Wanneer kun je eindelijk stoppen met je baby laten boeren?

Het was 3:14 's nachts met mijn oudste, Carter. Hij was helemaal 'melkdronken', zo slap als een vaatdoek en in diepe slaap op mijn schouder. En daar zat ik, klaarwakker, ritmisch op zijn ruggetje te kloppen alsof ik de beat in een reggaenummer probeerde te vinden. Ik zat daar twintig lange minuten in die donkere babykamer, doodsbang dat als ik hem in zijn bedje zou leggen zonder een boertje te horen, hij spontaan zou ontploffen of tien minuten later krijsend van de pijn wakker zou worden.

Ik dacht dat een boertje een soort verplichte tol was die je moest betalen om weer naar dromenland te mogen. Geen boertje, geen slaap. Punt uit.

Inmiddels ben ik bij baby nummer drie en ik zal heel eerlijk met je zijn: als de kleine Beau niet binnen een minuutje nadat ik lui op zijn rug klop een boertje laat, leg ik hem in zijn wiegje en kruip ik lekker onder de wol. Ik heb gewoon de tijd en de energie in mijn polsen niet meer. Tussen het in het gareel houden van twee peuters, het runnen van mijn Etsy-shop vanuit de garage en proberen te voorkomen dat het huis in een vuilnisbelt verandert, is mijn geduld voor willekeurige opvoedregeltjes tot het nulpunt gedaald.

Als je op dit moment midden in de nacht gegijzeld wordt door een slapende baby die écht even moet boeren, laat me je dan uit je lijden verlossen. Je hoeft dit niet voor altijd te doen, en je hoeft er waarschijnlijk ook helemaal niet zo hard je best voor te doen als je nu doet.

Het magische moment waarop hun darmpjes het zelf doorkrijgen

Mijn moeder komt nog steeds langs en staat erop om haar nieuwste kleinkind een halfuur lang te laten boeren nadat hij zijn flesje op heeft. Lief bedoeld hoor, maar hij is al bijna vijf maanden oud en doet baby-crunches op het vloerkleed. Zij denkt dat een voeding pas echt klaar is als hij een boer laat die klinkt als een volwassen vent die net een sportkroeg verlaat. Ik laat haar maar begaan, want dat betekent dat zij hem vasthoudt en ik de was in de droger kan doen. Maar eerlijk gezegd is het op dit moment volkomen onnodig.

Volgens de uitleg van mijn arts bij de laatste controle, ontgroeien baby's de noodzaak om de lucht uit ze te kloppen meestal rond de vier tot zes maanden. Niet dat ze op de kalender opeens een magische grens passeren, het is meer dat hun lichaampjes eindelijk het zware werk zelf gaan doen.

Zoals ik het begrijp, is hun spijsverteringskanaal bij de geboorte nog enorm onvolgroeid, waardoor ze lucht inslikken die vervolgens vast komt te zitten. Daar worden ze dan heel zielig van. Maar tegen de tijd dat ze vier, vijf of zes maanden oud zijn, worden hun buikspieren sterker. Ze beginnen te wiebelen, proberen rechtop te zitten en rollen om. Al die fysieke gymnastiek zorgt er eigenlijk voor dat hun maagje op een natuurlijke manier wordt samengedrukt, waardoor de vastzittende lucht vanzelf naar boven of beneden wordt geduwd zonder dat jij iets hoeft te doen. Zodra ze een beetje zelfstandig gaan bewegen, boeren ze in feite zichzelf doordat ze lekker liggen te kronkelen op hun speelkleed.

Stop met het schudden van de fles alsof je Tom Cruise in Cocktail bent

Voordat we het er überhaupt over hebben wanneer je kunt stoppen met die hele boer-routine, moeten we het hebben over waarom ze eigenlijk zoveel lucht inslikken. Bij mijn oudste was ik absoluut mijn eigen grootste vijand. Toen Carter net geboren was, gooide ik het poeder in het water en schudde ik die plastic fles met alle kracht die in me zat heen en weer om er zeker van te zijn dat er geen klontjes in zaten. Het moest en zou perfect glad zijn.

Weet je wat er gebeurt als je flesvoeding agressief schudt? Je creëert zo'n tien miljoen piepkleine luchtbelletjes in de melk. En vervolgens voed je die tien miljoen belletjes direct in het piepkleine, gevoelige maagje van je baby.

In de wazige, door slaaptekort geteisterde fase van mijn post-partum swipen las ik ergens dat agressief proberen een boertje op te wekken krampjes eigenlijk helemaal niet voorkomt. En als je op hun rug klopt nadat ze net een fles vol micro-belletjes hebben gedronken, schud je de melk letterlijk weer terug hun slokdarm in en spugen ze je helemaal onder. Bizar. Al die verpeste shirtjes, helemaal voor niets. In plaats van flink te schudden, kun je de voeding beter doorroeren met een lange lepel of de fles zachtjes walsen. Zo schotel je ze geen schuimparty voor, wat er meteen voor zorgt dat ze vanaf het begin af aan een stuk minder lucht binnenkrijgen.

Wanneer het spugen stopt en de kwijltsoenami begint

Er is een gekke, kliederige overgangsperiode rond de vijf maanden waarbij je eindelijk niet meer hoeft te wachten op een boertje en je denkt: "Wow, mijn kleren blijven eindelijk schoon!" Maar dan beginnen de tandjes door te komen en wordt het mondjes teruggeven onmiddellijk vervangen door een constante, onophoudelijke waterval van kwijl.

Dit is precies de reden waarom ik ben gestopt met het kopen van die goedkope, stugge polyesterkleertjes van de grote ketens. Goedkoop is duurkoop, echt waar. Ze absorberen niets, dus de kwijl rolt gewoon van het kinnetje van de baby, langs de nek en verzamelt zich in die schattige, mollige nekplooitjes totdat er uitslag ontstaat. Ik kleed Beau nu bijna uitsluitend in de Romper van Biologisch Katoen met Vlindermouwen omdat biologisch katoen het vocht daadwerkelijk opneemt in plaats van het alleen maar rond te smeren.

Ik weet dat veel mensen denken dat biologisch katoen gewoon een hippe marketingterm is om moeders meer geld te laten uitgeven, maar ik let heel erg op mijn budget en ik beloof je dat dit veel beter mooi blijft. De stof ademt echt, dus zelfs als ze vochtig zijn doordat ze de hele middag op hun eigen vuistjes hebben zitten kauwen, krijgen ze niet van die vervelende warmte-uitslag op hun borst. Bovendien overleven de drukknoopjes op dit specifieke rompertje het zonder moeite om vijf keer per dag opengetrokken te worden, terwijl die goedkopere na drie rondjes in de wasmachine altijd uitscheuren bij de naden.

Als je het zat bent om kleertjes weg te gooien die verpest zijn door eindeloze wasbeurten, bekijk dan eens de volledige biologische babykledingcollectie van Kianao voor kledingstukken die de kliederige fases van een baby écht overleven.

De wiebel-fase verandert alles

Zodra je baby de tijd dat hij wakker is begint te besteden aan proberen zichzelf door de kamer te lanceren, lost het probleem van vastzittende lucht zichzelf grotendeels op. Ik merkte bij alle drie mijn kinderen dat de behoefte om ze te laten boeren enorm afnam zodra ze geobsedeerd raakten door het grijpen naar speeltjes en het in de lucht trappelen met hun beentjes.

Om dit te stimuleren, heb je eigenlijk alleen maar een veilige plek op de vloer nodig waar je ze neer kunt leggen zodat ze lekker rustig kunnen spartelen. Wij gebruiken de Regenboog Speelgym in de woonkamer. Ik ben echt fan van dit ding omdat het niet zo'n schreeuwerig, neonkleurig plastic gedrocht is dat de helft van de kamer inneemt en acht dikke batterijen nodig heeft om hetzelfde valse liedje af te spelen tot je er gek van wordt. Het is gewoon stevig, duurzaam verkregen hout waaraan een paar hele schattige, subtiele dierenspeeltjes hangen.

Beau ligt gerust twintig minuten onder die babygym, te reiken naar het kleine houten olifantje, te schoppen met zijn beentjes, zijn romp te draaien en simpelweg al het fysieke werk te doen dat nodig is om helemáál zelf een boertje eruit te werken. Het geeft mij precies genoeg tijd om in de keuken een paar Etsy-bestellingen in te pakken terwijl hij zichzelf vermaakt en op een natuurlijke manier zijn ontbijt verteert.

Omdat alles op deze leeftijd natuurlijk direct de mond in gaat, heb je ook iets nodig om hun tandvlees bezig te houden. Ik heb op dit moment twee verschillende bijtspeeltjes in huis rondslingeren. Ik zal heel eerlijk met je zijn: we hebben de Eekhoorn Bijtring, en die is helemaal prima. Hij is schattig, de mintgroene kleur is leuk, maar eigenlijk ligt hij vooral onderin mijn luiertas als reserve. Degene die we oprecht dagelijks gebruiken is de Panda Bijtring.

De panda heeft simpelweg een betere vorm voor de nog ietwat ongecoördineerde handjes van een baby van vier maanden. Hij is plat en breed genoeg zodat Beau hem echt goed vast kan houden zonder hem elke drie seconden op het hondenkussen te laten vallen. Hij is gemaakt van 100% voedselveilige siliconen. Dat betekent dat wanneer hij onvermijdelijk bedekt raakt met hondenhaar, ik hem gewoon rechtstreeks in de vaatwasser gooi op het hygiëneprogramma, en me geen zorgen hoef te maken over schimmel die erin zou kunnen groeien.

De tekenen dat het tijd is om verder te gaan met je leven

Dus hoe weet je nou écht dat het veilig is om te stoppen met op hun ruggetje te kloppen? Het gaat er eigenlijk gewoon om dat je naar hun gedrag kijkt, in plaats van op de kalender.

Als je een minuutje zachtjes klopt en er gebeurt helemaal niets, stop er dan gewoon mee. Je hoeft het niet te forceren. Bij mijn oudste bleef ik rustig tien minuten doorgaan, waarbij ik hem van mijn schouder naar mijn knie verplaatste en hem onder zijn kinnetje vasthield, alleen maar biddend om een boer. Tegen de tijd dat hij eindelijk boerde, had ik hem eigenlijk weer helemaal wakker gemaakt, waarna ik weer veertig minuten kwijt was om hem weer in slaap te wiegen.

Als ze klaar zijn met eten, loslaten van de fles of borst, en er gewoon perfect tevreden, ontspannen of slaperig uitzien, kun je ze waarschijnlijk zonder problemen neerleggen. De enige echte uitzondering waar mijn arts me voor waarschuwde, is als een baby ernstige reflux heeft. Voor zover ik het begrijp: als dat klepje in hun keel nog niet helemaal doorheeft hoe het dicht moet blijven, moet je ze na een voeding misschien nog wel twintig minuten lang helemaal rechtop houden als een delicate, dure antieke klok, gewoon om te voorkomen dat het maagzuur weer omhoog kruipt. Maar als je een doorsnee, redelijk tevreden baby hebt, hoef je er niet te veel over na te denken.

Als ze wel wat ongemakkelijk lijken maar niet willen boeren, leg ze dan plat op hun rug en duw zachtjes hun knietjes in een fietsende beweging richting hun buikje om ze te helpen de lucht er aan de andere kant uit te werken. Dit levert vaak een paar hilarische kleine scheetjes op, en het is veel beter dan eindeloos op hun ruggengraat te blijven kloppen.

De eerste keer dat je je baby na de voeding van twee uur 's nachts in zijn bedje legt zonder hem te laten boeren, zul je best even zenuwachtig zijn. Je zult waarschijnlijk naar de babyfoon gaan staren, wachtend tot ze wild om zich heen beginnen te slaan. Maar als ze gewoon blijven slapen en jij ook weer verder kunt slapen, is dat ontzettend bevrijdend.

Klaar om de babykamer en babyspullen een upgrade te geven nu je eindelijk je handen weer vrij hebt? Bekijk onze duurzame baby-essentials bij Kianao voor hoogwaardige, praktische producten die je leven écht een stukje makkelijker maken.

De kliederige realiteit van boeren (en niet boeren)

Veroorzaakt het darmkrampjes als je een baby die niet geboerd heeft te slapen legt?
Nee, en als ik dit eerder had geweten, had het me zoveel tranen bespaard bij mijn eerste kind. Darmkrampjes zijn een mysterieuze, vreselijke fase van overmatig huilen die niemand helemaal begrijpt. Maar uit de onderzoeken die mijn arts noemde, blijkt dat het niet laten boeren na een nachtvoeding hier niet de oorzaak van is. Als ze comfortabel in slaap vallen zonder te boeren, maak slapende baby's dan vooral niet wakker.

Wat als mijn baby een uur later wakker wordt en huilt van vastzittende lucht?
Dat gebeurt! Soms zit de lucht gewoon even dwars. Als Beau kreunend wakker wordt en zijn beentjes optrekt naar zijn borstje, probeer ik hem niet te laten boeren. Ik leg hem gewoon op zijn rug en doe de fietsbewegingen met de beentjes die ik eerder noemde. Het bewegen van hun heupjes en beentjes helpt de vastzittende lucht veel sneller uit hun onderste darmen te werken dan wanneer je een boer vanuit hun keel probeert te forceren.

Moeten borstgevoede baby's minder boeren dan flesgevoede baby's?
Meestal wel, en dat verraste me. Toen ik borstvoeding gaf, merkte ik dat ze van nature veel minder lucht binnenkregen omdat ze de melkstroom beter kunnen regelen en de borst beter kunnen vacuümzuigen dan bij een plastic flessenspeen. Maar als je een hele krachtige toeschietreflex hebt, kunnen ze weleens wat extra lucht binnenkrijgen bij het proberen het tempo van de melk bij te benen, dus je moet wel in de gaten blijven houden of ze zich veel verslikken of sputteren.

Kan ik er gewoon acuut mee stoppen zodra ze vier maanden oud zijn?
Ik zou er niet van de ene op de andere dag mee stoppen. De makkelijkste manier om je verstand te behouden is om het langzaam af te bouwen. Begin met het overslaan van de boerpauze halverwege de fles. Als dat goed gaat en ze niet alles onder spugen, probeer dan het boeren na de voeding over te slaan tijdens hun meest slaperige voeding 's nachts. Ze laten het je vanzelf weten als ze ongemakkelijk zijn.

Wat als ze in hun slaap spugen omdat ik ze niet heb laten boeren?
Als kersverse moeder vond ik dit doodeng, maar baby's zijn hier serieus voor gemaakt. Hun anatomie zit zo in elkaar dat als ze op hun rug slapen (wat altijd zou moeten) en ze spugen een beetje melk op, ze dit van nature gewoon weer doorslikken, of ze draaien hun hoofdje waardoor het op de lakens druppelt. Je zult hooguit wakker worden met een opgedroogde vlek op de matrasbeschermer, wat irritant is voor de was, maar volkomen normaal.