Waarom een wilde baars mee naar huis nemen een heel slecht idee is

Er stond een feloranje bouwmarkt-emmer troebel, stinkend moeraswater op mijn keukenvloer te lekken, en mijn vierjarige, Beau, stond erbij alsof hij zojuist goud had ontdekt. Ik had een baby op mijn heup, een berg wasgoed die op de bank op me wachtte, en absoluut nul geduld voor wat er ook maar in die emmer rondzwom. Mijn man kwam achter hem aan binnensloffen, zag er veel te trots uit en kondigde aan dat Beau erin was geslaagd een kleine, spartelende babybaars uit de vijver in de buurt te vissen. Beau, de schat, vroeg meteen of we hem in een vissenkom naast zijn bed konden zetten, net als een goudvis.

Ik zal heel eerlijk tegen je zijn: mijn oma zei altijd dat ik geen buiten-ellende mee naar binnen moest nemen, en ik kan je met zekerheid zeggen dat wilde vijvervissen absoluut in de categorie buiten-ellende vallen. We kennen het allemaal wel: je staat in de keuken te bedenken hoe je voorzichtig de dromen van je peuter kunt doorprikken zonder een complete driftbui te veroorzaken, maar het houden van een wilde vis als huisdier is echt waar ik de grens trek.

Dat onschuldig ogende visje is eigenlijk een monster

Als je naar zo'n kleine baars kijkt, lijkt het gewoon een schattig visje dat je voor een paar euro in de dierenwinkel zou kopen, maar deze beestjes zijn letterlijk toproofdieren die erop geprogrammeerd zijn om alles op te eten wat ze zien. Ik dacht eigenlijk altijd dat vissen alleen zo groot werden als de ruimte in hun aquarium toelaat, maar dat is blijkbaar een enorme mythe. Ze blijven gewoon groeien op basis van wat ze in hun mond kunnen proppen, of misschien ligt het aan de watertemperatuur, ik weet het ook niet precies, maar ze worden in een maand of drie gigantisch. Je denkt een schattig huisdiertje voor op je bureau in huis te halen, maar plotseling huisvest je een prehistorisch riviermonster.

Dan is er nog de behuizing, wat een complete financiële nachtmerrie is. Om zo'n beestje in leven te houden tot het volwassen is, kun je niet zomaar een beginnersaquarium gebruiken; je hebt een bak nodig van zo'n 600 tot 800 liter, wat in feite de ruimte van een kleine bank inneemt en net zoveel kost als een tweedehands auto. Ik checkte de prijzen online, puur om het ongelijk van mijn man te bewijzen. Tegen de tijd dat je het aquarium, het zware filtersysteem (dat je nodig hebt omdat ze zoveel vuil produceren) en de speciale watertestkits hebt aangeschaft, ben je zomaar duizend euro lichter. En dat allemaal om een vis te huisvesten die je gratis uit een modderplas hebt gevist.

En begin me niet over wat deze vissen eigenlijk eten, want ze halen absoluut hun neus op voor die gekleurde visvlokken. Je moet ze levend voer geven, wat betekent dat ik persoonlijk verantwoordelijk zou zijn voor het kopen en bewaren van dingen als bloedwormen, pekelkreeftjes en uiteindelijk levende voervissen die deze baars gewelddadig in z'n geheel zou doorslikken, recht voor de neus van mijn getraumatiseerde kinderen. Als je de fout maakt hem in een aquarium te zetten bij andere vissen, zal hij z'n huisgenoten letterlijk opeten zodra hij hongerig genoeg is, en ik ben niet van plan een gladiatorenarena in mijn woonkamer te runnen.

Om nog maar te zwijgen van het feit dat de handhaver je waarschijnlijk een fikse boete geeft voor het meenemen van te kleine vissen uit openbaar water, en ik heb geen budget of tijd voor een overtreding vanwege een visje van nog geen vijf centimeter.

Wat Dr. Evans te zeggen had over vijverwater

Terwijl mijn man me probeerde te overtuigen dat we hem voor één nachtje gewoon in bad konden doen, wurmde de baby zich uit mijn armen, kroop naar de plas op de vloer en probeerde meteen met zijn handjes in het modderige water te slaan. Dat was het einde van de discussie.

Ik bracht dit hele scenario een paar weken later ter sprake bij onze huisarts, Dr. Evans, tijdens een controle. Ze keek me aan alsof ik gek was geworden. Van wat ik van haar uitleg begreep, zijn wilde waterdieren eigenlijk zwemmende petrischaaltjes vol gekke bacteriën. Ze noemde zoiets als 'aquariumgranuloom', wat klinkt als een of andere middeleeuwse, wegrottende huidziekte, en de goeie ouwe Salmonella, waarvan ik dacht dat je die alleen van rauwe kip kreeg, maar die blijkbaar uitstekend gedijt in vissenpoep.

Ze vertelde me dat kinderen onder de vijf volgens haar interpretatie van de officiële richtlijnen niet eens aquariumwater zouden moeten aanraken, laat staan water uit een wilde vijver dat op een hete zomerse middag in een plastic emmer heeft staan broeien. Peuters zijn nou eenmaal kleine smeerpoetsen en stoppen constant hun handjes in hun mond. Dus een aquarium vol wilde bacteriën op ooghoogte van een peuter neerzetten, is gewoon smeken om een week vol maag- en darmellende, en ik heb echt de energie niet om dát op te ruimen.

Dus in plaats van de discussie aan te gaan, marcheer je gewoon met die zware emmer regelrecht terug naar de sloot. Ondertussen leid je je krijsende kind af met een ijsje en leg je uit dat wilde dieren liever bij hun eigen modderige familie zijn dan in een glazen bakje in onze keuken.

Betere manieren om ze te vermaken

Kijk, ik snap het wel: we willen dat onze kinderen van de natuur houden en minder op hun iPad zitten, maar er zijn betere manieren om dat te doen zónder een heel moeras in huis te halen. Als je op zoek bent naar duurzame en écht veilige manieren om ze bezig te houden, bekijk dan de speelgoedcollectie van Kianao eens.

Toen we die vis eindelijk terug in de vijver hadden gegooid en weer binnen waren, had ik een veilige plek nodig voor de baby, zodat ik de modderige vlekken uit Beau's spijkerbroek kon schrobben. De absolute beste aankoop van dit jaar is de Houten Regenboog Babygym van Kianao. Ik zal eerlijk zijn: ik kocht hem vooral omdat hij mooi is en gemaakt is van echt hout in plaats van dat neonkleurige plastic waardoor mijn woonkamer eruitziet als een geëxplodeerde kinderopvang. Maar het is oprecht een redding geweest. De baby ligt daar met gemak een dikke twintig minuten te tikken tegen het hangende olifantje en de houten ringen. Het geeft hem die fijne zintuiglijke prikkels en oefening voor z'n hand-oogcoördinatie, en het geeft mij net genoeg tijd om mijn keukenvloer te dweilen. Hij is stevig, de kleuren zijn gedempt en rustig, en hij speelt geen elektronische liedjes af waarvan ik mijn haren uit mijn hoofd wil trekken.

Voor de oudere kinderen die geobsedeerd zijn door spelen met water, hebben we een compromis gesloten met de Zachte Baby Bouwblokkenset. Ik zal het maar meteen zeggen: doordat ze gemaakt zijn van zacht, stroef rubbermateriaal, trekken ze hondenhaar aan als een magneet als je ze op het kleed in de woonkamer laat liggen. Maar in bad drijven ze perfect. Dus wanneer Beau loopt te zeuren over een waterdier, gooi ik hem met deze blokken in bad en bouwt hij kleine drijvende torens. Ze zijn gifvrij en BPA-vrij, wat me een gerust gevoel geeft wanneer de baby er onvermijdelijk weer op probeert te kauwen.

Over kauwen gesproken, als we dan tòch naar het meer moeten zodat mijn man kan vissen, weiger ik de baby het water te laten aanraken. Dus houd ik hem vastgegespt in de kinderwagen met de Panda Bijtring. Met ongeveer €15 is hij super budgetvriendelijk, en hij is gemaakt van veilige voedselkwaliteit siliconen, dus perfect voor zijn tandvlees. Het beste van alles is dat wanneer hij hem in het zand laat vallen—wat hij constant doet—ik hem gewoon afveeg met een babydoekje. En als we thuiskomen, gooi ik hem rechtstreeks in het bovenste rek van de vaatwasser. Hij overleeft de hitte perfect en komt er brandschoon en ontsmet weer uit.

We voeden onze kinderen op met respect voor de natuur, maar onderdeel daarvan is dat je de natuur buiten laat waar het hoort. Laat wilde dingen wild blijven, en houd je keukenvloer schoon. Als je wat spullen in huis wilt halen die je kinderen daadwerkelijk overleven zónder moerasbacteriën in je huis te introduceren, bekijk dan even de links hierboven.

De lastige vragen die jullie me altijd stellen

Wat als mijn kind de vijvervis al in ons aquarium heeft gestopt?

O, lieve help, je moet hem eruit halen. En wel vandaag nog. Als je daar nog andere vissen hebt zwemmen, dan ziet dat wilde baarsje ze direct aan voor een all-you-can-eat buffet zodra hij een beetje begint te groeien. Bovendien dragen vijvervissen vreemde parasieten bij zich waar huisdieren uit de dierenwinkel totaal niet resistent tegen zijn. Schep hem in een bakje, neem de kinderen mee naar het meer voor een 'vrijlatingsfeestje' en ververs daarna flink wat water uit je aquarium voordat je goudvis iets engs oploopt.

Eet een kleine baars onze goudvis op?

Ja, absoluut, zonder enige twijfel. Baarzen zijn agressieve roofdieren. Zelfs als hij nu nog kleiner is dan de goudvis, zal hij hem lastigvallen, in zijn vinnen happen en uiteindelijk groter worden en hem doorslikken. Ze hebben niet voor niets van die gigantische bekken. Traumatiseer je kinderen niet door ze te laten ontwaken met een half opgegeten huisdier.

Kan ik hem niet gewoon vrijlaten als hij te groot wordt voor de kom?

Het zit zo: als je een wilde vis in een aquarium stopt, wordt hij blootgesteld aan allerlei bacteriën of dierenwinkel-ziektes die mogelijk in je water of in je filter rondzweven. Als je hem maanden later weer terug in de natuur gooit, kun je per ongeluk een vreemde ziekte in het natuurlijke ecosysteem introduceren en een hele hoop inheemse vissen uitroeien. Als je hem eenmaal voor langere tijd in een kunstmatige omgeving hebt gehaald, is hem terugzetten niet zo simpel of veilig als het klinkt. Haal hem om te beginnen gewoon niet in huis.

Hoe maak ik de handen van mijn kind schoon na het aanraken van vijverwater?

Als je bij het meer bent en geen wasbak hebt, gebruik dan babydoekjes om de zichtbare modder eraf te vegen en gebruik daarna een flinke dosis desinfecterende handgel. Maar zodra je je voordeur binnenstapt, marcheer je ze direct naar de badkamer en gebruik je warm water en antibacteriële zeep. Laat ze onderweg naar huis ook geen snacks in de auto eten als hun handen nog steeds naar moeraswater ruiken. Die les heb ik door schade en schande geleerd, en het is dat buikgriepje echt niet waard.

Is het erg om een klein visje te houden als we zeker weten dat het niet groot wordt?

Zelfs als je 100% zeker weet dat het een onschuldig visje is en geen jonge roofvis, loop je nog steeds tegen dezelfde bacteriën- en parasietenproblemen aan. Wild water is vies water. Bovendien zijn wilde visjes gewend aan koud, zuurstofrijk, stromend water, en gaan ze meestal toch binnen een paar dagen dood in een stilstaande, glazen binnenshuis-kom. En dat leidt alleen maar tot tranen en een stinkend huis.