Nachtelijke slaapliedjes: It's All Over Now Baby Blue akkoorden & de baby blues

Toen we mijn oudste zoon mee naar huis namen vanuit het ziekenhuis, zei mijn moeder meteen dat ik hem in zijn bedje moest leggen, de zware houten deur dicht moest doen en zijn longen zich moest laten ontwikkelen door hem te laten huilen. Ach, ze bedoelt het goed; ze heeft de jaren tachtig overleefd en vindt ons nu gewoon allemaal veel te zacht. De volgende dag vertelde een lactatiekundige met een serieus klembord me dat als ik hem langer dan vijfenveertig seconden liet huilen, ik zijn veilige hechting permanent zou beschadigen en hij zou eindigen als een gevaar voor de samenleving. Daarna bracht mijn goedbedoelende buurvrouw een ovenschotel langs en merkte terloops op dat ik vierentwintig uur per dag klassieke muziek in de babykamer moest afspelen, omdat hij anders in de kleuterklas mijlenver achter zou lopen op de rest.

Dus daar zat ik dan op een willekeurige dinsdag om drie uur 's nachts. Ik huilde de ogen uit mijn hoofd omdat mijn hormonen een vrije val maakten, stuiterde met een krijsende pasgeborene op een yogabal en speurde wanhopig met één duim het internet af op mijn telefoon. Ik probeerde op te zoeken hoe je die oude gitaarakkoorden van Dylan ook alweer speelde, specifiek op zoek naar 'Baby Blue'. Ik dacht namelijk: als ik vannacht dan toch voor de vijftigste keer gedwongen word om een slaapliedje te zingen, dan kan het maar beter een folknummer zijn dat ik écht leuk vind in plaats van de zoveelste ronde van 'De wielen van de bus'.

Ik zal maar gewoon eerlijk tegen je zijn: de enorme hoeveelheid advies die je in die eerste paar weken over je heen krijgt, is genoeg om iedereen de realiteit uit het oog te laten verliezen. Je moet er zelf achter komen wat er voor jouw specifieke kind werkt, en meestal is dat niet wat de experts op Instagram je proberen te verkopen.

Waarom ik dat dure geluidsapparaat in een la gooide

Bij mijn oudste, die op dit moment in alle opzichten als een wandelende waarschuwing dient, kocht ik een hi-tech babyfoon van tweehonderd euro met een ingebouwde slaapliedjesfunctie. Ik zweer het je, het klonk als een spookachtige ijscowagen die door een tunnel reed. Het was een blikkerig, metaalachtig geluid waardoor hij alleen maar harder ging huilen, en het bezorgde me een zeurende hoofdpijn die aanhield tot hij een jaar of twee was.

Uiteindelijk besefte ik dat baby's helemaal geen behoefte hebben aan digitaal, overgeproduceerd nep-geluid. Ik haalde mijn stoffige, oude akoestische gitaar uit de kast en begon gewoon de makkelijkste dingen te tokkelen die ik me kon herinneren. Gewoon simpele deuntjes, drie basisakkoorden die ik eindeloos herhaalde terwijl ik door de kamer ijsbeerde.

Ik weet vrij zeker dat mijn huisarts, dokter Miller, me ooit vertelde dat de akoestische trillingen van een echt instrument lijken op de ritmische, gedempte geluiden die ze in de baarmoeder gewend zijn te horen. Ik snap de wetenschap achter auditieve verwerking en decibellen niet helemaal, maar ik weet wel dat wanneer ik in de schommelstoel zit en die langzame, rustige folk-akkoorden speel, mijn derde baby heerlijk op mijn schouder in slaap valt en de strijd opgeeft. Je hoeft niet eens goed te kunnen spelen, want baby's hebben een vreselijke muzieksmaak en vinden alles wat je doet bij wijze van spreken een Grammy-optreden.

Natuurlijk werkt muziek alleen als ze niet de longen uit hun lijf schreeuwen omdat er op brute wijze een nieuwe tand door hun tandvlees probeert te breken.

Kouwen op dingen die niet ten koste gaan van mijn verstand

Mijn oma vertelde me vroeger dat ik gewoon wat whisky over hun tandvlees moest wrijven als ze tandjes kregen. Nou, dat doen we in dit decennium absoluut niet meer, maar ik begrijp volkomen de pure wanhoop die haar generatie tot die conclusie bracht. Tandjes krijgen verandert je lieve, slaperige baby in een dolle, kleine das die op je autosleutels, je schouder en de salontafel wil kauwen.

Ik heb een klein fortuin uitgegeven aan van die plastic ringen gevuld met water die je in de vriezer moet leggen. Ze bleven precies vier minuten koud, om vervolgens te veranderen in een kleverige, warme kliederboel die bedekt met hondenhaar op het vloerkleed in de woonkamer belandde. Het enige dat vorig jaar tijdens de grote tandeninvasie echt wat rust in huis bracht, was de Houten Bijtring met Gehaakt Beertje.

Meestal haat ik speelgoed dat geluid maakt, maar het rammeltje hiervan is echt zacht en gedempt, niet dat snerpende, plastic geklik. De houten ring is van onbehandeld beukenhout, wat hard genoeg is om ze verlichting te bieden als ze erop bijten als een kleine haai. Het gehaakte berengedeelte geeft ze weer een compleet andere textuur om op te kauwen. Het is simpel, er zijn geen batterijen voor nodig en het ziet er niet uit als een neonkleurig stuk buitenaardse technologie op mijn aanrecht. Het werkt gewoon, en als je het moet doen met twee uur slaap, is functionaliteit het enige dat telt.

Laten we het hebben over die hormonale vrije val op dag vier

Je kunt nog zoveel akoestische gitaar spelen en al het mooie houten speelgoed van de wereld kopen, maar niets bereidt je voor op wat er zich een paar dagen na de bevalling in je eigen hoofd afspeelt. Iedereen heeft het over de baby, maar niemand had me echt gewaarschuwd voor de kraamtranen.

Ik herinner me nog dat ik in de keuken naar een geroosterd broodje stond te staren dat met de beboterde kant naar beneden op het zeil was gevallen, en ik begon zo hard te huilen dat ik geen adem meer kreeg. Ik dacht eerlijk gezegd dat ik mijn leven had verpest, mijn huwelijk had geruïneerd en een vreselijke fout had gemaakt door een kind op deze wereld te zetten. Het voelde alsof er een zware, donkere deken over mijn hele persoonlijkheid was gegooid.

Toen ik dit bij een controle eindelijk aan mijn gynaecoloog opbiechtte — ervan overtuigd dat ze de kinderbescherming zou bellen — gaf ze me gewoon een zakdoekje en legde ze uit dat vrijwel elke vrouw hier doorheen gaat. Ze vertelde dat je oestrogeen- en progesteronspiegels torenhoog zijn tijdens de zwangerschap, en zodra je bent bevallen, pakken die hormonen gewoon hun biezen en verlaten ze direct het pand. Het is een fysiologische afgrond. Je bent niet gek, je brein draait gewoon ineens op een lege tank terwijl je ook nog eens een piepklein mensje in leven probeert te houden met nul uur slaap.

Het verschil tussen kraamtranen en het diepe dal

Je leest online een hoop verwarrende dingen over de mentale gezondheid van moeders, maar ik kwam er op de harde manier achter dat er een grote grens is tussen de normale kraamtranen en een daadwerkelijke postnatale depressie.

Bij mij sloegen de kraamtranen rond dag drie of vier hard toe, en het bestond voornamelijk uit extreem huilen om reclames op tv en me compleet overweldigd voelen door de was. Maar na een week of twee begon de mist langzaam op te trekken en kon ik weer lachen om een grapje. Dokter Miller vertelde me dat als dat zware, donkere, afstandelijke gevoel na een paar weken niet weggaat, of als je het gevoel hebt dat je letterlijk helemaal geen band met je baby kunt opbouwen, je de grens naar een postnatale depressie overschrijdt. Dat is het moment waarop je het direct aan je arts of verloskundige moet laten weten, zodat ze je kunnen helpen.

Er worden aan het einde van de rit geen medailles uitgedeeld voor moeders die in stilte lijden, dus als je vastzit in het donker, vertel het dan onmiddellijk aan iemand en laat hen de last even dragen terwijl jij hulp krijgt.

Als je nu midden in die zware eerste dagen zit, of probeert een geboortelijst samen te stellen of gewoon de tijd tot de lunch hoopt te overleven, wil je misschien eens kijken naar wat duurzame baby essentials die je leven écht makkelijker maken in plaats van alleen maar voor meer troep te zorgen.

Ze lekker inpakken als alles chaotisch voelt

Eén ding dat me eerlijk gezegd hielp kalmeren tijdens die gekke eerste weken, was ervoor zorgen dat de babykamer voelde als een rustig, veilig holletje in plaats van een chaotische ziekenhuiskamer. Ik raakte een beetje geobsedeerd door babydekentjes, waarschijnlijk omdat ik gewoon fanatiek aan het nestelen was en controle zocht over mijn omgeving.

Uiteindelijk kocht ik de Bamboe Babydeken met Blauwe Bloemenprint. Ik zal heel eerlijk zijn, hij is bijna te mooi voor mijn echte, rommelige leven. Hij is ongelooflijk zacht en de bamboestof is superlicht, wat fantastisch is voor die broeierige zomerdagen die we hier soms hebben. Maar ik merkte wel dat ik als een havik boven mijn baby hing als ze eronder lag, doodsbang dat ze moedermelk zou spugen over die tere kleine korenbloemen. Het is een prachtig exemplaar, en ik bewaar hem nu vooral voor wandelingen met de kinderwagen, als ik wil dat de andere moeders in het park denken dat ik mijn leven perfect op de rit heb.

Het echte werkpaard in ons huis, degene die door het vuil wordt gesleept en drie keer per week in de wasmachine belandt, is de Biologische Katoenen Babydeken met IJsberenprint.

Het heeft die perfecte, rustgevende tint blauw die hun kleine hersentjes zogenaamd het signaal geeft dat het tijd is om te ontspannen en te slapen. Maar in de praktijk verbergt hij willekeurige vlekken gewoon veel beter dan een spierwitte deken. Hij is gemaakt van dubbellaags biologisch katoen, dus hij heeft genoeg gewicht om ze een veilig gevoel te geven, maar ademt goed genoeg zodat ze niet bezweet en woedend wakker worden. Bovendien wordt hij oprecht zachter naarmate je hem vaker in de was gooit, en dat is precies het soort onderhoudsarme energie die ik nu in huis nodig heb.

Je doet het beter dan je denkt

Als je op dit moment midden in de nacht wakker zit, willekeurige gitaarakkoorden googelt of huilt om je kraamtranen, weet dan dat deze fase ontzettend kort is, ook al voelt het vanavond alsof het nog zes jaar gaat duren. Je hebt geen perfecte babykamer nodig, je hoeft geen Mozart te spelen, en je hoeft niet van elke afzonderlijke seconde te genieten. Wikkel ze gewoon in iets zachts, neurie een liedje dat je écht leuk vindt en weet dat de zon uiteindelijk weer opkomt.

Haal diep adem, pak een glas water, en als je op zoek bent naar een paar echt handige dingen voor in de babykamer waar je niet gek van wordt, bekijk dan gerust onze collectie babydekens om iets te vinden wat bij jouw echte leven past.

De eerlijke vragen waar je waarschijnlijk mee zit

Waarom vallen baby's eigenlijk in slaap van akoestische gitaren?

Eerlijk gezegd denk ik dat het komt doordat het geen perfect geproduceerd, digitaal geluid is. De trilling van echte houten snaren is een beetje onvolmaakt en laagfrequent, wat blijkbaar de doffe, gedempte geluiden nabootst die ze in de baarmoeder hoorden. Bovendien is de herhaling van een simpele opeenvolging van drie akkoorden saai genoeg om ze in slaap te laten doezelen, terwijl dat elektronische speelgoed allerlei felle lichtjes en piepjes heeft die ze alleen maar opgefokt en geïrriteerd maken.

Hoelang duren die kraamtranen echt voordat ik me weer normaal voel?

Voor mij was het dieptepunt rond dag vier, gevolgd door ongeveer een week van pure emotionele chaos. De meeste van mijn artsen zeiden dat het meestal vanzelf overgaat binnen tien tot veertien dagen. Als je die twee weken voorbij bent en je voelt je nog steeds compleet afgesloten, in paniek of voortdurend in tranen, is dat meestal het teken dat het is omgeslagen in een postnatale depressie. Dan moet je echt je arts of verloskundige bellen om te vertellen wat er precies aan de hand is.

Is een houten bijtring echt zoveel beter dan die plastic dingen?

In mijn chaotische ervaring: ja. Die plastic dingen die in de vriezer gaan, zijn te koud om comfortabel vast te houden, ze warmen in vijf minuten weer op, en ze worden vies als ze op de vloer vallen. Een natuurlijke houten ring geeft ze die harde weerstand waar ze wanhopig naar op zoek zijn als hun tandvlees pijn doet, en je hoeft je geen zorgen te maken over vage plastic chemicaliën die in hun mond terechtkomen terwijl ze er urenlang op kauwen.

Hoe zorg ik ervoor dat deze dekens van biologisch katoen niet compleet verpest worden?

Je moet stoppen ze te behandelen alsof het breekbare museumstukken zijn. Ik gooi mijn biologische deken met ijsberen letterlijk gewoon in de wasmachine op een normaal warm programma met een mild wasmiddel, en hang hem daarna over de rugleuning van een eetkamerstoel om te drogen. Ze worden oprecht veel zachter als je ze vaak wast. Gebruik gewoon geen agressief bleekmiddel of bak ze niet op de heetste stand in de droger, dan overleven ze het makkelijk tot je kind eruit is gegroeid.