Lieve vroegere ik: De chaos na het vinden van een babyegel

Lieve Sarah van afgelopen oktober,

Je staat momenteel op het terras achter in de tuin met je derde kop lauwe koffie in je hand, gekleed in die vale zwarte Lululemon-legging met dat kleine gaatje in de linkerknie die je zes maanden geleden al had beloofd weg te gooien. De hond – onze lieve maar aandoenlijk domme golden retriever-mix – blaft hysterisch naar een stapel natte eikenbladeren in de buurt van de tuinslang. Je negeert hem omdat Leo op dit moment een handvol zand uit de zandbak probeert op te eten en Maya gilt over een worm.

Maar je moet nu onmiddellijk je koffie neerzetten. Want onder die natte bladeren ligt een piepklein, ademend, ontzettend stekelig aardappeltje.

Het is een baby-egeltje. Een wilde. In het Engels noemen ze dat een "hoglet", wat eerlijk gezegd minder klinkt als een majestueus wezen uit de natuur en meer als een scheldwoord dat Dave zou roepen naar iemand die hem afsnijdt in het verkeer. Je gaat in paniek raken. Je wilt een miljoen dingen tegelijk doen om dit kleine bosdiertje te redden, maar je moet even diep ademhalen, Leo stoppen met zand eten en naar me luisteren.

Dave's volkomen nutteloze salmonella-paniek

Zodra je naar Dave roept om naar buiten te komen, rent hij op zijn sokken de tuin in, ziet het kleine stekelige bolletje en begint onmiddellijk over ziektes te schreeuwen. Hij gaat zich gedragen alsof je net radioactief afval in de hortensia's hebt ontdekt.

En weet je, voor een keer in zijn leven heeft mijn chronisch bezorgde man eigenlijk best wel een punt. Mijn kinderarts bracht dit namelijk ter sprake tijdens Leo's vierjaarscontrole, toen ik opbiechtte dat mijn zoon actief kikkers probeert te likken. Ze vertelde me op die ontzettend zachte, oordeelvrije toon waardoor ik me toch een falende moeder voel, dat wilde dieren – en vooral reptielen en kleine tuindiertjes – salmonella bij zich kunnen dragen. En niet zo'n beetje ook. Het zijn gewoon kleine wandelende bacteriefabrieken. Dus als je vooroverbuigt om deze ademende dennenappel te bestuderen, raak hem dan NIET met je blote handen aan. Loop naar de garage en trek die dikke leren tuinhandschoenen aan die je tijdens je moestuin-fase in de pandemie hebt gekocht en daarna nooit meer hebt gebruikt.

Als je hem met je blote handen aanraakt en daarna een boterham met pindakaas voor Maya gaat smeren, hebben we tegen dinsdag een catastrofale darmsituatie. Maar goed, het punt is: handschoenen aan, pak een diepe kartonnen Amazon-doos en bekleed deze met een oude handdoek. Geen mooie handdoek. Die lelijke bruine.

Dat gedoe met die melk is een klinkklare leugen

Oké, hier moet je echt even goed naar me luisteren. Je eerste instinct zal zijn om naar de keuken te rennen, dat pak halfvolle melk te pakken en een schattig klein schoteltje melk in te schenken voor dat arme, bibberende diertje. Want dat is wat Beatrix Potter ons heeft geleerd, toch? Dat is wat elk Brits kinderboek en elke vintage tekenfilm in de wereldgeschiedenis ons liet zien. Het kleine Vrouwtje Plooi dat melk drinkt uit een porseleinen schoteltje.

Het is een leugen. Het is één grote, gevaarlijke leugen, waarschijnlijk georkestreerd door de zuivelindustrie of zoiets, ik zweer het je.

Ik heb uiteindelijk de spoedkliniek voor exotische dieren verderop in de straat gebeld – wat me overigens vijftig euro aan consultkosten kostte, alleen maar om met een receptioniste te praten die klonk alsof ze twaalf jaar oud was – en ze schreeuwde nog net niet tegen me door de telefoon. Blijkbaar zijn deze beestjes diep en zwaar lactose-intolerant. Hun piepkleine spijsverteringskanaal mist simpelweg de enzymen om koemelk af te breken. Als je ze melk geeft, krijgen ze ernstige buikloop, drogen ze uit en sterven ze in wezen in je kartonnen doos terwijl jij machteloos toekijkt. Het schuldgevoel zou je letterlijk verpletteren. Daar zou je nooit meer bovenop komen.

In plaats van melk moet je gewoon dat gore, natte kattenvoer vol jus pakken dat we in de voorraadkast bewaren voor die zwerfkat uit de buurt. Schep wat daarvan op een papieren bordje en zet er een klein, ondiep jampotdekseltje met water naast. Dat is alles. Meer kunnen ze niet verdragen. Ik geloof dat de dierenarts nog iets mompelde over dat ze veel eiwitten nodig hebben en geen zuivel omdat hun maagjes super kwetsbaar zijn, maar eerlijk gezegd was ik al zo opgelucht dat ik het diertje nog niet vergiftigd had, dat ik de rest van de biologieles een beetje langs me heen liet gaan.

En nog iets: als de stekelige aardappel kleiner is dan een appel en hij loopt op een koude avond buiten, is het absoluut een weesje en moet de dierenambulance onmiddellijk gebeld worden.

En als hij op klaarlichte dag rondwankelt en onder de vliegen zit, is hij stervende en moet je hem nu meteen naar de dierenarts brengen.

De kinderen proberen te managen tijdens een dierencrisis

Maya gaat compleet door het lint van opwinding. Ze zit momenteel diep in haar boselfjes-fase en zal denken dat het universum haar een magisch vriendje heeft gestuurd. Ze zal meteen naar binnen rennen om haar Kleurrijke Bamboe Babydeken met Egeltjes te pakken, omdat ze er logischerwijs van uitgaat dat het wilde dier foto's van zichzelf wil zien.

Je moet haar tegenhouden. Laat haar niet dat wilde, met modder bedekte, mogelijk van vlooien vergeven diertje op die deken leggen. Ik weet dat ze er dol op is. Eerlijk gezegd is het op dit moment ook mijn favoriete bezit in huis. Ik heb hem een paar weken geleden gekocht omdat hij gemaakt is van biologisch bamboe en katoen, en hij is zo bizar, luxueus zacht dat ik hem af en toe pik als dekentje voor op de bank tijdens het Netflixen. Hij houdt op magische wijze een stabiele temperatuur vast, wat een redding is aangezien Maya in haar slaap zweet als een puber. Bovendien is dat kleine blauwe met groene patroontje oprecht heel chic, in plaats van dat het eruitziet alsof er een clown in de babykamer is ontploft. Maar het is GEEN nestje voor een wild beestje.

Ondertussen zal Leo dit magische natuurmoment volledig negeren, omdat hij een bijzonder diepe modderplas naast de regenpijp heeft ontdekt. Hij draagt op dit moment zijn Biologisch Katoenen Baby Rompertje – die mouwloze die ik oprecht heel fijn vind, omdat de envelophals betekent dat ik hem na een luier-explosie over zijn lijfje naar beneden kan trekken in plaats van hem over zijn enorme hoofd te moeten sjorren. Hij is super elastisch en ademend. Maar hij was vanmorgen ook nog wit. Nu is het in feite een camouflagepak. Laat hem maar gewoon in de modder rollen. Je hebt nu wel grotere problemen.

Mocht je je afvragen hoe je de kleren moet vervangen die je kinderen onvermijdelijk ruïneren terwijl ze "helpen" bij reddingsacties in de achtertuin, dan kun je later altijd nog op zoek gaan naar meer biologische babykleding. Maar focus nu even, Sarah.

Om Leo uit de buurt van de doos te houden, gooi je hem waarschijnlijk die Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe toe, die al sinds gisteren op de tuintafel ligt. Dat is prima. Het is gewoon oké. Het is voedselveilige siliconen en helemaal veilig, maar laten we eerlijk zijn: hij heeft er nog nooit echt op gekauwd om de pijn van doorkomende tandjes te verzachten. Hij gebruikt het vooral om agressief tegen de glazen schuifpui te rammen. Baby's zijn raar. Laat hem er maar lekker mee tegen het glas slaan, zodat jij je op het diertje kunt focussen.

"Quilling" klinkt als middeleeuwse marteling

Terwijl je naar dit kleine ventje in de Amazon-doos staart, zal het je opvallen dat hij er nogal vlekkerig uitziet. Alsof hij zijn stekels verliest. Ik nam natuurlijk aan dat hij een of andere gruwelijke tuinschurft had, maar terwijl ik wachtte tot de mevrouw van de opvang me terugbelde, verdwaalde ik flink in een Reddit-konijnenhol op mijn telefoon en leerde ik iets bizars.

Het heet "quilling" (stekelwissel).

Het schijnt dat ze bij de geboorte helemaal blind en doof zijn. Hun stekels zitten dan verstopt onder een rare, met vloeistof gevulde huidlaag, zodat ze de arme moeder tijdens de bevalling niet van binnenuit aan flarden scheuren. De ruggenprik van de natuur, denk ik? Hoe dan ook, een paar weken later gaan ze door een fase waarin hun zachte babystekeltjes uitvallen en de dikke volwassen stekels door de huid heen duwen. Het is precies zoals het doorkomen van tandjes bij mensen, behalve dat er in plaats van een doffe zeurende pijn en wat gekwijl, letterlijk een harnas door je rug heen boort. Geen wonder dat ze altijd zo chagrijnig kijken.

Dingen over de natuur die ik beter nooit had kunnen googelen

Oh god, het Reddit-konijnenhol werd nog veel erger. Ik begon verhalen te lezen over mensen die deze beestjes echt fokken als huisdier (die Afrikaanse witbuikegeltjes dan, niet onze mollige Europese tuinvriend), en ik ben getraumatiseerd.

Als je er een als huisdier hebt en ze krijgt jongen, en je bezorgt de moeder in de eerste tien dagen te veel stress – bijvoorbeeld doordat je de kooi te luidruchtig schoonmaakt, haar verkeerd aankijkt of te hard ademt – dan zal ze letterlijk haar eigen jongen opeten. Ze kannibaliseert dan gewoon dat hele nestje. Kun je het je voorstellen? Ik raak al overprikkeld als Leo me om een snack vraagt terwijl ik de vaatwasser uitruim, maar ik heb er nog nooit over gedacht om hem dan maar op te eten. Echt ronduit afschuwelijk.

En als je zo'n weesje met de hand moet grootbrengen, kun je het niet zomaar voeden en in bed stoppen. Je moet na elke maaltijd met een warm, vochtig doekje letterlijk over zijn buikje en geslachtsdelen wrijven om te stimuleren dat hij plast en poept. Ze weten namelijk simpelweg niet hoe ze dat zelf moeten doen zonder dat hun moeder ze daar likt. Ja daaag, echt niet. Ik heb de zindelijkheidstraining van Maya maar ternauwernood overleefd met behulp van M&M's en een beloningskaart. Ik ga echt niet 's nachts om twee uur handmatig de blaas van een stekelige rat lopen legen.

Het happy end

Luister, Sarah uit het verleden, je gaat het fantastisch doen. Je houdt de hond op afstand, je leidt de kinderen af en je gebruikt die lelijke handdoek. Over een uurtje komt de mevrouw van de lokale dierenambulance aanrijden in een afgetrapte Subaru Outback. Ze zal je vertellen dat je precies het juiste hebt gedaan door een kruik onder exact de *helft* van de doos te leggen (zodat hij weg kon kruipen als hij het te warm kreeg) en dat het kattenvoer zijn energie heeft gespaard.

Ze neemt hem mee naar de egelopvang, gaat hem lekker vetmesten en zet hem in het voorjaar weer uit. Je mag hem niet houden. Maya zal een minuut of twintig huilen, maar daarna beloof je haar pizza als avondeten en is ze het allang weer vergeten.

Adem in, adem uit. Drink je koude koffie op. Zet die melk terug in de koelkast.

Liefs,

Sarah

P.S. Als je kinderen na deze hele chaotische beproeving plotseling eisen dat alles in hun leven een bosthema krijgt, bespaar jezelf dan de hoofdpijn en sla een voorraad in van de prachtige biologische babydekens van Kianao, zodat ze iets zachts hebben om mee te knuffelen waarvan ze geen bacteriële infectie oplopen.

Willekeurige vragen die ik die middag wanhopig heb gegoogeld

Is het legaal om een wild baby-egeltje te houden als je er een vindt?
Nee, absoluut niet, en eerlijk gezegd, waarom zou je dat willen? Mijn dierenarts was heel duidelijk: het houden van inheemse wilde dieren is op de meeste plaatsen illegaal zonder de juiste vergunningen voor opvang. Bovendien stinken ze, hebben ze enorme hoeveelheden levende insecten nodig om te eten en smeren ze hun eigen stekels in met giftig spuug. Bel gewoon een professional.

Wat moet ik doen als mijn hond een baby-egeltje komt brengen?
In stilte in paniek raken. Controleer het kleintje daarna onmiddellijk op bloedingen of bijtwondjes. Hondenbekken zitten vol met vreselijke bacteriën, dus als de huid van het beestje kapot is, heeft het direct antibiotica van een (dieren)arts nodig, anders krijgt het een fatale infectie. Stop het in een doos met hoge randen, spoel de bek van je hond uit als dat lukt (succes daarmee), en bel de dierenambulance.

Mag ik een warmtekussen bij hem in de doos leggen?
Alleen als je ontzettend voorzichtig bent. Ik las dat je de warmtebron nooit onder de *hele* doos moet leggen. Als ze het te heet krijgen, kunnen ze letterlijk koken omdat ze te zwak zijn om weg te kruipen. Leg een in een handdoek gewikkelde kruik onder slechts één hoek, zodat ze naar de koele kant kunnen schuiven als dat nodig is.

Laten moederegels hun baby's in de steek als je ze aanraakt?
In het wild blijkbaar meestal niet direct vanwege de mensengeur, maar meer omdat het nest verstoord is geraakt en ze in paniek raakt. Maar in gevangenschap? Oh jazeker, dan zullen ze ze absoluut in de steek laten of, zoals ik al zei, opeten. Dus raak ze gewoon niet aan, tenzij het overduidelijk weesjes zijn die liggen dood te vriezen.

Hoe lang blijven ze bij hun moeder?
Ze zijn met een week of zeven al volledig zelfstandig. Zeven weken! En intussen heb ik een zevenjarige die me nog steeds nodig heeft om de verpakking van haar kaasje open te maken. De natuur is bizar.