Waarom je baby blijft huilen (en waarom het niet aan jou ligt)

Het was 04:13 uur op een dinsdagochtend. Dat weet ik nog zo goed omdat mijn telefoon oplichtte op het aanrecht, met een rare gif van een huilende baby die mijn man Dave me net in een slaapgedepriveerd delirium vanuit de kamer ernaast had geappt. Maya was zeven weken oud en schreeuwde alsof ik haar voorouders persoonlijk diep had beledigd. Ik droeg welgeteld één zoogkompres (de andere was ergens bij de trap uit mijn beha gevallen), de oude, gevlekte joggingbroek van mijn man en ik rook naar zure melk en pure wanhoop. En het enige wat ik kon denken was de stem van mijn schoonmoeder die door mijn hoofd spookte na haar opmerking van eerder die dag: Je verwent haar te veel als je haar bij elk kikje oppakt.

God, wat een klinkklare onzin.

Onze kinderarts, dr. Miller – zegen deze vrouw die mijn ongewassen haar met niets dan medelijden en begrip bekeek – vertelde me dat je een pasgeboren baby simpelweg niet kúnt verwennen. Hun hersentjes werken gewoon nog niet op die manier. Als ze huilen, is dat geen manipulatie; het is gewoon hun superluide, oordverdovende manier om te vertellen dat ze iets nodig hebben. Hoe dan ook, waar het om gaat: als jij op dit moment in het donker staat mee te huilen met je baby, doe je absoluut niets verkeerd. Het is gewoon echt loodzwaar.

De absolute leugen over verwennen

Er is zo'n hardnekkige mythe dat als je bij het minste of geringste naar je kind rent, je een kleine tiran opvoedt. Dr. Miller begon nog net niet hardop te lachen toen ik ernaar vroeg. Ze legde uit dat het in de eerste zes maanden juist hun cortisolniveau verlaagt – dat is het stresshormoon, geloof ik? – als je op hun huilen reageert, en dat het zorgt voor een veilige hechting. Je leert ze zo dat de wereld een veilige plek is.

Maar als je er middenin zit, verdwijnt logica een beetje naar de achtergrond. Mijn man is een enorme gamer en wachtte toentertijd op de release van een game genaamd Hollow Knight Silksong (hij wacht overigens nog steeds, blijkbaar). Er is een of andere rare inside joke op het internet over een 'silksong crying baby' die hij me om 3 uur 's nachts probeerde uit te leggen. Eerlijk waar, mijn brein was zo gefrituurd dat ik hem alleen maar wazig aan kon staren. Ondertussen appte mijn beste vriendin me over haar nieuwe neefje – ze noemt hem om de een of andere reden haar 'little g baby' – die blijkbaar al met vier weken doorsliep. Ik had bijna haar nummer geblokkeerd. Ik was in feite een wandelende 'huilende baby'-meme, compleet met rommelige knot, dode blik in mijn ogen en een lauwe mok koffie die ik al vier keer had opgewarmd in de magnetron.

Blijkbaar is er dus zoiets als de 'PURPLE crying'-periode. Het is een acroniem en staat ergens voor, ik weet niet meer precies waarvoor, maar mijn kinderarts legde uit dat baby's rond de 6 tot 8 weken gewoon hun absolute piek van huilerigheid bereiken. Het is biologisch? Of misschien neurologisch? Eerlijk gezegd is de wetenschap erachter supervaag voor me, maar het komt erop neer dat hun piepkleine zenuwstelseltje gewoon totaal overbelast raakt door, tja, simpelweg het bestaan buiten de baarmoeder. En dan heb je nog het hele 'darmkrampjes'- of 'huilbaby'-label, wat voor zover ik weet gewoon de chique manier is van dokters om te zeggen: "je kind huilt drie uur per dag, we hebben werkelijk geen flauw idee waarom, heel veel succes ermee."

Wat is in vredesnaam dat heksenuurtje?

Laten we het eens hebben over de instorting van 17:00 uur. Bij mijn oudste, Leo, kon je er de klok op gelijkzetten. De zon begon onder te gaan, mijn man kwam door de voordeur naar binnen, en Leo veranderde in een klein roodaangelopen duiveltje. Ik zou met gemak drie volle alinea's kunnen klagen over hoe ontzettend oneerlijk dat heksenuurtje is. Je hebt dit minimensje de hele dag in leven gehouden. Je bent helemaal op. Je hebt al sinds het overgebleven korstje brood van gisteren geen echte maaltijd meer op. En precies op het moment dat je denkt het stokje over te kunnen dragen aan je partner, verliest de baby volledig zijn verstand.

Ik had alle boeken gelezen. Ik probeerde ervoor te zorgen dat hij overdag niet overprikkeld raakte, maar hoe voorkom je overprikkeling bij een baby die al helemaal van de leg raakt als hij naar een plafondventilator kijkt? Het heksenuurtje is eigenlijk gewoon een enorme data-dump voor hun brein. Ze hebben te veel licht, te veel geluid en te veel gezichten in zich opgenomen, en hun enige uitlaatklep is keihard krijsen totdat ze erbij neervallen. Het is pure overlevingsstand voor iedereen in huis. Vroeger zette ik Leo vaak gewoon in de kinderwagen en liep ik als een zombie de oprit op en neer terwijl de buren toekeken.

Oh, en er is altijd wel iemand op het internet die je vertelt dat je hun teentjes moet checken op een strak gewikkeld haartje (een zogenaamde haartourniquet), dus prima, doe die sokjes uit en controleer die tenen, maar in 99% van de gevallen zijn ze gewoon bekaf.

De kleding die je ze aantrekt maakt écht uit

Eén ding waar ik met Leo wel achter kwam, was dat hij het de helft van de tijd gewoon enorm oncomfortabel had. Baby's hebben het heel snel warm, en we hadden hem in van die vreselijke polyester kruippakjes met rits gestoken die totaal niet ademden. Toen ik Maya kreeg, ben ik overgestapt op de Biologisch Katoenen Baby Romper van Kianao. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit onze middagen heeft veranderd.

Het is gemaakt van 95% biologisch katoen, dus het ademt daadwerkelijk. Maya kreeg niet langer van die vreemde, vuurrode warmtebultjes in haar nek waar ze zo ellendig van werd. Plus, het rekt precies genoeg mee om het over haar schouders naar beneden te trekken als ze weer eens een spuitluier had die alle wetten van de natuurkunde tartte. Het loste het heksenuurtje niet helemaal op, maar het wegnemen van de "ik draag een plastic zak"-factor haalde zeker de scherpe randjes van haar gehuil af. Als je je constant afvraagt waarom je kind bezweet en woedend is, kun je het beste eens neuzen tussen ademende biologische basics en jezelf een hoop kopzorgen besparen.

De absolute redding bij doorkomende tandjes

Als je denkt dat de huilfase van een pasgeboren baby zwaar is, wacht dan maar tot de tandjes onder het tandvlees beginnen te bewegen. Rond de vier maanden veranderde Maya in een kleine, agressieve das. ALLES stopte ze in haar mond. Dave's knokkels, mijn sleutelbeen, de afstandsbediening van de tv. Ik heb zo ontzettend veel lelijke, harde plastic speeltjes gekocht die ze recht naar mijn hoofd smeet.

Maar toen stuitte ik op de Panda Bijtring. Ik weet niet wat voor soort voodoo-siliconen ze hiervoor gebruiken, maar het was het ENIGE object dat dat onophoudelijke gejammer kon stoppen. Het heeft een klein, geribbeld bamboevormig onderdeel dat ze makkelijk kon vasthouden met haar onhandige knuistjes, en ik gooide het gewoon tien minuutjes in de koelkast terwijl ik mijn derde kop koffie van de ochtend zette. Als ik hem aan haar gaf, was de stilte die volgde letterlijk oorverdovend. De beste aankoop ooit. Ik heb er drie gekocht zodat ik er altijd wel eentje bij me had als we in de supermarkt waren. Serieus, als je kind op zijn eigen vuistjes zit te kauwen, haal dan gewoon de panda in huis.

Dingen die er mooi uitzien maar niet alles oplossen

En dan zijn er nog de spullen die je koopt in de veronderstelling dat het je magisch twintig minuten rust oplevert, wat dus niet zo is. Toen ik zwanger was van Maya, kocht ik de Regenboog Houten Babygym. Begrijp me niet verkeerd, hij is PRACHTIG. Het hout is superglad, het hangende olifantje is schattig, en het zorgde er tenminste voor dat mijn woonkamer er niet uitzag alsof er een plasticfabriek in primaire kleuren was ontploft.

Maar stopte het een huilbui? Absoluut niet. Maya lag eronder en sloeg misschien wel vier minuten beleefd en met aandacht tegen de ringen, voordat ze weer eiste om te worden vastgehouden. Het is een prachtig babyspullentje van hoge kwaliteit voor momenten waarop ze al blij zijn en net hebben gedronken, maar als je kind in een aanhankelijke, huilerige fase zit, gaat een mooie houten regenboog dat huilen echt niet magisch laten stoppen. Het is gewoon oké. Prachtig voor de esthetiek van je Instagram, maar gewoon oké voor je eigen gemoedsrust.

Je mag echt even weglopen

Wanneer de baby heeft gedronken, is verschoond en ademend katoen draagt, en NOG STEEDS krijst, word je geacht de 5 S'en toe te passen – je weet wel, ze inbakeren als een piepkleine, gefrustreerde burrito, een 'white noise'-apparaatje aanzetten dat klinkt als een kapotte radio, en agressief stuiteren op een yogabal tot je knieën het begeven, en dat alles terwijl je als een malle direct in hun oor 'shhh' roept.

Soms werkt het. En soms ook absoluut niet.

Laten we heel even eerlijk zijn tegen elkaar. Het geluid van je eigen huilende baby kruipt op een manier in je hoofd zoals niets anders dat kan. Het triggert een soort oerpaniek. Mijn arts vertelde me – en ik herhaal het nu, omdat ik het toentertijd zo wanhopig nodig had om dit van iemand te horen – dat als je het gevoel hebt dat je gaat knappen, je de baby in het bedje moet leggen. Loop weg. Doe de slaapkamerdeur dicht. Ga naar de badkamer, zet de kraan aan en plens koud water in je gezicht. Laat ze tien minuutjes alleen huilen.

Ik voelde me vroeger zo enorm schuldig als ik dit deed. Dan zat ik op de badkamervloer met mijn handen over mijn oren te snikken. Maar een baby sterft er echt niet aan om tien minuten lang in een veilige slaapomgeving te huilen. Jouw mentale gezondheid, jouw gezonde verstand, jouw vermogen om niet compleet door te draaien – dat is simpelweg een voorwaarde om hén in leven te houden. Je bent geen slechte moeder omdat je een minuutje de tijd nodig hebt om op adem te komen.

Je komt door deze fase heen. Op een dag word je wakker en realiseer je je dat ze al in geen weken meer zonder reden hebben gehuild. Je gaat weer slapen. Als je de 'comfort-toolkit' van je baby wilt upgraden voordat de volgende meltdown van 17:00 uur toeslaat, ontdek dan Kianao's duurzame essentials – want alles dat jou ook maar tien extra minuutjes rust oplevert, is het dubbel en dwars waard.

Vragen die je waarschijnlijk om 2 uur 's nachts aan het Googelen bent

Is het normaal dat ze elke avond op precies hetzelfde tijdstip huilen?
Oh god, ja. Dat is het heksenuurtje, en het is een universeel erkende vorm van marteling. Zowel bij Leo als bij Maya kon ik de uren tussen 17:00 en 20:00 uur wel gewoon afschrijven. Hun zenuwstelseltjes zijn dan gewoon kortgesloten na een hele dag. Je doet niks verkeerd, ze moeten het er gewoon uitschreeuwen terwijl jij ze rondwiegend laat stuiteren.

Kan een baby zo hard huilen dat ze overgeven?
Helaas wel, ja. Leo deed dit twee keer en ik schrok me letterlijk kapot. Onze kinderarts zei dat dit komt omdat ze zoveel lucht inslikken als ze de longen uit hun lijf schreeuwen, en die lucht moet uiteindelijk weer naar boven – en dan komt de melk die ze net gedronken hebben meestal mee. Houd een spuugdoekje bij de hand en probeer ze midden in de meltdown te laten boeren, als ze dat toelaten.

Werken die dure druppels tegen darmkrampjes echt?
Eerlijk? Ik heb geen idee. Ik kocht wel vijf verschillende merken venkelwater en simeticon-druppels. Soms gaf ik ze aan Maya en stopte ze met huilen, maar werkten de druppels dan echt, of was ze gewoon afgeleid door de zoete smaak van de vloeistof? Of misschien werd ze gewoon moe? Wie zal het zeggen. Koop ze gerust als het je het gevoel geeft dat je tenminste iets probeert, maar verwacht geen wondermiddel.

Ik voel oprechte woede als mijn baby huilt, ben ik een monster?
Nee. Je hebt een gigantisch slaaptekort en ervaart extreme sensorische overbelasting. Auditieve overprikkeling is een echt, bestaand fenomeen. Als Maya vlak naast mijn oor schreeuwde, voelde ik een hete golf van woede opkomen die meteen omsloeg in een verstikkend schuldgevoel. Het is puur biologisch. Je lichaam hoort de alarmbellen rinkelen en schiet in de vecht-of-vlucht-modus. Leg ze veilig neer, stap even naar buiten en haal diep adem. Je bent een goede ouder die het gewoon ontzettend moeilijk heeft op dat moment.

Verpest het hun vermogen om later alleen te slapen als ik ze de hele dag vasthoud?
Nee hoor. Doe alles wat nodig is om die eerste paar maanden te overleven. Ik droeg Maya zo'n beetje 12 uur per dag in een draagdoek totdat ze vier maanden oud was, omdat dat de enige manier was waarop ze niet huilde. Nu is ze vier jaar oud en slaapt ze prima in haar eigen bed. Je kúnt een baby die letterlijk net op de wereld is geland niet verwennen. Gewoon overleven.