Wanneer voel je de baby precies schoppen: Een zeer onwetenschappelijke tijdlijn

Als je de mierzoete zwangerschapsforums met hun roze wolk-verhalen moet geloven, zou je denken dat de allereerste keer dat je een minuscuul voetje voelt bewegen een transcendente, magische gebeurtenis is, compleet met akoestische gitaarmuziek op de achtergrond. Dit is een regelrechte leugen.

Mijn vrouw was halverwege een lauwe kom minestronesoep bij een Italiaans restaurant toen ze ineens verstijfde, haar lepel liet vallen en me aanstaarde met de doodsbange blik van iemand die net een levende mot had ingeslikt. De ober, die met een pepermolen klaarstond, deinsde langzaam achteruit. Ze zag er niet sereen uit. Ze zag eruit alsof ze last had van extreem pijnlijke, vastzittende darmkrampen. "Het beweegt," fluisterde ze, terwijl ze het gratis mandje brood met diepe, paranoïde argwaan aankeek. Ik zat daar maar, met mijn mond een beetje open, totaal niet wetend of ik een ambulance moest bellen of gewoon de tiramisu moest bestellen.

Elk opvoedboek op aarde (inclusief de zware, dikke pillen waarbij pagina 47 voorstelt om 'kalm te blijven en naar het ongemak toe te ademen', wat ik om 3 uur 's nachts totaal niet nuttig vond) beschrijft deze mijlpaal als zachte vlinders. Of het delicate strijken van een veer. Wij kregen geen veren. Mijn vrouw omschreef het alsof het voelde als een grote goudvis die wanhopig probeerde te ontsnappen uit een veel te klein plastic zakje.

Omdat we een tweeling kregen, waren de eerste dagen een verwarrende biologische chaos. De eerste zes maanden noemden we ze gewoon Baby J en Baby K, vooral omdat we te bang waren om echte namen op de ziekenhuispapieren vast te leggen. Wachten tot Baby K eindelijk van zich liet horen, was een heel eigen soort kwelling, want haar zusje was daarbinnen al sinds week negentien bezig met wat voelde als ritmische gymnastiek.

Wanneer die spookschopjes echt beginnen, volgens Sheila

Onze echoscopiste was een oer-pragmatische, ervaren rot in het vak genaamd Sheila. Sheila zag eruit alsof ze werkelijk alles had gezien wat het menselijk lichaam kon produceren, en was door helemaal niets meer onder de indruk. Tijdens de twintig-wekenecho vroeg ik haar zenuwachtig wanneer je de baby normaal gesproken begint te voelen bewegen, in de verwachting een prachtig, poëtisch antwoord te krijgen.

Ze zuchtte, veegde een enorme klodder blauwe gel van haar apparaat en vertelde ons dat moeders die hun eerste kindje verwachten meestal iets voelen tussen de 18 en 22 weken. Als je het al eens eerder hebt gedaan, zijn je baarmoederspieren blijkbaar wat slapper—zoals een veel te vaak gewassen joggingbroek—waardoor je al met 16 weken dingen kunt voelen.

De geluiddemping van een voorliggende placenta

Als je de 22 weken voorbij bent en nog steeds helemaal niets voelt, gaat je brein meteen naar de donkerst mogelijke plek. Je gaat uit van het allerergste, want slaapgebrek en hormonen vormen een giftige cocktail. Maar meestal is er een enorm alledaagse biologische reden voor de radiostilte.

Sheila legde uit dat een van de tweeling een placenta aan de voorkant had (voorliggende placenta). Ik begrijp er grofweg uit dat de placenta had besloten zich recht aan de voorkant van de baarmoederwand te parkeren, en zo fungeerde als een massieve, vlezige schokdemper. Het verandert de baarmoeder in wezen in een geluiddichte opnamestudio uit de jaren '70. Dus terwijl Baby J de blaas van mijn vrouw een flinke, herhaaldelijke opdoffer gaf, schopte de ander tegen een muur van akoestisch schuim. Je voelt die gedempte plofjes misschien pas veel later, wat volkomen normaal is, maar wel enorm frustrerend.

Zodra de fysieke schokjes wél beginnen, worden ze een allesoverheersende obsessie. Je zult uren in ongelooflijk vreemde, onnatuurlijke houdingen op het vloerkleed in de woonkamer liggen, gewoon wachtend op een trapje. Ik had kort daarvoor het Bamboe Babydekentje met planetenprint gekocht, vooral omdat ik de kleine gele en oranje planeetjes leuk vond en we iets nodig hadden dat niet pastelroze was. Het werd een vast onderdeel op onze bank. Het is oprecht briljant. Mijn vrouw gebruikte het als haar vaste kussentje om op haar linkerzij te liggen tijdens de avondsessies waarbij ze de schopjes telde. Het is gemaakt van een biologische bamboemix die van nature de temperatuur stabiel houdt, waardoor ze niet badend in het zweet wakker werd. Dat is echt een enorme overwinning als je hoogzwanger bent van een tweeling en hitte uitstraalt als een kapotte Victoriaanse stookketel. Het slingert na twee jaar nog steeds rond in ons huis en wordt nu vooral door de meiden als superheldencape gebruikt.

Mijn absolute haat voor de theorie over 'ruimtegebrek'

Er is een spectaculair gevaarlijke mythe die de ronde doet in zwangerschapsgroepjes, paniekerige WhatsApp-chats en ongevraagde gesprekken met vreemden in de rij bij de supermarkt. Het gaat precies zo: helemaal aan het einde van de zwangerschap wordt de baby te groot, heeft hij ruimtegebrek, en daardoor voel je natuurlijk minder beweging.

Ik haat deze theorie vol overgave. Het is absolute, regelrechte onzin. Ik herinner me dat ik naar de hevig golvende buik van mijn vrouw zat te staren met 36 weken, en keek naar iets wat leek op een klein, scherp alien-elleboogje dat zich langzaam een weg naar buiten probeerde te klauwen via haar navel. Toen besefte ik dat fysieke ruimte er werkelijk niets mee te maken had.

Onze verloskundige was hier gelukkig heel fel op. Ze legde uit dat hoewel het soort beweging verandert—je krijgt wat minder scherpe ninja-trapjes en veel meer van die trage, pijnlijke draaibewegingen die terloops je inwendige organen herschikken—de werkelijke frequentie niet afneemt. Als de bewegingen trager worden of zwakker aanvoelen, blijf je niet op de bank zitten met de gedachte 'oh, ze hebben het gewoon wat krap daarbinnen vandaag'. Je belt de afdeling verloskunde of je gynaecoloog. Ik heb urenlang obsessief folders van het ziekenhuis zitten lezen die allemaal expliciet zeggen dat een afname van beweging een grote rode vlag is. Ze worden letterlijk betaald om voor je te zorgen, en het ziekenhuis monitort je veel liever een uurtje om je daarna naar huis te sturen, dan dat je in stilte zit en jezelf ziek piekert.

Ondertussen bestaat het hele tweede trimester vooral uit wachten op de 20-wekenecho, klagen over brandend maagzuur en het kopen van veel te veel miniatuursokjes.

Mensen gaan om met het sluimerende gevoel van angst in het derde trimester door in paniek educatief speelgoed te kopen voor een foetus die nog niet eens weet wat objectpermanentie is. Mijn goedbedoelende schoonmoeder kocht deze Zachte Baby Bouwblokken voor ons. Ze zijn prima. Ze zijn van zacht rubber, hebben verschillende pasteltinten, en doen godzijdank geen pijn als je er om 2 uur 's nachts onvermijdelijk met je blote voeten op stapt. Maar met 30 weken zwangerschap hoef je je geen zorgen te maken over het stimuleren van 3D logisch denken of vroege wiskundevaardigheden. Je hebt op dat moment gewoon een flink middagdutje nodig.

Hoe je baby schopjes bijhoudt zonder gek te worden

Rond week 28 willen de artsen ineens dat je goed op patronen let, wat hilarisch is omdat je al maanden niet goed geslapen hebt. Ze beginnen over het tellen van schopjes. In plaats van wanhopig in je buik te porren, een liter ijswater naar binnen te klokken en in paniek te raken omdat je al twaalf minuten geen trapje hebt gevoeld, kun je beter proberen om even op je linkerzij te gaan liggen met een koud glas ranja om te kijken wat er gebeurt. De koude temperatuur en de plotselinge suikerrush maken ze meestal wel wakker uit het dutje dat ze daarbinnen doen. Je moet blijkbaar streven naar tien bewegingen in een tijdsbestek van twee uur. Mijn vrouw tikte de tien meestal binnen een minuut of veertien aan, voornamelijk omdat de tweeling ogenschijnlijk ruzie maakte over de ruimte en elkaar in de buik de tent uitvocht.

Als je momenteel in de zware nesteldrangfase zit en wanhopig probeert jezelf af te leiden van het over-analyseren van elk klein trillinkje, kun je even rondkijken bij de biologische babydekens van Kianao. Probeer wel de verleiding te weerstaan om piepkleine spijkerjasjes te kopen. Pasgeborenen hebben echt geen stugge buitenkleding nodig.

Een kort woordje over dopplers en de illusie van controle

Koop geen doptone of doppler voor thuisgebruik. Ik kan dit niet genoeg benadrukken. Ik belandde op een nacht, door slaapgebrek, in een donker internet-konijnenhol en had er bijna één gekocht, in de overtuiging dat het ons zou geruststellen tussen de afspraken met de verloskundige door. Onze arts praatte het me direct en keihard uit mijn hoofd. Blijkbaar betekent het feit dat een ongetrainde idioot (ik) naar een hartslag luistert, niet per se dat de baby niet in nood is. Het kan zijn dat je gewoon de hartslag van je vrouw oppikt, het geruis van de placenta, of je eigen toenemende paniek die door het apparaat trilt. Alleen een echte medische monitor, aangesloten door iemand die daadwerkelijk een medische opleiding heeft gevolgd, kan je vertellen wat er echt aan de hand is.

De grote ironie van de obsessie over elke inwendige beweging is dat zodra ze echt geboren zijn, je de daaropvolgende twee jaar probeert om ze vijf minuten achter elkaar stil te laten zitten. Uiteindelijk wordt dat kleine, fladderende voetje waarvan je in tranen uitbarstte in het Italiaanse restaurant, een peuter die je agressief tegen je scheenbeen schopt omdat je het lef had hem de blauwe tuitbeker te geven in plaats van de rode. En dan, de hemel sta je bij, beginnen de doorkomende tandjes.

Toen onze twee tandjes kregen, veranderde ons huis in een absolute, oerachtige chaos. We overleefden voornamelijk op kinderparacetamol, koffie en de Panda Siliconen Bijtring. Hij is gemaakt van 100% voedselveilig siliconen en is helemaal plat, wat betekent dat hij echt makkelijk vast te pakken is voor een woedende, kwijlende baby van zes maanden in kleine knuistjes. We kregen ook de Konijnen Bijtring met Rammelaar, die een mooie houten ring en een gehaakt hoofdje heeft. Het ziet er esthetisch heel verantwoord uit op de plank in de babykamer, maar als het 's nachts echt grimmig wordt en alles onder het kwijl zit, pak je zonder twijfel de siliconen panda, want die gooi je letterlijk zo in de vaatwasser.

Dus, als je om middernacht wakker ligt te wachten op een karateslag op je blaas, onthoud dan dat elke zwangerschap op zijn eigen, enorm onvoorspelbare schema loopt. Het is rommelig, het zorgt voor angstzweet, en het voelt maar heel zelden aan als een tere vlinder.

Voordat je helemaal gek wordt van het lezen van tegenstrijdige adviezen op ouderschapsforums, haal even diep adem en bekijk onze biologische spullen voor pasgeborenen om je voor te bereiden op de realiteit wanneer ze er eindelijk zijn.

Een paar onwaarschijnlijk onwetenschappelijke FAQ-antwoorden

Is het normaal als mijn partner de schopjes aan de buitenkant nog niet kan voelen?
Oh, absoluut. Ik heb wekenlang als een soort goedkope handlezer met mijn hand op de buik van mijn vrouw gelegen en helemaal niets gevoeld, terwijl zij ineenkromp van de pijn door de inwendige blauwe plekken. Buitenstaanders voelen meestal pas iets tussen de 20 en 24 weken. Tot die tijd moet je ze maar gewoon op hun woord geloven dat ze op dat moment als bokszak fungeren.

Hoe voelt de hik bij een foetus?
Het voelt als een klein, ritmisch spierspasme. Het is precies vier seconden lang charmant en schattig, en daarna wordt het bloedirritant omdat het niet stopt en het je uit je concentratie haalt terwijl je Netflix probeert te kijken. Trouwens, de hik telt helaas niet mee voor je tien schopjes.

Moet ik een app gebruiken om de schopjes te tellen?
Dat kan, maar eerlijk gezegd gaven de apps mij alleen maar meer stress. Staren naar een digitale timer op een oplichtend scherm terwijl je wacht tot je inwendige organen in elkaar worden geslagen, is een vrij troosteloze manier om een dinsdagavond door te brengen. Pen en papier, of het gewoon in je hoofd bijhouden terwijl je tv kijkt, werkt prima zonder dat je er een topsport van maakt.

Betekent een voorliggende placenta dat ik een zwaardere bevalling krijg?
Volgens echoscopiste Sheila: absoluut niet. Het betekent gewoon dat de placenta aan de voorkant is geparkeerd. Het heeft nul invloed op de daadwerkelijke uitgangsstrategie, het verpest alleen tijdelijk je vermogen om die vroege, magische fladdertjes te voelen.

Wat moet ik doen als ik gewoon een gek voorgevoel heb dat er iets mis is?
In plaats van een Facebookgroep met ongekwalificeerde vreemden te peilen, of je moeder te appen om te vragen wat zij van je symptomen vindt, moet je direct de afdeling verloskunde of je verloskundige bellen en hen hun werk laten doen. Ze zien je veel liever honderd keer voor een vals alarm dan dat je thuis in stilte jezelf in een paniekaanval piekert.