De eerlijke waarheid: wanneer gaan baby's lachen? (En waarom ik stopte het te forceren)

Het was dinsdagnacht 03:14 uur. Ik stond midden in de babykamer in een voedingsbeha vol melkvlekken en een joggingbroek die ik al een week niet had gewassen, terwijl ik agressieve, hoge apengeluiden maakte naar mijn drie weken oude zoon, Leo. Dave kwam binnen met een mok koffie van gisteren die hij koud opdronk, want dat is de overlevingsstand waarin we zaten, en hij staarde me gewoon aan. "Gaat het wel?" vroeg hij. Ik keek hem aan met verwilderde, slaaptekort-ogen en fluisterde dat ik alleen maar probeerde de baby te laten lachen. Spoiler alert: dat kun je niet afdwingen, en ik zag er gewoon uit als een idioot.

Ik denk dat we allemaal aan het ouderschap beginnen met van die filmische verwachtingen. Je ziet die perfect belichte Instagram-reels van een moeder die de teentjes van haar pasgeboren baby kietelt, waarna de baby in een vrolijke, muzikale schaterlach uitbarst. Dus ga je natuurlijk op Google zoeken wanneer baby's letterlijk alles gaan doen, ervan overtuigd dat jouw kleine aardappel op de een of andere manier achterloopt, omdat die je alleen maar aanstaart alsof je hem nog geld schuldig bent.

De grootste leugen die ons wordt verteld, is dat die kleine grijnsjes die pasgeborenen in hun slaap maken, betekenen dat ze blij zijn met onze opvoedkunsten. Ik herinner me nog dat ik wel honderd wazige foto's van Maya in haar wiegje maakte toen ze vier dagen oud was, en dacht: oh, mijn lieve kleine baby, ze houdt zoveel van me. Maar toen ik de foto's trots aan de kinderarts liet zien, boorde ze mijn dromen zachtjes de grond in door uit te leggen dat slaaplachjes van pasgeborenen eigenlijk gewoon hikjes van het zenuwstelsel zijn. Of poep. Meestal is het gewoon lucht dat zich door hun piepkleine, ongecoördineerde darmpjes verplaatst. Dus ja, ik heb mijn eerste maand als moeder opgeschept over de winderigheid van mijn dochter.

De Grote Mijlpalen-stress

Voordat we het over de daadwerkelijke tijdlijn hebben, kunnen we het even hebben over hoe stressvol het bijhouden van mijlpalen is? Je hebt ineens dit kleine mensje en ineens wordt er van je verwacht dat je een expert bent in de ontwikkeling van jonge kinderen, terwijl je tegelijkertijd functioneert op twee uur onderbroken slaap en koude toast eet boven de gootsteen. Dave appte me op een ochtend letterlijk vanuit de keuken: "heeft de babi gelachen?" omdat zijn hersenen zo vermoeid waren dat hij 'baby' niet eens meer goed kon spellen. Maar de stress was echt. We wachtten constant op die bevestiging.

Want dat is wat een lach is, toch? Het is bevestiging. Wanneer je elke greintje van je ziel stopt in het in leven houden van dit kleine wezentje, is een lach de enige feedback die je krijgt en die zegt: hé, je doet het goed. Mijn arts mompelde tijdens een van onze controles bij het consultatiebureau iets over hoe lachen een evolutionair hulpmiddel is en hoe baby's alleen oprecht kunnen lachen als ze zich volkomen veilig voelen, waardoor endorfine vrijkomt en cortisol daalt. Dat was eerlijk gezegd iets te veel wetenschap voor mijn brein om te verwerken, maar wat ik er vooral uithaalde was: als ze lachen, voelen ze zich veilig bij je. Dat besef zorgde ervoor dat ik stond te huilen op de parkeerplaats. Hallo hormonen.

Maar de waarheid is dat iedereen zich afvraagt wanneer baby's voor het eerst lachen, en het antwoord is nogal rommelig en voor ieder kind compleet anders. Het is geen knopje dat zomaar op een dinsdag omgaat.

De Per-Ongeluk-Grinnik Fase

Ergens rond de drie of vier maanden eindigt de staarwedstrijd en beginnen de gekke geluidjes. Bij Leo gebeurde zijn eerste echte geluid dat geen gehuil was per ongeluk, toen Dave ongelooflijk hard niesde. Leo schrok een beetje op en bracht een scherp "heh!"-geluid uit. We bevroren allebei. Was dat een lach? Stikte hij? Moeten we 112 bellen?

Het was een grinnikje. Op deze leeftijd beginnen ze net te ontdekken dat ze met opzet geluiden kunnen maken. Ze hebben nog niet echt gevoel voor humor, ze reageren gewoon op onverwachte fysieke sensaties of overdreven gezichtsuitdrukkingen. Dit is het tijdperk waarin je scheetjes blaast op hun buikje totdat je er zelf duizelig van wordt en flauwvalt.

Dit is ook het moment waarop we de Regenboog Babygym voor Maya introduceerden. Eerlijk gezegd? Hij is gewoon oké. Begrijp me niet verkeerd, hij is prachtig, gemaakt van duurzaam hout en ziet er oneindig veel beter uit in mijn woonkamer dan die verblindende neonkleurige plastic wangedrochten die mijn schoonmoeder stiekem ons huis in probeerde te smokkelen. Maya lag eronder en sloeg tegen de kleine houten olifant, en af en toe liet ze een zacht giecheltje horen als de ringen tegen elkaar kletterden. Maar als ik heel eerlijk ben, moest ze net zo hard lachen als ik mijn sleutels op de grond liet vallen. Toch is het gifvrij en erg goed voor die specifieke reik-fase van 4 maanden waarin ze oorzaak en gevolg proberen te begrijpen. Bovendien gaf het mij vijf minuten de tijd om een hete kop koffie te drinken, wat in mijn ogen een absolute winst is.

Als je op zoek bent naar prachtig gemaakt, veilig houten speelgoed dat de esthetiek van je woonkamer niet verpest, moet je zeker de Kianao houten speelgoedcollectie ontdekken, want ze hebben echt fantastische dingen voor deze vroege zintuiglijke fase.

De Zes-Maanden Schaterlach

Oké, zes maanden is wanneer de magie echt begint. Dit is het gouden tijdperk. Dit is het moment waarop die gekke keelgeluidjes veranderen in een schaterlach over het hele lichaam, met het hoofd in de nek gegooid. Ze zijn zo aanstekelijk dat je merkt dat je de meest belachelijke dingen doet, alleen maar om ze nog een keer te horen.

Met zes maanden realiseren baby's zich dat ZIJ dingen kunnen laten gebeuren. Wat meestal betekent dat ze geweld hilarisch vinden. Leo vond het omgooien van een toren van blokken het hoogtepunt van komedie. Maya vond het agressief in mijn gezicht slaan terwijl ik het alfabet zong, een komisch meesterwerk. Je moet eigenlijk gewoon stoppen met het forceren van je komische routine en ze gaandeweg hun eigen gekke gevoel voor humor laten ontdekken. Dat betekent meestal dat je op de grond speelt tot je knieën pijn doen en je accepteert dat jij de clou van de grap bent.

Maar het allerbeste spelletje op deze leeftijd is Kiekeboe. Dat is altijd een succes. Ze zijn net objectpermanentie aan het ontwikkelen, wat mijn chique, half onthouden psychologische term is voor "ze beseffen dat dingen nog steeds bestaan, zelfs als ze ze niet kunnen zien."

Ik heb een heel specifieke herinnering aan het moment dat ik met Maya op onze vreselijk bevlekte grijze bank zat. Ik pakte haar Kleurrijk Universum Bamboedekentje, wat trouwens mijn absolute lievelingsproduct is dat we hebben. Ik gebruikte precies dit dekentje voor kiekeboe omdat het 70% biologische bamboe is en enorm ademend. Dus als ik het twee seconden over haar hoofd gooide, kreeg ik niet meteen een paniekaanval dat ze zou stikken. Ik trok het eraf en riep "KIEKEBOE!" en ze hyperventileerde zowat van vreugde. We speelden het drie kwartier aan één stuk door. Ik gutste van het zweet. Zij was in extase. Dat dekentje is inmiddels waarschijnlijk een miljoen keer gewassen en op de een of andere manier wordt het alleen maar zachter. Bovendien zijn de kleine gele en oranje planeetjes erop belachelijk schattig. Het is de ultieme tummy time- en kiekeboe-accessoire.

Het Zwarte Gat van Doorkomende Tandjes

Ik moet je wel even waarschuwen voor de donkere tijden. Precies op het moment dat je denkt dat je een vrolijke, giechelende baby hebt die dol is op jouw kiekeboe-routine, beginnen de tandjes door te komen. En als de tandjes komen, stopt het lachen. Dat is een biologische wet.

Rond zeven maanden veranderde Leo van een giechelend engeltje in een ellendige, kwijlende gremlin die zijn hele vuist in zijn mond propte en brulde. Het is verschrikkelijk, want ze hebben pijn en je voelt je compleet nutteloos, en er wordt thuis door helemaal niemand meer gelachen. Dave en ik liepen praktisch op eieren om te voorkomen dat hij overstuur zou raken.

Tijdens de zwaarste momenten vertrouwden we enorm op de Eekhoorn Bijtring. Ik kocht hem puur uit wanhoop op een nacht om 2 uur 's nachts. Hij is gemaakt van 100% voedselveilige siliconen en heeft de vorm van een kleine mintgroene eekhoorn met een eikel. Omdat het een ring is, kon Leo hem zelf goed vasthouden, wat betekende dat hij er in zijn kinderstoel woest op kon kauwen. Dat gaf zijn pijnlijke tandvlees wat verlichting. Het is BPA-vrij en wordt niet vies en schimmelig zoals van die holle rubberen speeltjes. Ik gooide hem altijd tien minuutjes in de koelkast, en de koude siliconen waren letterlijk het enige dat zijn glimlach terugbracht tijdens die vreselijke week toen zijn onderste tandjes doorkwamen. Toen de pijn afzakte, kwamen de giecheltjes weer terug, maar man, die week was een uitputtingsslag.

Humor Wordt Later Wat Vreemd

Tegen de tijd dat ze negen of tien maanden oud zijn, zijn hun hersenen ver genoeg ontwikkeld om te begrijpen wanneer iets op een grappige manier "verkeerd" is. Als je je afvraagt vanaf wanneer baby's kunnen lachen om absurditeit, dan is dat precies in deze periode.

Zodra ze hun dagelijkse routines kennen, is het doorbreken daarvan komisch goud. Ik zette op een ochtend per ongeluk Maya's schone luier als een hoed op mijn hoofd terwijl ik naar de doekjes zocht, en ze lachte zo hard dat ze in haar eigen spuug stikte. Vanaf dat moment hebben Dave en ik maandenlang willekeurige voorwerpen op ons hoofd gezet. Sokken aan onze oren? HILARISCH. Doen alsof we hun plastic speelgoedblokken opeten? GEWELDIG. Je wordt een fulltime clown in je eigen huis, en eerlijk is eerlijk, het kan je niks schelen, want dat geluid horen maakt al het slaaptekort en de eindeloze bergen wasgoed het helemaal waard.

Mijn kinderarts op het consultatiebureau gaf wel aan dat als je baby met zes maanden nog niet lacht of geen lachende geluidjes maakt, het de moeite waard is om het tijdens een controle ter sprake te brengen. Niet om je in paniek te brengen—sommige kinderen zijn gewoon serieuze, stoïcijnse kleine observatoren die hun lachjes niet zomaar weggeven—maar het is een goede mijlpaal om even te controleren of hun gehoor en sociale ontwikkeling op schema liggen. Ik ben een groot voorstander van het vertrouwen op je onderbuikgevoel en het stellen van domme vragen aan de arts, want ik heb ze allemaal al gesteld.

Het punt is: stop met je zorgen te maken over de tijdlijn. Stop met het forceren van die apengeluiden om 3 uur 's nachts. Laat ze slapen, laat ze je aanstaren als een sceptische oude man, en op een dag, waarschijnlijk wanneer je per ongeluk over de hond struikelt en je koffie morst, zullen ze een schaterlach laten horen die je hele ziel zal helen.

Als je de babykamer aan het inrichten bent of gewoon de fase van doorkomende tandjes probeert te overleven, shop dan de biologische Kianao essentials collectie voor veilige, duurzame spulletjes waar je baby op kan kauwen, mee kan rammelen en om kan lachen.

Rommelige Veelgestelde Vragen uit het Echte Leven over Baby Lachjes

Zijn die slaaplachjes van pasgeborenen eigenlijk echt?

Oh god, nee. Ik weet dat we allemaal willen geloven dat onze baby van twee weken oud over onze prachtige gezichten droomt, maar mijn kinderarts vertelde me in principe dat het een reflex is. Het is gewoon hun onvolgroeide zenuwstelsel dat willekeurige signalen afgeeft, of ze laten een windje. Wat een stuk minder romantisch is, maar hé, een glimlach is een glimlach als je zo moe bent.

Wat als mijn baby met 6 maanden nog niet lacht?

Haal allereerst even diep adem. Sommige baby's zijn gewoon super serieus. Bij Leo duurde het maanden voordat ik de lachers op mijn hand had. Maar zes maanden is wel de grens die mijn arts me gaf. Als er dan absoluut geen glimlachjes of lachgeluidjes zijn, moet je het gewoon even ter sprake brengen tijdens de controle. Het kan soms een teken zijn van vocht in de oren of gehoorproblemen, dus het is beter om het even na te vragen en de arts er de naar te laten kijken, dan dat je in stilte loopt te stressen op Google.

Hoe kan ik mijn pasgeboren baby aan het lachen maken?

Dat lukt niet. Bespaar eerlijk gezegd gewoon je energie. Pasgeborenen hebben nog niet het cognitieve vermogen om dingen grappig te vinden. Ze moeten gewoon gevoed en vastgehouden worden, en in leven blijven. Rond 2 maanden krijg je de eerste bewuste glimlachjes, en rond 3 of 4 maanden kun je proberen zachtjes te kietelen of scheetjes te blazen op de buik, maar voor pasgeborenen geldt: laat ze lekker slapen.

Werkt kietelen bij alle baby's?

Niet altijd! Maya had een hekel aan kietelen. Als ik probeerde haar in haar zij te kietelen, keek ze me aan alsof ik haar voorouders had beledigd. Maar als ik zachtjes de onderkant van haar voetjes kuste of lucht op haar buikje blies, vond ze dat helemaal geweldig. Je moet gewoon met vallen en opstaan hun gekke kleine zintuiglijke voorkeuren ontdekken.

Waarom lacht mijn baby als ik hoest of nies?

Omdat het kleine weirdo's zijn die de wereld nog niet begrijpen. Plotselinge, harde geluiden (zolang ze niet angstaanjagend hard zijn) verrassen hen. En omdat ze zich veilig bij je voelen, verwerken hun hersenen die verrassing als humor. Daves nies zorgde voor de eerste lach bij ons. Het is volkomen normaal en super grappig om ze zo te zien reageren.