Wacht, is Whatever Happened to Baby Jane een nieuw biologisch merk?

Het was donderdagavond 23:43 uur. Ik droeg Dave's versleten oude joggingbroek met een wel heel verdachte yoghurtvlek op de linkerknie, balanceerde een lauwe kop decafé op mijn borst — waarom doe ik überhaupt nog moeite met decafé, eerlijk gezegd, het is net alsof je treurig bruin water drinkt — en was als een bezetene in het donker op mijn telefoon aan het scrollen. Dave rolde zich om, stootte tegen mijn elleboog en mompelde in zijn kussen: "Wat ben je nu weer aan het kopen, Sarah?"

Voor de duidelijkheid: ik was helemaal niets aan het kopen. Ik probeerde uit te vogelen of die vreemde trending term die ik online steeds voorbij zag komen, betekende dat ik een of ander underground, agressief beige 'aesthetic' moedermerk had gemist. Is er een nieuwe collectie linnen rompers waar ik niets vanaf weet? Want de grootste mythe die vorige week rondging in mijn moeders-groepsapp, was dat dat hele "baby j" gebeuren een chique nieuw Europees label was dat neutraal gekleurde speenkoorden van tachtig euro maakte. Oh god, we zijn echt compleet gehersenspoeld door het consumentisme.

Spoiler alert. Het is geen merk. Het is letterlijk een doodenge psychologische thriller uit 1962. Ja, die film met Bette Davis. We zijn zo geconditioneerd om bij de woorden "infant" of "baby" meteen naar onze creditcards te grijpen, in de veronderstelling dat het een nieuw merk is voor biologische inbakerdoeken, dat we echte cinema compleet zijn vergeten.

De mening van mijn kinderarts over vintage horror

Dus ik was in gesprek met dokter Miller tijdens Leo's controle voor zijn vierde jaar — waar we twintig minuten te laat voor waren omdat Leo steevast weigerde andere schoenen aan te trekken dan zijn neongroene regenlaarzen, ook al was het bijna dertig graden buiten — en ik begon zomaar over klassieke films. Ik dacht: hé, oudere films zijn in zwart-wit, er is geen CGI-bloed, die zijn vast prima voor oudere kinderen, toch? Maya is nu zeven en ze vraagt steeds of ze naar "grote-mensen-dingen" mag kijken.

Dokter Miller keek me alleen maar aan over de rand van haar klembord. Ze vertelde dat oudere psychologische thrillers eigenlijk veel schadelijker kunnen zijn voor het zich ontwikkelende brein van kinderen dan moderne monsterfilms. Waarschijnlijk omdat de angst puur emotioneel is? Ik begrijp de neurologie erachter niet helemaal, maar wat ik door mijn slaapgebrek-waas oppikte, is dat de amygdala van kleine kinderen helemaal op hol slaat als ze zien dat volwassenen zich onvoorspelbaar of wreed tegenover elkaar gedragen, en dan vooral tegen broers of zussen. Mijn kinderarts zei dat spanning en emotionele marteling veel ergere nachtmerries veroorzaken dan het zien van een tekenfilmzombie. Dus ze raadde me eigenlijk aan om mijn kinderen héél ver weg te houden van alles wat ook maar in de buurt komt van psychologische horror, totdat ze op z'n minst tieners zijn. Hoe dan ook, het punt is: ik hou het voorlopig maar bij geanimeerde honden.

Het probleem met de enge porseleinen pop

Mocht je de film nog nooit gezien hebben: er is een terugkerend beeld van een levensgrote, griezelige porseleinen pop. Het is voer voor echte nachtmerries. Het zette me aan het denken over het speelgoed waarmee we onze kinderen omringen. Toen Maya werd geboren, stuurde mijn oudtante ons een vintage keramieken pop met ogen die je letterlijk door de hele babykamer volgden. Ik heb dat ding na drie dagen op zolder verstopt, want ik zweer het je, hij was mijn ondergang aan het beramen.

Het speelgoed in die film staat symbool voor alles wat er misgaat als we de kindertijd commercialiseren. Het is stijf, het is breekbaar, het is onnatuurlijk. Het is het complete tegenovergestelde van wat kinderen daadwerkelijk nodig hebben om zich goed te ontwikkelen. Toen ik die angstaanjagende pop eindelijk het huis uit had gesleept, heb ik hem voor Leo vervangen door de Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set met Dierenspeeltjes. En eerlijk is eerlijk, het is mijn absolute lievelingsaankoop voor mijn kinderen ooit.

Hier is een waargebeurd verhaaltje over deze babygym: we hadden ooit zo'n gigantische, plastic, op batterijen werkende nachtmerrie van een speelkleed dat continu hetzelfde schelle liedje afspeelde. Dave en ik werden er he-le-maal gek van. Leo lag daar maar overprikkeld en wezenloos naar de knipperende LED-lampjes te staren. Ik heb dat ding uiteindelijk in de bak voor de kringloop gegooid en de Kianao houten babygym in onze woonkamer neergezet. Het verschil was bizar. Hij begon echt te reiken naar het kleine houten olifantje. Hij concentreerde zich op de natuurlijke texturen in plaats van volledig afgestompt te worden door beeldschermen. Het hout is zacht, de kleuren zijn kalmerend en het allerbelangrijkste: het staart niet diep in mijn ziel om 3 uur 's nachts als ik naar de keuken loop voor een glas water. Het is gewoon een oprecht prachtig speeltoestel dat mijn woonkamer niet laat lijken op een plastic explosie.

Laten we het even hebben over pushende 'stage parents'

Oké, ik moet hier even over uitweiden, want de hele verhaallijn van die klassieke film draait om de meest toxische vorm van pushende ouders die ik ooit heb gezien. De vader in de film is compleet idolaat van één dochter, omdat zij het kindsterretje en de "geldmaker" is, en negeert de andere dochter volledig. Het is echt om woest van te worden als je ernaar kijkt.

We zien deze onzin nu nog steeds aan de lopende band, maar dan in een ander jasje. In plaats van in de theaterspotlights zien we het nu op familievlog-kanalen en in Instagram-reels. Ouders dwingen hun peuters om trending dansjes te doen voor miljoenen vreemden, waarbij ze compleet voorbijgaan aan het feit dat deze kinderen nul zeggenschap hebben over hun digitale voetafdruk. Ik word daar letterlijk misselijk van. Je maakt een soort handelsproduct van je kind. En als hun hele eigenwaarde wordt gekoppeld aan hoeveel views ze krijgen, of hoeveel geld ze in het laatje brengen, dan ontwikkelen ze zich emotioneel helemaal verkeerd.

Ik bedoel, kijk maar naar de personages in de film. Het voormalige kindsterretje draagt letterlijk tot ver in de vijftig kinderlijke make-up en jurkjes voor kleine meisjes, omdat ze nooit een identiteit heeft ontwikkeld buiten haar roem als kind. Het is een enorme waarschuwing tegen belemmerde ontwikkeling en de absolute hel die broer- en zussenstrijd wordt wanneer ouders het ene kind voortrekken. Het is gewoonweg hartverscheurend.

Heel eerlijk, als je je kind laat optreden voor vreemden op het internet voordat ze überhaupt hun eigen veters kunnen strikken, dan hebben wij echt he-le-maal niets met elkaar gemeen.

Kinderen kleden als échte kinderen

Onderdeel van die hele enge sfeer van het kindster-tijdperk was het verkleden van kinderen in van die stijve, ongemakkelijke, overdreven uitgedoste kostuumpjes. Ik ben er heilig van overtuigd dat baby's kleding moeten dragen waarin ze écht kunnen bewegen en vies mogen worden. Het zijn geen accessoires.

Een tijdje geleden pikte ik de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen van Kianao mee. Kijk, het is een romper. Hij is prima. Hij gaat er niet op miraculeuze wijze voor zorgen dat je baby doorslaapt en hij stoot ook geen vlekken af. Ik deed Leo de prachtige saliegroene aan en hij presteerde het om er binnen een minuut een handvol geprakte doperwtjes in de kraag te wrijven. Het waste er redelijk goed uit, maar het blijft babykleding, geen magisch harnas. Dat gezegd hebbende, het biologische katoen is wel écht zachter dan die goedkope synthetische rompers die ik vroeger in multipacks kocht. Bovendien gaf deze hem niet van die vervelende rode wrijvingsplekken rond zijn mollige kleine dijbeentjes. Dus als je goede basics zoekt, is deze absoluut een aanrader.

Als je op zoek bent naar babyspullen, hoef je naar mijn idee maar een paar basisregels in gedachten te houden om niet in de valkuil van griezelige commercialisering te trappen:

• Hou het natuurlijk. Hout, biologisch katoen, siliconen. Als het voelt alsof het thuishoort in een ruimteschip, sla het dan liever over.
• Vermijd de lege, dooie ogen. Als een speeltje eruitziet alsof het kan knipperen zodra je je omdraait, doe het dan absoluut niet.
• Geef prioriteit aan beweging. Kleding moet meerekken. Als je kind eruitziet als een Victoriaans spookkindje dat de knieën niet kan buigen, trek dan wat anders aan.

Bijten, gillen en de tandjesfase overleven

In die oude thriller doen de volwassenen elkaar gruwelijke dingen aan. Bij mij thuis is het enige gruwelijke wat er doorgaans gebeurt, een doorkomende-tandjes-baby die letterlijk verandert in een haai. Toen Leo zijn eerste kiezen kreeg, probeerde hij continu op mijn sleutelbeen te kauwen. Het was gekmakend. Ik liep rond met blauwe plekken op mijn borst alsof ik net uit de worstelring was gestapt.

Ik had er echt met spoed behoefte aan dat hij op iets zou kauwen wat niet mijn eigen vlees was, dus kocht ik het Panda Bijtspeeltje van Siliconen en Bamboe. Ik zal heel eerlijk zijn: ik kocht het omdat het er enigszins leuk uitzag en ik zwaar slaapgebrek had. Maar dit ding heeft me echt gered. Door de platte vorm kon hij het zelf goed vasthouden, en de kleine bobbeltjes op de siliconen gaven hem genoeg weerstand om zijn tandvlees echt te verzachten. En een mooi pluspunt: ik kon het gewoon in de vaatwasser mikken als het weer eens onder dat vieze, plakkerige kwijl zat. Als je ook een bijtertje in huis hebt, probeer dan eens een siliconen speeltje in dat mondje te schuiven in plaats van ze op je vingers te laten kauwen als je bij zonsopgang compleet uitgeput door het huis dwaalt. Je toekomstige zelf zal je dankbaar zijn.

Eigenlijk best grappig hoe nachtelijk 'doom-scrollen' over een trending zoekterm me meesleepte in deze rare rabbit hole over vintage cinema en het evalueren van alle plastic rommel in mijn huis. Maar ja, dat hoort waarschijnlijk bij het moederschap. Je zoekt in eerste instantie naar een linnen rompertje en belandt vervolgens in een existentiële crisis over pushende 'stage parents' en duurzaam speelgoed. Wil je de route van de griezelige plastic poppen vermijden? Dan kun je hier wat speelgoed bekijken waar je in elk geval geen nachtmerries van krijgt.

Hoe dan ook, het punt is: geloof het internet niet altijd blindelings als er een zogenaamde "nieuwe babytrend" is. Soms is het gewoon Joan Crawford die een dode rat op een zilveren dienblad serveert. Bekijk de collectie biologische basics van Kianao voordat je kind wakker wordt van diens dutje, dan kun je spulletjes kopen die écht helemaal goed en verantwoord voor ze zijn.

Mijn ongefilterde antwoorden op jullie vragen

Is de film echt geschikt om door tieners bekeken te worden?
Kijk, ik ben niet van de filmpolitie, maar de Kijkwijzer geeft aan dat het strikt voor 13 jaar en ouder is. Er zit geen modern 'slasher'-bloed in, maar de psychologische martelingen zijn HEFTIG. Als je tiener helemaal weg is van vintage horror of filmgeschiedenis, dan kan het oké zijn om hem samen te kijken. Maar eerlijk: gebruik je eigen verstand. Jij weet beter dan ik wat jouw kind aankan.

Waarom bemoeien kinderartsen zich met de films die kinderen kijken?
Volgens mijn kinderarts draait het er allemaal om hoe hun kleine hersentjes angst verwerken. Kleine kinderen kunnen nog geen onderscheid maken tussen echt psychologisch gevaar en nepgevaar in een film. Hun amygdala vuurt doodleuk panieksignalen af, en dat verstoort hun hele slaaparchitectuur. Geloof me, je hebt echt geen zin om met nachtelijke paniekaanvallen te dealen omdat jij dacht dat een zwart-witfilm wel onschuldig zou zijn.

Wat is het voordeel van Waldorf/Vrije School-speelgoed ten opzichte van plastic?
Kort door de bocht: plastic speelgoed met batterijen doet al het speelwerk vóór het kind. Ze drukken op een knop en er knippert een lampje. Saai. 'Open-ended' speelgoed (vrij-spel-speelgoed), zoals houten babygyms of zachte natuurlijke poppen, dwingt een kind om de eigen fantasie te gebruiken. Bovendien gaan ze niet meteen kapot en zien ze er niet uit als bezeten Victoriaanse voorwerpen.

Kan ik de biologische rompers van Kianao met heet water wassen?
Ik bedoel, je *mag* doen wat je wilt, maar ik zou het niet aanraden. Ik was al Leo's spullen van biologisch katoen op 40 graden. Heet water is niet bepaald vriendelijk voor natuurlijke vezels, waardoor de stof nogal kan krimpen. Was ze gewoon op een normaal warm programma en laat ze aan de lucht drogen als je daarvoor het geduld hebt. Of gooi ze in de droger op een lage temperatuur als je net als wij allemaal omkomt in de was.

Zijn siliconen bijtspeeltjes echt veilig als mijn baby heel hard bijt?
Ja! De speeltjes gemaakt van voedselveilige siliconen (zoals die panda die ik eerder noemde) zijn bizar duurzaam. Leo kauwde destijds op dat ding alsof het hem nog geld schuldig was en het is hem nooit gelukt om er een stukje vanaf te bijten. Let er wel op dat je 100% voedselveilige, BPA-vrije siliconen koopt, want er zwerft nogal wat goedkope, vage troep rond op het internet die ik absoluut niet in de mond van mijn kind zou stoppen.