Wat trek ik mijn baby aan? De kledinggids van een oververmoeide mama

Het was 03:17 uur 's nachts. Ik stond voor de thermostaat in de gang in Dave's bevlekte, oude Ohio State-trui, met een krijsende zeven weken oude Maya in mijn armen. Het digitale scherm gaf 21,5 graden aan. Ik zweette. Maya zweette, vooral omdat ik haar in een fleece onesie over een katoenen romper had geritst én haar had ingewikkeld in een dikke polyester inbakerdoek. Waarom? Omdat ik doodsbang was dat ze zou bevriezen in ons tochtige appartement.

Ik stond te huilen, mijn derde kop lauwe, oude koffie stond op de trapleuning, en ik typte met één duim verwoed was ziehe ich meinem baby an in op mijn gebarsten iPhone. Waarom in het Duits? Omdat mijn schoonzus in Zürich woont en me net een uur lang via FaceTime had verteld dat de Zwitsers wél begrijpen hoe je een baby aankleedt. Ze doen dat met natuurlijke materialen en iets dat ze het 'uienprincipe' noemen. In mijn slaapgebrek-delirium besloot ik dat het vertalen van mijn paniek in een andere taal tot betere Google-resultaten zou leiden.

Spoiler: dat werkte nog ook. Maar echt, de dingen die ik geloofde vóórdat ik een baby kreeg, vergeleken met wat ik nu weet (zeven jaar en twee kinderen later), zijn best wel gênant. Ik dacht altijd dat baby's van die breekbare kleine ijspegeltjes waren die je moest inpakken alsof ze de Mount Everest gingen beklimmen, alleen maar voor een ritje naar de HEMA. Het punt is: een baby aankleden is een enorme bron van stress. Ze kunnen niet gewoon zeggen dat ze het warm hebben, dus beginnen ze maar te krijsen, en dan raak jij in paniek.

Mijn huisarts lachte me uit om die koude handjes

Dus de ochtend na mijn nachtelijke inzinking sleepte ik Maya mee naar dokter Aris. Ik pakte haar kleine, ijskoude handjes vast, duwde ze letterlijk in zijn gezicht en riep: "Kijk dan! Ze bevriest! Haar bloedsomloop stopt ermee!" Hij keek me alleen maar aan met die diep meelijwekkende blik die ik inmiddels heel goed ken.

Hij vertelde me – en dit is vast een of ander medisch feit, maar ik vertel het je precies zoals ik het begreep in mijn mist van slaapgebrek – dat je aan de handjes en voetjes van een baby helemaal niet kunt voelen of ze het koud hebben. Hun kleine bloedsomloop is nog supernieuw en ronduit slecht in het pompen van bloed naar hun uiteinden. Dus hun handjes kunnen als ijsblokjes aanvoelen, zelfs als ze het van binnen bloedheet hebben.

Hij leerde me de 'nek-test'. Je steekt gewoon twee vingers in hun nekje. Voelt het warm en droog? Dan is het perfect. Is het zweterig of heet? Dan heb je ze te warm aangekleed. En dat is best eng, want dokter Aris noemde dat oververhitting gelinkt is aan wiegendood, wat me de volgende zes maanden in een compleet nieuwe spiraal van angst stortte. Geloof me, als je gewoon hun nekje controleert in plaats van in paniek te raken over koude teentjes en ze te bedelven onder drie dekens, bespaar je jezelf een hoop ellende.

De 'plus-één' regel draait om rekenen en ik haat het

Elke blog vertelt je dat je de 'plus-één' regel moet gebruiken. Dit betekent dat je baby één laagje meer aan moet hebben dan jijzelf om comfortabel te zijn. Dus als ik een T-shirt draag, moet Maya een T-shirt én een dun truitje aan.

Behalve dan dat Dave in januari in een basketbalbroekje rondloopt, terwijl ik binnen een winterjas draag als de temperatuur onder de 21 graden zakt. Wiens basislijn moeten we dan gebruiken? Toen Leo net geboren was, kon Dave hem zomaar aankijken en vragen: "Heeft hij het koud?" Ik wilde op dat soort momenten mijn koffiemok naar zijn hoofd gooien. Dus begon ik maar uit te gaan van mijn eigen temperatuur, vooral omdat ik toch degene was die ze altijd aankleedde.

Laten we het over stoffen hebben, want ik kocht zóveel goedkope plastic troep

Bij Maya kocht ik alles op basis van hoe schattig de printjes waren. Ik had een lade vol met snoezige, stugge rompers van een polyestermix met gigantische plastic knopen op de rug. Het was een ramp. Ze zat onder de vuurrode eczeemplekken en was constant aan het zweten, maar gek genoeg tegelijkertijd ook aan het rillen.

Het blijkt dus dat baby's een ongelooflijk dunne, vrijwel nutteloze huid hebben die alles opneemt en hun temperatuur niet goed kan vasthouden. Tegen de tijd dat Leo vier jaar later werd geboren, had ik de kledingkast agressief uitgemest. Ik gebruik nu alleen nog maar natuurlijke materialen. Vooral biologisch katoen en soms een wol-zijde mix als ik me luxe voel en zin heb in de handwas (wat eigenlijk nooit zo is, dus het blijft meestal bij katoen).

Als je op zoek bent naar het ultieme kledingstuk: ik ben helemaal geobsedeerd door de Biologisch Katoenen Baby Romper van Kianao. Ik overdrijf niet als ik zeg dat Leo hier zowat in leefde. Ze zijn gemaakt van 95% biologisch katoen en hebben precies genoeg stretch, zodat je niet het gevoel hebt dat je het sleutelbeen van je baby breekt als je het over hun gigantische wiebelige hoofdje trekt. Bovendien zitten er geen kriebelende waslabels in. Dat betekende dat ik niet met een mini-nagelschaartje labels eruit hoefde te knippen terwijl Leo het uitschreeuwde. Het ademt zó goed, zijn eczeem verdween als sneeuw voor de zon toen we overstapten. Echt, koop er hier gewoon zes van en verbrand die polyester spullen.

Aankleden in de winter is letterlijk een marathon van zweet en tranen

Een baby aankleden om in november naar buiten te gaan duurt ongeveer 45 minuten. Tegen de tijd dat je klaar bent, huilt iedereen en heb je niet eens meer zin om naar de supermarkt te gaan.

Hier komt dat 'uienprincipe' om de hoek kijken waar de Zwitsers zo dol op zijn. Je kleedt ze aan in meerdere dunne laagjes omdat dat blijkbaar lucht vasthoudt of zoiets, en dan kun je gewoon een laagje uittrekken als je een koffietentje binnenstapt, zodat ze niet spontaan ontbranden. Een katoenen romper, een maillot (ja, ook voor jongens, maillots zijn fantastisch), een zacht broekje, een truitje en tot slot een skipak of winterjasje. Oh, en een muts die over hun oortjes valt, want warmte ontsnapt onwijs snel via dat grote hoofd van ze.

En kinderwagens? Man, begin niet over het drama om een baby in een opgeblazen skipak in een vijfpuntsgordel van de wagen te proppen. Dat is trouwens levensgevaarlijk, omdat de riempjes niet strak genoeg zitten. Je wordt geacht een voetenzak te gebruiken. Ik kocht een belachelijk dure, met lamsvel gevoerde voetenzak voor Leo en het was de beste aankoop óóit. Ik kon hem er met zijn binnenkleertjes in leggen, rits dicht en hij lag eigenlijk in een slaapzak op wielen.

Over dingen gesproken die je leven oprecht makkelijker maken: als je een kledingkast wilt opbouwen waarvan je baby geen uitslag krijgt, is snuffelen tussen hoogwaardige, biologische baby essentials de enige manier om geestelijk gezond te blijven.

Oh ja, zomerkleding

Laat ze gewoon in hun luier liggen, doe er een luchtige hydrofieldoek overheen, leg ze in de schaduw en bid.

Slaapzakken en mijn absolute onvermogen om op te meten

Oké, slaapkleding. Losse dekens in bed zijn een absolute no-go. Iedere dokter ter wereld zal je vertellen dat losse dekens stikkingsgevaar opleveren, dus we gebruiken nu allemaal slaapzakken. Maar het vinden van de juiste maat slaapzak voelt alsof je probeert te slagen voor een universitair tentamen.

Er is dus een formule voor: Lichaamslengte min Hoofdlengte plus 10 cm. Luister, ik was een talenstudent. Van rekenen ga ik zweten. Moet ik nu echt met een meetlint de schedel van mijn spartelende baby gaan opmeten? Ik gokte het er meestal maar gewoon op. Het belangrijkste is: als de halsopening te groot is, kan je baby in de slaapzak wegglijden, wat echt doodeng is.

Ik deed Leo meestal een katoenen romper met lange mouwen aan en een slaapzak van 2.5 TOG, en hield zijn kamer rond de 20 graden. Voor dutjes, of gewoon wanneer we op de grond speelden, was ik hevig gehecht aan onze Biologisch Katoenen Walvis Deken. Hij is dubbellaags maar enorm ademend, dus ik had nooit het gevoel dat hij het te warm kreeg als ik 'm over zijn beentjes legde in de wipstoel. Bovendien verborgen de grijze walvissen spuugvlekken bijzonder goed. Dat is trouwens de daadwerkelijke maatstaf waaraan ik álles voor de baby afmeet.

Schoentjes bij baby's zijn nogal belachelijk maar goed, wat maakt het uit

Kijk, baby's hebben geen schoenen nodig. Hun voetjes zijn eigenlijk gewoon zachte kleine deegbolletjes. Door ze stugge schoenen aan te trekken, verpest je hun voetontwikkeling compleet. Tenminste, dat las ik om 2 uur 's nachts op een of ander afschrikwekkend mama-forum.

Dat gezegd hebbende: Dave kocht deze Baby Sneakers voor Leo toen hij zo'n zes maanden oud was. Het zijn van die schattige bootschoentjes met zachte anti-slip zooltjes. Zijn ze medisch gezien nodig? Absoluut niet. Probeerde Leo meteen op de veters te kauwen? Ja. Maar ze hebben een volledig zachte zool, dus z'n teentjes werden niet platgedrukt, en eerlijk is eerlijk: ze bleven véél beter zitten dan sokken toen hij zichzelf begon op te trekken aan de salontafel. Ze zijn prima. Leuk voor de foto's, maar maak je geen zorgen als je baby 99% van de tijd op blote voeten is.

Een baby aankleden is een eindeloze cyclus van constant twijfelen aan jezelf, terwijl je tegelijkertijd een absurde hoeveelheid was draait. Als je vasthoudt aan natuurlijke materialen, leert om in hun nekje te voelen in plaats van aan hun handjes, en accepteert dat ze onvermijdelijk een poepexplosie zullen hebben in de állerduurste outfit die ze bezitten, dan komt het helemaal goed met je.

Dus, voordat je in paniek een berg synthetisch fleece inslaat waardoor je baby dwars door de beddenlakens heen zweet: haal even diep adem, schenk nog wat koffie in en lees de antwoorden op de vragen waar je nu waarschijnlijk zwaar van in de stress schiet.

Vragen die ik om 3 uur 's nachts verwoed googelde over het aankleden van mijn baby

Moet ik mijn baby binnen een mutsje opdoen?
Oh god, nee. Dat deed ik wel bij Maya, omdat ze in het ziekenhuis vlak na de geboorte meteen een mutsje op kreeg, dus ik nam aan dat het een soort ongeschreven wet was. Maar dokter Aris vertelde me dat baby's hun temperatuur regelen via hun hoofdje. Als je ze binnen een muts ophoudt, kunnen ze die warmte niet kwijt en raken ze oververhit. Zet dat mutsje dus af zodra je de voordeur binnenstapt, zelfs als ze er zó schattig uitzien.

Hoe kleed ik mijn baby aan in overgangsseizoenen zoals lente en herfst?
Eerlijk, dat is een regelrechte nachtmerrie. Het weer verandert elke twaalf minuten. Daarom móét je in laagjes werken. Ik kies meestal voor een romper met korte mouwen, een shirt met lange mouwen eroverheen en een stretchbroekje. Zorg er altijd voor dat je een dun katoenen mutsje en een licht vestje in de luiertas hebt gepropt. De wind kan namelijk zomaar opsteken, en dan ligt je baby ineens te rillen terwijl jij van je ijskoffie probeert te genieten.

Zijn pakjes met dichte voetjes slecht voor baby's die leren lopen?
Een beetje wel, ja. Toen Leo begon te staan, viel hij continu met zijn gezicht plat op onze houten vloer omdat de ingebouwde voetjes in zijn pyjama nul grip hadden. Zelfs de pakjes met rubberen nopjes onderop draaien de hele tijd, waardoor die nopjes ineens boven op de voet zitten. Zodra ze zich beginnen op te trekken, moet je echt overstappen op pyjama's zonder voetjes. Gebruik gewoon anti-slipsokjes of laat ze op blote voeten lopen.

Moet ik nieuwe kleren écht wassen voordat ze die voor het eerst dragen?
Ik ben de meest luie persoon op aarde en ik haat wassen, maar ja, dat moet echt. Nieuwe kleding zit vol met gekke chemicaliën en kleurstoffen uit de fabriek, en een babyhuidje is zo dun als vloeipapier. Ik sloeg dit één keer over bij een goedkoop broekje voor Maya, en ze kreeg enorme rode uitslag over haar hele benen. Gooi alles gewoon in de wasmachine met een geurloos wasmiddel voordat je het ze aantrekt. Ik beloof je dat het de moeite waard is.

Hoe strak mag babykleding zitten?
Helemaal niet strak. Behalve dan pyjama's, die wel nauwsluitend moeten zijn vanwege de brandveiligheid (wat alleen al vreselijk is om over na te denken). Maar kleding voor overdag moet los genoeg zitten dat je gemakkelijk je hand eronder kunt schuiven. Als de elastische tailleband rode striemen achterlaat op dat mollige buikje, zit het te strak. Blijf bij pasgeboren baby's bij overslagrompers en broekjes zonder strakke taillebanden. Dat arme kleine navelstompje zal je dankbaar zijn.