Nachtvoedingen en de 'Baby Trapped By The Billionaire'-obsessie

Toen de tweeling werd geboren, had iedereen briljante, totaal tegenstrijdige theorieën over het overleven van de nachtvoedingen. Mijn moeder zwoer erbij om de kamer pikkedonker te houden en eeuwenoude Keltische slaapliedjes te neuriën. De verpleegkundige van het consultatiebureau stelde voor om ingewikkelde hoofdrekenoefeningen te doen om mijn brein actief maar kalm te houden (pagina 47 van haar aanbevolen boekje stelde voor dat ik simpelweg "sereen moest blijven", wat ik volstrekt nutteloos vond terwijl ik om 3:14 uur 's nachts onder andermans spuug zat). Een gast in de kroeg genaamd Steve vertelde me dat ik naar het weerbericht voor de scheepvaart moest luisteren.

Niets hiervan werkt. Als je in het donker gaat zitten neuriën, val je in slaap en laat je bijna een baby vallen. Als je gaat hoofdrekenen, raak je alleen maar gestrest over je hypotheek. Wat je daadwerkelijk wakker houdt wanneer je lichaam schreeuwt om rust en je twee kleine mensjes hebt die de nacht als een persoonlijke rave beschouwen? Spectaculair gestoorde, mobiele soapseries van negentig seconden.

Wat ons bij mijn diepste geheim brengt. Ergens rond de vierde maand, terwijl ik wanhopig probeerde Tweelingbaby B rechtop te houden na een voeding, verdwaalde ik in een online konijnenhol terwijl ik zocht naar de baby trapped by the billionaire full movie.

Waarom we allemaal in het donker naar absolute onzin kijken

Als je de wereld van micro-drama's op die vage streaming-apps nog niet hebt ontdekt, mis je een heel specifiek soort culturele hallucinatie. Je bent uitgeput, je ruikt vaag naar zure melk en wanhoop, en plotseling schotelt je socialemedia-feed je een clipje voor van een vrouw die een contracthuwelijk tekent met een fronsende man in een angstaanjagend goed gesneden pak.

Het plot is altijd precies hetzelfde. Er is een misverstand in een luxe hotel, een geheime zwangerschap, en opeens zitten we met een klassieke baby trap-situatie. De miljardair is woedend maar stiekem verliefd. Meestal is er ook nog een boze stiefzus die iemand van de trap duwt. Het is magnifieke, hersensmeltende rotzooi. Je hoeft er niet bij na te denken. Je staart gewoon naar de lichtgevende rechthoek in je hand terwijl je probeert uit te vogelen waarom je echte, levende baby een geluid maakt als een defecte koffiemachine.

Ik was ongeveer drie weken lang volledig in de ban van de vraag of een fictieve CEO met een belachelijke naam als 'Damon Sterling' achter zijn geheime baby t zou komen (want eerlijk gezegd is het typen van het hele woord in de zoekbalk gewoon te veel moeite als je oogleden tien kilo per stuk wegen). Ik zat daar in de voedingsstoel, voedde de ene helft van de tweeling, en swipete driftig naar de volgende aflevering van een minuut, compleet losgekoppeld van de realiteit.

Een of andere Amerikaanse groep kinderartsen beweert dat we in het donker niet naar schermen moeten kijken omdat het ons circadiaans ritme verstoort, maar eerlijk gezegd heeft mijn ritme zijn koffers gepakt en is het land ontvlucht op de dag dat de meiden arriveerden.

De bizarre realiteit van een baby aankleden terwijl je kijkt hoe een miljardair een privéjet koopt

Er is een gigantische kloof tussen de glamoureuze wereld van deze drama's en de keiharde realiteit van wat je daadwerkelijk aan het doen bent terwijl je ernaar kijkt. Op het scherm wordt de baby van de miljardair meestal gespeeld door een perfect stille, verdacht schone baby van zes maanden oud die nooit lijkt te poepen. In mijn woonkamer heb ik meestal te maken met een explosieve luiersituatie die een nooddouche vereist.

Dit is precies waarom de Biokatoenen Baby Romper van Kianao mijn redding werd. Ik weet dat we geen favorieten mogen hebben, maar dit ding is echt een levensredder. Omdat het mouwloos en rekbaar is (ze hebben er vijf procent elastaan in gestopt, wat geniaal is), hoef ik het niet over hun hoofdjes te worstelen alsof ik een boze das probeer te temmen. Je kunt het min of meer gewoon langs hun lichaam naar beneden schuiven. Als je leeft op twee uur slaap en probeert niet het deel van het drama te missen waarin de miljardair theatraal een glas water naar zijn rivaal gooit, heb je kleding nodig die niet tegenstribbelt. Het wordt na elke wasbeurt zachter, wat handig is, want Tweelingbaby A presteert het om er eten op te krijgen alleen al door naar een wortel te kijken.

Als je dan toch wakker ligt, is het scrollen door biologische babykleding waarin je kind niet zweet als een piepkleine marathonloper, waarschijnlijk een productievere invulling van je nachtelijke uurtjes om 3 uur 's nachts dan betalen voor virtuele munten om aflevering 84 van een soapserie te ontgrendelen.

Laten we het even hebben over het daadwerkelijke 'baby trap' fenomeen

Ik ga hier even flink over doordraven, want mijn slaaptekort-brein vindt het fascinerend. De hele 'in de val gelokt met een baby'-verhaallijn is momenteel ontzettend populair in romantische fictie. De miljardair wordt gedwongen om met het normale meisje te trouwen omdat ze zwanger is van zijn erfgenaam. Het wordt gebracht als romantiek, vol zwoele blikken en spanning aan de ontbijttafel.

Maar het echte leven is geen reel-short app. Mijn huisarts merkte ooit op—tijdens een afspraak waarbij ik eigenlijk gewoon tien minuten lang heb zitten huilen over doorkomende tandjes—dat deze dingen in de echte wereld onder reproductieve dwang vallen. Het is een oprecht naargeestige vorm van controle waarbij de ene partner knoeit met de reproductieve keuzes van de ander om diegene in een relatie te vangen. Het is niet romantisch; het is een gigantische rode vlag die doorgaans ingrijpen van de politie vereist, niet een romantisch aanzwellend violenorkest.

Toch, om 4 uur 's nachts, wanneer ik onder het kwijl zit en hoop dat de kinderparacetamol gaat werken, negeert mijn brein de giftige implicaties voor de echte wereld volkomen. Ik wil gewoon zien hoe de miljardair boos een diamanten ring koopt. We verlangen naar deze extreme, belachelijke drama's omdat onze eigen levens tegelijkertijd ongelooflijk stressvol en ongelooflijk saai zijn geworden. IJsberen door de gang met een gillende baby is fysiek uitputtend maar mentaal verdovend. We kijken naar het drama om even iets anders te voelen dan vermoeidheid.

Dingen die echt helpen (en dingen die dat niet doen)

Overdag probeer ik te doen alsof ik een goede, oplettende vader ben die geen trash-tv kijkt. Ik zit op het kleed met de meiden en we spelen met de Zachte Baby Bouwblokken Set. Eerlijk gezegd zijn ze gewoon oké. Ik bedoel, ze zijn prima om overdag mee te spelen. Ze zijn zacht, wat briljant is, want dat betekent dat ze niet in mijn voet boren als ik er onvermijdelijk op ga staan in de keuken. Maar de tweeling gebruikt ze vooral als kleurrijke projectielen om naar de hond te gooien. Op de doos staat dat ze voor vroege wiskundige ontwikkeling zijn, maar op dit moment zijn het gewoon zachte dingen die uiteindelijk onder de bank kwijtraken.

Wat mijn gezonde verstand echt heeft gered tijdens de afschuwelijke tandjesfase—wat overigens de nachtvoedingen tien keer erger maakt en je consumptie van micro-drama's absoluut verhoogt—was de Panda Bijtring. Toen Tweelingbaby B besloot dat haar nieuwe hobby het agressief kauwen op mijn knokkels was, verwisselde ik mijn hand voor deze kleine siliconen panda. Er zitten van die bobbeltjes op waar ze een volle maand lang onafgebroken op heeft gekauwd. Je kunt hem gewoon in de vaatwasser gooien, wat tegenwoordig mijn belangrijkste vereiste is voor letterlijk elk object dat mijn huis binnenkomt.

Melatonine, blauw licht en mijn falende brein

Ik las ergens—waarschijnlijk in een artikel dat ik vluchtig scande terwijl ik wachtte tot de waterkoker kookte—dat het een vreselijk idee is om tijdens de nachtvoedingen naar je telefoon te staren. Iets over blauw licht dat je melatonineproductie onderdrukt. Melatonine is blijkbaar het hormoon dat je brein vertelt dat het donker is en dat je moet gaan slapen.

De theorie luidt dus: je wordt wakker, zet je telefoon aan om te kijken hoe een fictieve miljardair een bestuursvergadering verpest, het blauwe licht straalt in je netvlies, je brein denkt dat het middag is in de Sahara, en als de baby dan eindelijk slaapt, lig jij klaarwakker in bed met een bonzend hart na te denken over contracthuwelijken. De verpleegkundige mompelde iets over chronisch slaaptekort in verband met postnatale depressie en angst. Ze heeft waarschijnlijk een punt. Als ik vier nachten achter elkaar absolute onzin heb zitten bingen, begin ik me te voelen alsof ik vibreer op een frequentie die alleen honden kunnen horen.

Als je wilt stoppen met het staren naar miljardairsdrama's en echt wat rust wilt pakken, probeer dan je telefoon op die oranje nachtmodus te zetten en te luisteren naar een luisterboek waarvan je hartslag niet omhoog schiet, in plaats van je netvliezen te straffen met high-definition soapseries.

Kijk, ik ga hier niet zitten beweren dat ik de gewoonte volledig heb afgezworen. Soms, wanneer de tweeling tandjes krijgt en ik al drie uur lang over de overloop loop te ijsberen, open ik de app nog steeds. Ik wil nog steeds weten of Damon Sterling achter de tweeling gaat komen (het is altijd een tweeling in deze series, wat ik persoonlijk opvat als een belediging omdat ik weet hoe weinig glamoureus echte tweelingen zijn). Maar ik probeer mijn best te doen. Ik probeer gewoon in het donker te zitten, adem te halen en de uitputting te accepteren.

Vlak voordat je die belachelijke streaming-app eindelijk van je telefoon verwijdert, doe jezelf een plezier en bekijk wat spullen die je misschien echt kunnen helpen om de ochtend te overleven.

Rommelige vragen over nachtvoedingen en slaapoverleving

Werken blauw-licht-brillen echt voor nachtvoedingen?

Eerlijk is eerlijk, ik kocht een bril van het internet om 4 uur 's nachts in een moment van pure wanhoop. Het enige wat ze deden, was me eruit laten zien als een seriemoordenaar met chronisch slaaptekort toen de postbode me door het raam zag loeren. Ze blokkeren misschien wat licht, maar ze blokkeren niet de pure uitputting van het ouderschap. Zet gewoon de helderheid van je telefoon omlaag.

Hoe blijf ik wakker als ik geen video's kijk?

Podcasts zijn je beste gok, maar niet die true-crime series, tenzij je de rest van de nacht bang wilt zijn voor je eigen schaduw. Ik vond een podcast over de geschiedenis van volstrekt alledaagse objecten zoals de broodrooster. Het is net interessant genoeg om je bij bewustzijn te houden, maar saai genoeg om direct in slaap te vallen zodra de baby weer in bed ligt.

Is het normaal om me 's nachts compleet losgekoppeld van de realiteit te voelen?

Mijn huisarts leek te denken van wel. Als je drie keer per nacht wakker wordt, verandert je brein in feite in aardappelpuree. Je bevindt je in een soort vreemde, grenzeloze ruimte waar de rest van de wereld slaapt en jij als enige wakker bent. Het is eenzaam, en dat is precies de reden waarom we te veel opgaan in fictieve personages op onze telefoons.

Moet ik mijn partner wakker maken om te helpen?

Als je het punt bereikt waarop je hallucineert of het gevoel hebt dat je de baby misschien laat vallen, ja, maak ze dan absoluut wakker. Vroeger probeerde ik de held uit te hangen en alle nachtdiensten zelf te draaien, maar dat maakte me alleen maar haatdragend en bitter. Schop ze tegen de scheenbenen onder het dekbed. Gedeelde ellende is de hoeksteen van een solide relatie.

Wat als ik gewoon heel graag wil weten hoe de miljardairsfilm afloopt?

Ik bespaar je het geld en de slaap: ze worden verliefd, de boze stiefzus gaat naar de gevangenis en de miljardair koopt een belachelijk diamanten collier voor de baby. Zo. Je bent vrij. Ga nu maar slapen.