangerschapsapp op te zoeken waar mijn schoonzus bij zwoer. Ik typ 'baby billy' in, in de volle verwachting van een rustige, pastelkleurige interface die me helpt de schopjes bij te houden en mijn kloppende hart te kalmeren. In plaats daarvan vult mijn scherm zich met een schreeuwerige foto van acteur Walton Goggins met een nepvoorhoofd en een smetteloos wit pak.

Ik wilde gewoon wat medische geruststelling, maar Google besloot dat ik Baby Billy Freeman nodig had.

Begrijp me niet verkeerd. 'Uncle Baby Billy' uit de serie The Righteous Gemstones is een meesterwerk op televisiegebied. Ik hou net zoveel van een goede donkere HBO-komedie als de gemiddelde uitgeputte millennial. Maar als je diep in de paranoia van je derde trimester zit en probeert uit te vogelen of alles goed is met je baby, heb je vrij weinig aan een fictieve tv-dominee. Ik had de échte app nodig. Die ene die is gebouwd door een Zuid-Koreaans techbedrijf en die door twee miljoen ouders blijkbaar wordt gebruikt om te voorkomen dat ze doordraaien.

De illusie van controle

Luister. Op de spoedeisende hulp voor kinderen hebben we een regel. Je behandelt de patiënt, niet de monitor. Je kijkt naar de kleur van het kind, de ademhaling, de reacties, voordat je in paniek raakt over wat een oplichtend apparaat je vertelt. Maar als je zwanger bent, ben jij de patiënt en is de monitor een klein voetje dat van binnenuit tegen je ribbenkast schopt.

Mijn verloskundige zei dat ik in het derde trimester de kindsbewegingen in de gaten moest houden. Ze zei het terloops, alsof ze me adviseerde meer water te drinken of een vitaminepil te nemen. Het is niet terloops. Het is een mentale valstrik.

Zodra ze je vertellen dat je de schopjes moet bijhouden, kun je aan niets anders meer denken. Je port in je eigen buik. Je drinkt om middernacht ijskoud water om een reactie uit te lokken. Je gaat op je linkerzij liggen en staart naar het plafond, in een poging om de exacte kracht van een beweging te kwantificeren. Een bevriende arts zei dat het goed is om een basislijn van beweging te weten, maar eerlijk gezegd denk ik de helft van de tijd dat ze ons alleen maar dingen laten bijhouden zodat we het gevoel hebben dat we een greintje controle hebben over een biologisch proces dat volledig zijn eigen gang gaat.

Uiteindelijk vond ik de echte app. Ik negeerde de Baby Billy-memes en downloadde de tool. Het gaf me een digitale plek om al die manische energie in kwijt te kunnen. En ik werd niet behandeld als een idioot, wat zeldzaam is bij technologie rondom zwangerschappen.

Zodra je kindje er eenmaal is, zijn die apps voor het bijhouden van slaap eigenlijk gewoon digitale martelwerktuigen.

Je verstand behouden op een digitaal forum

Meestal heb ik een hekel aan mamaforums. Echt waar. Het is een broeinest van competitief klagen en ongevraagd advies van mensen die denken dat een koolblad een bacteriële infectie kan genezen. Ik heb in de kliniek genoeg gezien om te weten dat medisch advies van het internet levensgevaarlijk is.

Maar de community-functie in deze app werkte op de een of andere manier heel aardend. Het verbindt je met mensen die in precies dezelfde week van hun zwangerschap zitten. We stelden geen diagnoses bij elkaar. We waren gewoon een groep vermoeide, zware vrouwen die om 4 uur 's nachts wakker waren en klaagden over maagzuur en bekkenpijn. Er is een vreemde troost in de wetenschap dat een vrouw in een andere tijdzone óók in het donker zit, een crackertje eet en zich afvraagt of haar baby niet te groot is om door haar bekken te passen.

De app moedigt je ook aan om je eigen mentale gezondheid bij te houden. Het vraagt hoe jij je voelt; een vraag die mensen rond week twintig niet meer aan zwangere vrouwen stellen. Daarna vraagt iedereen alleen nog maar naar de baby. Het bijhouden van mijn stemmingen loste mijn prenatale depressie niet op, maar het overzicht van de data hielp me beseffen dat ik niet gek was. Ik was gewoon moe.

De manische nesteldrang-fase

Rond week vierendertig begon de app me checklists te sturen voor het inrichten van de babykamer. Nesteldrang. Ik haat dat woord. Het laat ons klinken als duiven die takjes verzamelen. Maar het is een echte biologische oerdrift, echt waar.

Op een dag word je wakker en besluit je dat als de babykleertjes niet met biologisch wasmiddel zijn gewassen en op seizoen zijn gesorteerd, je hele familie ten onder zal gaan. Het is absurd, maar je doet het toch. Uiteindelijk kocht ik het Mouwloos Rompertje van Biologisch Katoen omdat mijn brein had besloten dat synthetische vezels de aartsvijand waren.

Eerlijk gezegd is het rompertje prima. Het is gewoon een kledingstuk. Baby's ruïneren toch alles met lichaamssappen, dus het kopen van chique spullen is een beetje onzin. Maar deze heeft tenminste geen kriebelende waslabels, en het biologische katoen blijft ook mooi als je het voor de vijftiende keer op een intensief wasprogramma wast. Ik kocht hem in drie neutrale kleuren, vouwde ze perfect op in een lade die ik daarna nooit meer georganiseerd zou houden, en voelde een klein beetje rust.

Als jij ook in die manische nesteldrang-fase zit, kun je het beste de biologisch katoenen collectie van Kianao bekijken voordat je gek wordt van de duizenden verschillende opties op Amazon.

Wanneer het bijhouden doorgaat

Je denkt dat de onrust verdwijnt zodra ze je de baby overhandigen. Vergeet het maar. Het neemt gewoon een nieuwe vorm aan. De app schakelt over van zwangerschap naar de dreumesfase, wat betekent dat je van het bijhouden van schopjes overgaat naar het bijhouden van doorkomende tandjes.

Ik heb in het ziekenhuis duizend baby's gezien die tandjes kregen. Het ziet er altijd uit als een soort kleine exorcisme. De koorts, het kwijlen, het constante gejammer. Mijn app waarschuwde me dat deze mijlpaal eraan kwam, en voor één keer was de waarschuwing nuttig. Ik was er klaar voor toen het kwijlen begon.

Ik kocht de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe. Ik zal eerlijk zijn, dit ding heeft echt mijn verstand gered op een dinsdagmiddag toen niets anders werkte. Het is gewoon voedselveilige siliconen in de vorm van een kleine panda, maar mijn kind kauwde erop alsof dat beestje hem geld schuldig was. Ik legde het tien minuten in de koelkast om koud te worden en gaf het dan aan hem. Stilte. Pure, gouden stilte. Het is makkelijk schoon te maken, wat tegenwoordig mijn enige echte criterium is voor babyspullen.

De app pusht je ook om ontwikkelingsmijlpalen te halen, zoals reiken en vastgrijpen. Ze laten het klinken alsof je kind nooit naar de universiteit zal gaan als het met vier maanden nog niet naar een speeltje slaat. Het is uitputtend.

Ik vertik het om van die gigantische plastic activity centers te kopen die knipperen en vals zingen. Ik krijg er hoofdpijn van. In plaats daarvan koos ik voor de Houten Babygym. Het is een houten frame in de vorm van een A met een paar hangende dierenspeeltjes. Mijn kind staarde naar het houten olifantje, stak zijn handje uit en gaf er een mep tegenaan. Mijlpaal bereikt. Bovendien ziet het er niet uit alsof er een bom van primaire kleuren in mijn woonkamer is ontploft, wat een zeldzame overwinning is voor mijn interieurhart.

De chaos accepteren

We loggen hun bewegingen, hun voedingstijden, hun stoelgang. We houden alles bij omdat we willen geloven dat we de uitkomst kunnen controleren. Maar lieve schat, dat kun je niet.

Gebruik de app om je doktersafspraken te onthouden, gebruik het om steun te vinden bij andere slapeloze moeders, gebruik het om te weten wanneer je bijtspeeltjes moet kopen voordat het gekrijs begint - wat je er ook maar mee helpt. Maar uiteindelijk moet je je telefoon wegleggen en gewoon naar het kind kijken dat voor je ligt.

Die nacht om 3 uur stopte ik eindelijk met googelen naar Walton Goggins en sloot ik de tracking-app af. Ik dronk een glas koud water. Ik ging op mijn linkerzij liggen. Vijf minuten later voelde ik een scherpe, onmiskenbare schop recht in mijn ribben. Het deed pijn. Het was perfect.

Stop met het dwangmatig googelen van symptomen en ga in plaats daarvan je fysieke ruimte inrichten. Bekijk onze duurzame babykamer spullen, zodat je één ding minder hebt om van in paniek te raken als je midden in de nacht wakker ligt.

Dingen die je waarschijnlijk wilt weten

Moet ik voor alles een tracking-app gebruiken?
Nee, in vredesnaam niet. Gebruik het voor de belangrijke dingen, zoals doktersafspraken en het tellen van de schopjes als je verloskundige dat adviseert. Als je elke keer dat je baby spuugt gaat loggen, maak je jezelf helemaal gek. Gebruik het als een hulpmiddel, niet als een religie.

Zijn die zwangerschapsforums eigenlijk wel veilig?
Veilig is een groot woord. Ze zijn goed om even te klagen over gezwollen enkels en slapeloze nachten. Ze zijn vreselijk als het gaat om medisch advies. Als je bloedt of hevige pijn hebt, ga dan naar de huisartsenpost of bel je arts. Vraag het niet aan een vreemde op het internet die om 2 uur 's nachts augurken aan het eten is.

Maakt biologisch katoen echt uit voor een pasgeborene?
Ja en nee. Ze poepen er toch wel op. Maar de huid van een pasgeboren baby is ongelooflijk dun en doorlaatbaar. In de kliniek zagen we zoveel contactallergieën door goedkope, zwaar geverfde synthetische stoffen. Biologisch katoen neemt gewoon één variabele weg uit het eindeloze raadspelletje over waarom je kind aan het huilen is.

Wanneer beginnen baby's eigenlijk echt met tandjes krijgen?
De boekjes zeggen rond zes maanden. De realiteit zegt: wanneer ze daar zelf zin in hebben. Ik heb baby's gezien die met drie maanden al tandjes kregen, terwijl anderen met een jaar nog steeds een tandeloze glimlach hebben. Bewaar hoe dan ook een bijtring in de koelkast, want als het begint, gaat het snel.

Is nesteldrang echt of is het gewoon marketing?
Het is een echte biologische drang, maar de baby-industrie maakt er absoluut misbruik van. Je voelt die wanhopige behoefte om je holletje klaar te maken, en Instagram vertelt je dat dit betekent dat je een billendoekjesverwarmer van vierhonderd euro moet kopen. Koop een veilige slaapplek voor ze en een paar zachte kleertjes. De rest is slechts ruis.