Wat is een regenboogbaby? De mooie, chaotische en onzekere realiteit

Ik stond in het vreselijk onflatteuze tl-licht van een Buc-ee's toilet langs de I-35 snelweg toen ik de twee roze streepjes zag. Mijn oudste, die een wandelend waarschuwend voorbeeld is van waarom je een peuter nooit een poedersuikerdonut in de auto moet laten eten, bonkte op de deur van het toilethokje, de condens droop van mijn ijsthee op de wc-rolhouder, en in plaats van tranen van geluk te huilen, wilde ik alleen maar overgeven. Laat me je vertellen wat je absoluut níét moet doen als je ontdekt dat je weer zwanger bent na het verlies van een baby. Je moet niet meteen je telefoon pakken om naar perfect gestileerde aankondigingsfoto's te kijken, je moet niet doen alsof je niet doodsbang bent, en je moet al helemáál niet de telefoon opnemen als je laaiend enthousiaste schoonmoeder belt om te vragen hoe jullie roadtrip gaat. Ik deed alle drie die dingen, en het stortte me in een neerwaartse spiraal van paniek die grofweg tot Halloween duurde.

Wat voor mij uiteindelijk werkte, was me compleet afsluiten voor alle ruis, een dokter vinden die me niet aankeek alsof ik gek was als ik om een geruststellingsecho vroeg, en mezelf gewoon toestaan om een compleet zenuwwrak te zijn zonder me daarvoor te verontschuldigen.

De betekenis achter de term

Terwijl ik mijn kleine Etsy-shop run vanaf de eettafel, krijg ik veel berichtjes van andere moeders. Ze bestellen van die gepersonaliseerde naamborden voor de babykamer en laten soms een berichtje achter met de vraag of ik een klein, geschilderd regenboogje kan toevoegen. En steevast ziet iemand in mijn landelijke Texaanse dorp me de bestellingen inpakken op het postkantoor en vraagt ernaar. Als je om 3 uur 's nachts wakker ligt en "wat is een regenboogbaby" in je telefoon typt, is het antwoord uit de boeken dat het een kindje is dat wordt geboren na een miskraam, buitenbaarmoederlijke zwangerschap, doodgeboorte of het verlies van een baby. Het idee is dat het zoiets moois en lichts is dat verschijnt na een vreselijke, donkere storm.

Maar ik zal heel eerlijk met je zijn: ik heb een haat-liefdeverhouding met deze term. De mensen die het bedacht hebben bedoelden het ongetwijfeld goed, en Nationale Regenboogbaby Dag in augustus is voor heel veel mensen enorm belangrijk. Maar mijn verloren baby een "storm" noemen, voelt soms toch een beetje naar. Dat was geen storm, dat was mijn baby. Toch is het de algemene term die we allemaal gebruiken, dus doe ik dat ook, zelfs als ik weleens met mijn ogen rol om de iets te zware poëzie ervan.

Laten we het hebben over toxische positiviteit

Ik zweer het, op het moment dat mensen erachter komen dat je weer zwanger bent na een verlies, veranderen ze in wandelende, pratende wenskaarten vol toxische positiviteit. "Alles gebeurt met een reden!" Oh, is dat zo, Brenda? Leg me dan alsjeblieft de kosmische reden uit waarom mijn hart vorig jaar in een miljoen stukjes is gebroken. Ze willen je in razend tempo door je rouw heen slepen en je direct het zonnetje in duwen. Het is alsof ze zich ongemakkelijk voelen bij jouw verdriet, dus proberen ze het te verstikken met geforceerde vrolijkheid.

De allerergste is wel: "Je weet nu in elk geval dat je zwanger kunt worden." Ik heb dat zo vaak gehoord dat ik er 's nachts daadwerkelijk van begon te tandenknarsen. Je wilt het uitschreeuwen dat zwanger kunnen worden niet de hoofdprijs is; een levende, ademende baby mee naar huis nemen uit het ziekenhuis, dát is de hoofdprijs. Na mijn verlies gooide ik in een manische opruimwoede om 2 uur 's nachts letterlijk elke doos met babyspullen weg, dus het idee dat het zien van een positieve test alles zomaar weer zou oplossen, voelde als een slechte grap.

Je mag boos zijn. Je mag doodsbang zijn. Je hoeft echt geen stralende godin van dankbaarheid te zijn, puur en alleen omdat je weer zwanger bent. Het verdriet en de vreugde zitten gewoon samen in dezelfde kamer naar elkaar te staren, en het is slopend.

Trouwens, die dure elektronische armbanden om schopjes te tellen die ze online agressief opdringen aan angstige moeders, zijn pure geldverspilling, gebruik gewoon een gratis app op je telefoon.

Medische info van mijn dokter (die ik grotendeels begreep)

Laten we het hebben over de medische kant van het verhaal, want mijn brein was ervan overtuigd dat elke steek, kramp of gek gevoel het einde van de wereld betekende. Mijn gynaecoloog liet me zitten en vertelde me dat de angst tijdens een zwangerschap na een verlies in feite te vergelijken is met PTSS. Je wacht constant op de klap die komen gaat. De wetenschap erachter is me wat vaag – iets over trauma dat je cortisolspiegels verandert en je veel vatbaarder maakt voor postpartum psychiatrische problemen – maar mijn arts keek me gewoon aan en zei dat we het standaard draaiboek uit het raam gingen gooien.

Ze had me gezegd om een prenatale vitamine met een flinke dosis foliumzuur te slikken voordat we het überhaupt opnieuw gingen proberen, en dat deed ik, maar ik besteedde alsnog de eerste twintig weken aan het analyseren van elk stukje wc-papier dat ik gebruikte. Ze noemde ook iets over het tellen van schopjes na 20 weken, waarbij je blijkbaar zo'n 10 bewegingen in een tijdsbestek van twee uur moet voelen. Eerlijk gezegd deed mijn kind zo'n beetje 24/7 aan turnen op mijn blaas, dus ik hoefde nooit echt te tellen, maar alleen al de wetenschap dat er een maatstaf was, liet me me een klein beetje beter voelen.

Mijn oma, die vijf kinderen grootbracht op een arme boerderij, vertelde me dat baby's alleen maar liefde en melk nodig hebben, en dat je zorgen maken over de rest zonde van een goede middag is. Soms ben ik het met haar eens, maar dan bedenk ik me dat ze ook weleens whisky op doorkomende tandjes smeerde, dus ik neem haar wijsheid met een flinke korrel zout.

Spullen die ik écht kocht toen ik er klaar voor was

Vanwege mijn opruimwoede om 2 uur 's nachts moest ik helemaal opnieuw beginnen met een strak budget. Toen ik mezelf eindelijk toestond om iets voor deze zwangerschap te kopen – ik was denk ik zo'n 28 weken en hield nog steeds mijn adem in – wilde ik absoluut niks dat "neon regenboog" schreeuwde. Ik wilde iets rustigs.

Uiteindelijk kocht ik de Biologische Bamboebabydeken met Regenboogprint. Mensen, ik loop dit product niet zomaar op te hemelen; deze deken liet me letterlijk huilen toen ik hem uitpakte. De regenboogprint is gedempt en aards, niet van dat schreeuwerige primaire kleuren-spul dat je woonkamer op een springkussen doet lijken. Hij is gemaakt van 70% biologische bamboe en 30% biologisch katoen, en voor €39,90 bracht het mijn boodschappenbudget voor die week niet in gevaar. Ik wikkelde mijn regenboogbaby erin in het ziekenhuis. Hij ademt zo goed in deze belachelijke Texaanse hitte, en ik gebruik hem nog steeds als dekentje voor over de kinderwagen. Het gaf me een manier om de baby te erkennen die we verloren hadden, terwijl we tegelijkertijd de baby vierden die we mochten houden.

Maar, aan de andere kant: mensen bleven me werkelijk alles met een regenboogthema cadeau doen. Zo kregen we ook de Siliconen Regenboog Bijtring, en ik zal heel eerlijk zijn: hij is mwah. Hij is gemaakt van 100% voedselveilige siliconen en verzachtte zeker haar tandvlees toen ze die vreselijke boventandjes kreeg. Maar omdat hij allemaal van die kleine ribbeltjes heeft voor het regenboogontwerp, vond op magische wijze letterlijk elke dierenhaar in mijn huis zijn weg in die groefjes. Ik stond hem tien keer per dag af te spoelen onder de kraan. Als je in een huisdiervrij, vlekkeloos schoon huis woont, is hij waarschijnlijk fantastisch, maar voor mijn rommelige leven werd ik er een beetje gek van.

Als je iets ongelooflijk praktisch zoekt dat geen hondenhaar aantrekt, dan is het Biologisch Katoenen Baby T-Shirt Geribbeld Zacht Korte Mouw mijn absolute favoriete basic. Hij kost minder dan €20, rekt zonder moeite over een gigantisch babyhoofdje heen, en het biologische katoen zorgt ervoor dat mijn kind geen last krijgt van die rare rode warmte-uitslag die we hier vaak hebben. Bekijk de biologische babykleding van Kianao maar eens als je spullen wilt die echt goed bestand zijn tegen eindeloos spugen en wassen.

Hoe ik zorgde dat ik niet gek werd

Maar wat uiteindelijk voor mij werkte, was helemaal geen product. Het was in therapie gaan en iets leren dat CGT (Cognitieve Gedragstherapie) heet, wat best intimiderend klinkt, maar eigenlijk gewoon betekent dat je je eigen brein leert om z'n mond te houden als het in een negatieve spiraal belandt. Mijn therapeut liet me kleine, aardende mantra's doen. Als ik weer eens in paniek raakte bij de kassa van de H-E-B omdat ik al twintig minuten geen schopje had gevoeld, dwong ik mezelf gewoon om te zeggen: "Precies op dit moment ben ik zwanger en met de baby gaat het goed." Gewoon stoppen met flippen, ademhalen en het komende uur zien te overleven.

Ik realiseerde me ook dat ik harde grenzen moest stellen om mijn eigen gemoedsrust te beschermen, wat er ongeveer zo uitzag:

• De tijdlijn was helemaal aan mij: Ik vertelde het mijn eigen moeder pas toen ik 20 weken zwanger was, en ervoor kiezen om de enorme schuldgevoelens die ze me probeerde aan te praten te negeren, was de beste beslissing ooit.
• Social media werd mijn aartsvijand: Het zien van die perfect belichte zwangerschapsaankondigingen zonder enige vorm van angst op Instagram, gaf me alleen maar het gevoel dat er iets mis met me was. Dus verwijderde ik de apps zes maanden lang van mijn telefoon en ging ik in plaats daarvan naar de bomen zitten staren.
• Ik werd ontzettend irritant bij de dokter: Ik vroeg bij elke afspraak om het hartje extra te laten controleren, weigerde me schuldig te voelen dat ik hun tijd in beslag nam, en beloofde mezelf dat ik me niet zou verontschuldigen dat ik geruststelling nodig had.

Ik trakteerde mezelf ook op precies één onnodig ding: de Alpaca Babygym Set met Regenboog & Woestijn Speeltjes. De plastic boerderijdieren-babygym van mijn oudste dreef me echt tot de rand van de waanzin met dat eindeloze elektronische geloei. Deze houten variant is volledig stil. Het gehaakte regenboogje en de cactus zijn superschattig, het hout is duurzaam, en ik had niet het gevoel dat ik mijn geestelijke gezondheid in gevaar bracht voor haar zintuiglijke ontwikkeling. Rust en stilte in een huis met drie kinderen onder de vijf is eigenlijk onbetaalbaar.

Als jij hier nu middenin zit, starend naar een positieve test, terwijl je een wilde mix van absolute doodsangst en voorzichtige hoop voelt: ik zie je. Het is ontzettend overweldigend. Het is zwaar. Maar je doet het niet verkeerd, puur en alleen omdat je niet elke seconde van de dag met een lach op je gezicht rondloopt.

Voordat we in de veelgestelde vragen duiken die mensen me hier altijd over stellen, neem even de tijd om Kianao's duurzame babycollecties te bekijken om iets kleins te vinden dat je vandaag een beetje troost kan bieden. Je verdient het.

Vragen die ik hier altijd over krijg

Moet ik mijn kind een regenboogbaby noemen?
Nee, helemaal niet. Als de term je de kriebels geeft of als je het gevoel hebt dat het de baby die je verloren bent tekortdoet, gooi het dan gewoon uit het raam. Je mag het ook gewoon je baby noemen. Niemand controleert je lidmaatschapskaart, dat beloof ik je.

Is het normaal om je schuldig te voelen dat je gelukkig bent?
Lieve help, ja. Dat overlevingsschuldgevoel is iets heel echts en heel zwaars. Ik had het gevoel dat enthousiast zijn over mijn nieuwe zwangerschap op de een of andere manier betekende dat ik doorging met mijn leven en degene die ik verloor aan het vergeten was. Mijn therapeut moest me er wel honderd keer aan herinneren dat verdriet en blijdschap samen in dezelfde kamer kunnen zijn zonder elkaar op te heffen. Het is iets waar je dagelijks mee moet oefenen.

Hoe ga je om met de angst voor een doktersafspraak?
Ik sliep eigenlijk voor geen enkele echo. Ik nam mijn man mee, kneep in zijn hand totdat zijn vingers letterlijk paars kleurden, en zei expliciet tegen de echoscopist: "Zeg me alsjeblieft direct of er een hartslag is, ga niet eerst over koetjes en kalfjes praten." Wees open naar je medische team over je paniek; de goede artsen zullen zich haasten om je gerust te stellen.

Moeten we iets speciaals doen om de baby die we verloren hebben te herdenken?
Alleen als het je oprecht rust geeft. Sommige mensen planten bomen in hun tuin of kopen dure gepersonaliseerde sieraden, maar ik had gewoon een klein, goedkoop notitieboekje in mijn nachtkastje liggen waarin ik mijn gevoelens opschreef als het te zwaar werd om allemaal in mijn hoofd te dragen. Er is geen 'juiste' manier om je verlies te eren, dus doe gewoon wat jou helpt om overeind te blijven.