Een brief aan mezelf: Wanneer kan je baby zelf het hoofdje rechtop houden?

Lieve Sarah uit het verleden,

Je zit nu op het vervaalde grijze IKEA-vloerkleed in de woonkamer, degene met die rare vlek van toen de hond afgelopen dinsdag overgaf. Je draagt Marks oude universiteitstrui — die bordeauxrode met de gerafelde mouwen — en een zwarte legging met ongetwijfeld een spuugvlek op de linkerknie. Je hebt je haar al niet meer gewassen sinds... wacht, welke dag is het? Donderdag? Laten we het op donderdag houden. Je staart naar beneden naar Leo, die momenteel met zijn gezicht plat op zijn speelkleed ligt en de longen uit zijn lijf schreeuwt alsof hij persoonlijk is verraden door het concept zwaartekracht.

Je koffie, een lauwwarme French roast met havermelk die op een diep deprimerende manier is gaan schiften, staat net buiten handbereik. En je typt verwoed met één duim zoekopdrachten vol spelfouten in je telefoon. Je zoekt naar dingen als "hoe zwaar is een babyhoofdje" en "wanneer krijgen babys een sterke nek" en "is het normaal dat mijn kind een letterlijke knikkebol is".

Ik weet precies hoe je je nu voelt. Je bent doodsbang dat je hem stukmaakt. Je tilt hem op en zijn hoofdje valt gewoon een beetje naar achteren, en je hart schiet elke keer weer in je keel. Tante Brenda blijft maar reageren op Facebook-foto's met de vraag "hoe is het met de lieve beebie" en het enige wat jij kunt denken is, de beebie is slap, Brenda, hij is zo slap en ik ben zo moe.

Maar goed, het punt is, ik schrijf je vanuit de toekomst. Leo is inmiddels vier. Maya is zeven. Ze hebben allebei extreem sterke nekken en gebruiken die om heel hard "nee" te schudden als ik zeg dat het bedtijd is. Je gaat dit overleven. Maar aangezien je nu om 3 uur 's nachts in een zwart gat van internetpaniek wegzakt, laten we het even hebben over de tijdlijn, wat het consultatiebureau écht zei, en waarom je echt moet stoppen met stressen over die stomme tummy time-spiegel.

De bowlingbal-op-een-natte-spaghetti-fase

Die eerste paar weken zijn eerlijk gezegd gewoon een kwestie van pure overleving. Het hoofd van een baby is totaal uit verhouding met hun lichaam. Ik herinner me dat ik met Maya naar de controle van één maand ging, en dr. Miller, onze kinderarts die er altijd uitziet alsof hij zelf een dutje nodig heeft, vertelde me letterlijk dat het hoofd van een pasgeboren baby is als een bowlingbal die balanceert op een natte sliert spaghetti. Wat een gruwelijk beeld is, hartelijk bedankt, maar het stelde me toch een beetje gerust in mijn constante paniek.

Voor zover ik het begreep door mijn waas van slaaptekort, hebben ze bij de geboorte gewoon nul spierspanning in hun nek. Helemaal niks. Je moet de achterkant van hun hoofdje bij elke beweging ondersteunen: als je ze oppakt, neerlegt, aan je man geeft, of als je tegelijkertijd probeert te laten boeren en naar de afstandsbediening reikt. Mark deed er altijd zo nonchalant over. Hij pakte Leo gewoon met één hand op alsof het een rugbybal was, en ik gilde vanaf de andere kant van de kamer: "ONDERSTEUN ZIJN NEK, MARK, OH GOD ZIJN NEK." En Mark keek me dan aan alsof ik gek was geworden. Mannen zijn zo irritant.

In deze fase moet je gewoon accepteren dat het breekbare kleine aardappeltjes zijn. Je kunt dit niet overhaasten. Ze zullen de eerste maand wiebelig zijn, en het enige wat je kunt doen is je hand stevig tegen de basis van hun schedel geplakt houden.

Truitjes zijn nu de absolute vijand

Kunnen we het even hebben over de pure paniek van het aankleden? Proberen om een stug, niet-rekkend katoenen truitje over een wiebelig babyhoofdje te trekken is een heel specifieke vorm van marteling. Je probeert de halsopening op te rekken, terwijl je ook hun hoofdje recht probeert te houden, terwijl ze huilen en jij je kapot zweet. Het is een nachtmerrie.

Ik heb de helft van Maya's newborn-kleertjes weggegooid omdat ik de stress van dingen over dat kwetsbare natte-spaghetti-nekje trekken fysiek gewoon niet aankon. Dit is dus waarom je zwaar moet investeren in kleding die daadwerkelijk gemaakt is voor de knikkebolfase.

Mijn absolute redding hiervoor was de Biokatoenen Romper met Lange Mouwen Soft Infant Key van Kianao. Ik maak geen grapje als ik zeg dat ik er hier zes van heb gekocht in de natuurlijke, ongeverfde kleur. Het biologische katoen is belachelijk zacht — serieus, zachter dan mijn eigen beddengoed — maar de echte magie zit hem in de envelophals. Je hoeft hem niet eens over hun hoofd te trekken als je dat niet wilt! Je kunt hem ook vanaf hun voetjes OMHOOG trekken. En als je hem wel over het hoofdje trekt, rekken de schouders zo wijd mee dat hij makkelijk over het gezichtje glijdt zonder hun neusje plat te drukken of ze in paniek te laten raken. Daarnaast heeft de stof precies genoeg elastaan waardoor hij niet helemaal slobberig en raar wordt na tachtig keer wassen, wat je gaat doen, want spuitluiers zijn echt en ze zijn spectaculair.

Tummy time is een regelrecht martelwerktuig

Oké, dus rond de één of twee maanden vertellen de artsen je dat je aan 'tummy time' (buiktijd) moet doen. Ze doen alsof dit een leuke, verbindende activiteit is. "Leg ze gewoon op hun buikje en kijk hoe ze de wereld ontdekken!" Dikke onzin. Tummy time is de hel.

Je legt ze op de grond. Ze realiseren zich dat ze op de grond liggen. Ze realiseren zich dat hun gezicht in het tapijt wordt geplet. Ze proberen hun gigantische bowlingbal-hoofd op te tillen, falen jammerlijk, en dan beginnen ze gewoon te krijsen. Ze schreeuwen met een mate van woede die eerlijk gezegd best indrukwekkend is voor iemand die alleen maar melk drinkt.

Ik heb met Leo alles geprobeerd. Ik kocht de contrastkaarten. Ik kocht de watermatten. Ik rolde handdoeken op onder zijn oksels. Soms werkte het voor pakweg twee minuten, en daarna begon het gekrijs weer van voor af aan. Ik was zo bang dat hij zou achterlopen met zijn mijlpalen, want door Instagram krijg je het gevoel dat als je kind in week zes nog geen volledige push-ups doet, het later nooit naar de universiteit zal gaan.

Maar dit is wat dr. Miller me vertelde toen ik hierover huilend in zijn kantoor zat: tummy time hoeft niet alleen op de grond plaats te vinden. Als jij achterover op de bank leunt en de baby borst-op-borst bij je legt? Dat telt. Ze willen van nature hun hoofdje optillen om naar je gezicht te kijken (of in mijn geval, verward staren naar mijn rommelige knot). Wanneer je ze rechtop tegen je schouder houdt terwijl je om 4 uur 's nachts door de woonkamer ijsbeert? Dat telt. Ze gebruiken die nekspieren om om zich heen te kijken.

Je moet het eigenlijk gewoon op een natuurlijke manier in je dag verweven, want een wekker zetten voor 'tummy time' en ze dan zien huilen gaat je mentale gezondheid echt verwoesten.

(Als je de pijn van het op de grond liggen iets wilt verzachten, pak er dan een lekker zacht dekentje bij. Je kunt een aantal belachelijk knusse opties bekijken in Kianao's collectie babydekentjes. Mocht hij dan toch met zijn gezicht naar beneden liggen te schreeuwen, schreeuwt hij in ieder geval in premium biologische vezels.)

De magische push-up fase

Ergens rond de drie tot vier maanden, er even vanuit gaande dat je dan nog niet helemaal gek bent geworden, leg je ze op hun buik en doen ze ineens zo'n rare kleine cobra-stretch. Alsof een piepklein, boos reptiel een push-up van 45 graden doet.

Het gebeurt bijna van de ene op de andere dag. De ene dag planten ze hun gezicht nog in het tapijt, en de volgende dag rusten ze op hun onderarmen, tillen ze hun borstkas op en kijken ze de kamer rond alsof ze de baas in huis zijn. Ze hebben eindelijk de kracht om tegen de zwaartekracht te vechten.

Vanaf dit moment wordt het eigenlijk pas echt leuk. Ze kunnen ondersteund op je schoot zitten zonder dat hun hoofdje rondslingert als een dronken zeeman. Ze beginnen oogcontact te maken vanaf de andere kant van de kamer. Ze beginnen de hond te volgen met hun ogen als hij voorbijloopt. Hun persoonlijkheid wordt ineens 'aangezet' omdat ze de wereld nu écht kunnen zien in plaats van alleen maar naar het plafond te staren.

Met goede nekcontrole komt een enorme kauwbehoefte

Maar hier zit een addertje onder het gras. Zodra ze hun hoofdje omhoog kunnen houden en met ondersteuning kunnen zitten, gebruiken ze deze nieuwe superkracht direct om op zoek te gaan naar dingen om in hun mond te stoppen. De fase waarin de tandjes doorkomen overlapt met de nekcontrole-fase op een manier die echt ongelooflijk onhandig is.

Ze zullen op hun handjes kauwen en op jouw schouder kauwen. Ze zullen kauwen op de touwtjes van je trui. Je zult speelgoed kopen in de hoop dat ze ermee spelen, maar ze zullen er alleen maar op knagen.

Ik kocht het Konijnen Bijtring en Rammelaar Houten Sensorisch Speelgoed omdat hij er zo prachtig uitzag. En eerlijk, hij ís ook prachtig. Het haakwerk is schitterend en door het onbehandelde hout voelde ik me een ware oermoeder. Maar als ik heel eerlijk ben? Voor ons was hij gewoon 'mwah'. Maya speelde er even mee, maar Leo smeet hem eigenlijk gewoon door de kamer zodat de hond eraan kon snuffelen. Hij staat prachtig op een plankje in de babykamer en de materialen zijn superveilig, maar het was geen magische oplossing voor onze doorkomende tandjes-ellende.

Wat mijn verstand daadwerkelijk heeft gered, was het Eekhoorn Bijtspeeltje Siliconen Tandvlees Verzachter. Dit ding was onze heilige graal. Omdat het helemaal gemaakt is van voedselveilige siliconen, heeft het een perfecte squishy-maar-stevige textuur waar Leo echt geobsedeerd door was. Het kleine eikeltje had de perfecte vorm om bij dat pijnlijke tandvlees achterin te komen, en door de ringvorm kon hij het echt goed vastgrijpen met zijn mollige vier-maanden-oude knuistjes terwijl hij trots zijn hoofdje omhoog hield. Bovendien kun je hem in de koelkast gooien, wat een geschenk uit de hemel was op de dagen dat zijn wangen vuurrood waren en hij huilerig was. Ik waste hem altijd in de vaatwasser, wat absoluut mijn liefdestaal is.

Een korte opmerking over de enge dingen

Ik heb het gevoel dat ik dit even moet benoemen, omdat ik me hier zo lang zorgen over heb gemaakt. Autostoeltjes en kinderwagens.

Als hun hoofdjes nog wiebelig zijn, vallen ze weleens in het autostoeltje in slaap waardoor hun kleine kinnetje op hun borst valt, en dat ziet er angstaanjagend uit. Mijn eerste instinct was om zo'n pluchen inlegkussentje van Amazon te kopen om zijn hoofdje omhoog te houden. Maar de kinderarts schreeuwde nog net niet tegen me (op een aardige manier) dat ik dat absoluut niet moest doen.

Blijkbaar zijn die los verkrijgbare kussentjes een enorm verstikkingsgevaar en kunnen ze de werking van de gordels van het autostoeltje tijdens een ongeluk verstoren. De veiligheidsinstanties waarschuwen er hevig voor. Je moet er gewoon echt voor zorgen dat het autostoeltje in de juiste hellingshoek is geïnstalleerd — er zit meestal een klein waterpasje aan de zijkant. Als de hoek klopt, zou hun hoofdje niet al te erg naar voren moeten klappen. Laat die extra kussentjes er gewoon uit. Serieus.

En daarnaast, als de vier maanden gepasseerd zijn en ze nog steeds compleet slap aanvoelen en geen enkele moeite doen om hun hoofdje op te tillen, bel dan gewoon het consultatiebureau of de huisarts. Soms is het een kleine vertraging, soms hebben ze gewoon wat kinderfysiotherapie nodig. Ga niet om 2 uur 's nachts urenlang op internet zoeken naar doemscenario's. Bel gewoon het consultatiebureau. Daar zijn ze voor.

Je doet het geweldig

Dus, Sarah uit het verleden. Drink je koude koffie op. Was je haar morgen wel. Laat Mark de baby een uurtje vasthouden terwijl jij wezenloos naar een blinde muur staart.

De knikkebolfase voelt alsof hij een heel decennium duurt als je er middenin zit, maar ik beloof je, met zes maanden houden ze hun hoofdje volledig stabiel, draaien ze zich om bij elk klein geluidje, en proberen ze zichzelf uit je armen te storten om een vuile sok van de vloer te pakken.

Je gaat de dagen missen dat ze daar gewoon maar een beetje lagen. Soort van.

Klaar om je kleintje te kleden in outfits waarvan je niet in paniek raakt tijdens de 'slappe-nek'-fase? Bekijk Kianao's volledige biologische babykleding collectie voordat je mijn warrige antwoorden leest op de vragen die je nu waarschijnlijk aan het Googelen bent.

Antwoord op je paniekerige nachtelijke zoekopdrachten

Is het normaal dat baby's tummy time haten?

Oh mijn god, ja. Dat is supernormaal. Ik dacht altijd dat mijn kinderen stuk waren omdat ze al begonnen te krijsen zodra hun borstkastje de vloer raakte. De arts vertelde me dat het eigenlijk hetzelfde is als iemand dwingen om te planken, terwijl ze nog totaal geen buikspieren hebben. Het is keihard werken! Doe het in korte blokjes, leg ze op je borst, en laat niemand je een schuldgevoel aanpraten als je een dagje overslaat omdat je het gehuil niet aankunt.

Wanneer hebben ze geen volledige nekondersteuning meer nodig?

Het is een geleidelijk proces, geen knop die ineens omgaat. Rond de 3 tot 4 maanden zul je merken dat je hun hoofdje niet meer elke seconde krampachtig hoeft vast te houden. Maar ze hebben pas écht volledige, rotsvaste controle als ze richting de 5 of 6 maanden gaan. Ik hield nog steeds puur uit paranoia een zwevende hand achter Leo's hoofdje tot hij een maand of vijf was, maar je zult echt voelen dat ze week na week sterker worden.

Telt de draagzak ook als tummy time?

Volgens de kinderarts: absoluut ja! Als je ze rechtop in een draagzak of draagdoek draagt, gebruiken ze constant hun nek- en rugspieren om zich aan jouw bewegingen aan te passen en om zich heen te kijken. Daarnaast voorkomt het dat ze de hele tijd plat op hun achterhoofd liggen. Ik leefde letterlijk in mijn draagzak. Zorg er gewoon voor dat hun gezichtje zichtbaar en kusbaar is, en dat de luchtwegen vrij zijn.

Wat als de nekcontrole van mijn baby vertraagd lijkt?

Als ze 3 maanden oud zijn en nog steeds compleet "slap" zijn en geen enkele moeite doen om hun hoofdje op te tillen, of als ze de 4 maanden aantikken en hun hoofdje zelfs met ondersteuning niet eens een klein beetje omhoog kunnen houden, bel dan gewoon het consultatiebureau of de huisarts. Raak niet in paniek, maar negeer het ook niet. Soms hebben baby's gewoon een wat lagere spierspanning en doet vroege kinderfysiotherapie werkelijk wonderen. Het is beter om het even na te vragen en te horen dat "alles prima is", dan thuis te zitten en je letterlijk ziek te piekeren.

Kan ik een voedingskussen gebruiken om ze te ondersteunen tijdens tummy time?

Ja hoor, dit heb ik heel vaak gedaan. Je schuift het stevige voedingskussen onder hun okseltjes zodat ze een beetje rechtop liggen. Dit geeft ze een beter uitzicht over de kamer, waardoor ze veel minder boos worden over het feit dat ze op de vloer liggen. Blijf er uiteraard wel de hele tijd bij, zodat ze niet onderuitglijden en met hun gezichtje in het kussen wegzakken. Toezicht is echt het allerbelangrijkste.