Brief aan mijn vroegere ik: De film Sorry Baby is allesbehalve een komedie

Lieve Jess van zes maanden geleden. Je zit momenteel in je yogabroek op het verschoten vloerkleed in de woonkamer, tot je ellebogen in een berg eenzame peutersokken, en je staart blindelings naar het streamingmenu. Je oudste probeert zijn tosti aan de hond te voeren, de middelste is de hordeur aan het vernielen en je zoekt wanhopig naar iets, wat dan ook, om de chaos te overstemmen. Je typte baby f in de zoekbalk omdat je brein te oververhit was om 'babyfilms' überhaupt nog helemaal uit te typen, en het algoritme schotelde je een titel voor die je aandacht trok. Je zag Sorry, Baby en dacht bij jezelf: "Oh, heerlijk. Een eigenzinnige kleine komedie over een chaotische moeder die alle ballen in de lucht probeert te houden. Perfect."

Lieve mensen, ik schrijf dit vanuit de toekomst om je te vertellen dat je die afstandsbediening onmiddellijk moet wegleggen. Zet de televisie uit. Ga naar buiten en kijk naar een boom. Want wat je op het punt staat te bekijken, gaat je emotioneel compleet kapotmaken op manieren waar je niet op voorbereid bent op een willekeurige dinsdagavond op het platteland van Texas.

De indiestudio-naamtruc die me compleet overrompelde

Ik zal even heel eerlijk met jullie zijn: ik heb een flink appeltje te schillen met degene die verantwoordelijk is voor de marketing bij A24. Dit is een veelgeprezen, zeer volwassen, loodzwaar indiedrama uit 2025, geschreven en geregisseerd door Eva Victor. Het is een verkenning van trauma, depressie en de nasleep van seksueel misbruik. Dus waarom in hemelsnaam hebben ze het een titel gegeven alsof het een vervolg is op Boss Baby?

Ik ben het zo zat dat die filmhuizen van die schattige, onschuldig klinkende titels plakken op de meest verwoestende psychologische zwarte komedies die de mensheid kent. Het voelt als een valstrik. Je denkt dat je er lekker voor gaat zitten met wat luchtige opvoedhumor, misschien een paar grapjes over slaapgebrek en spuitluiers, en in plaats daarvan krijg je een twee uur durende duik in de donkerste uithoeken van de menselijke psyche. Als ik nog één gitzwarte, emotioneel ruïneuze film zie die vernoemd is naar een slaapliedje of een kinderspelletje, word ik gek en schrijf ik een hele pittige brief naar Hollywood.

Ik bedoel, de leeftijdsclassificatie van de Kijkwijzer is tegenwoordig sowieso praktisch nutteloos, maar ze hebben echt een apart waarschuwingslabel nodig voor "zal een pasbevallen moeder doen twijfelen aan de fundamentele veiligheid van het universum."

Wanneer je peuter de salontafel opeet in plaats van zijn eten

Op dit moment, terwijl je daar zit na te denken over je filmkeuze, is je werkelijke grootste probleem in het leven dat je middelste kind letterlijk in een bever aan het veranderen is. De doorkomende tandjes zijn hier ingeslagen als een bom, en het zet je met beide benen op de grond. Het is grappig hoe we ons zoveel zorgen maken over de grote, boze wereld, terwijl de meest acute crisis gewoon een minimensje is dat gilt omdat zijn tandvlees in opstand komt.

Laat me je wat toekomstige hoofdpijn besparen. Terwijl je daar toch zit, bestel dan meteen even dat Panda Bijtspeeltje van Siliconen en Bamboe. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit ding mijn gezond verstand én mijn Ikea-salontafel heeft gered. Vorige week betrapte ik mijn jongste erop dat hij letterlijk als een termiet op de houten poot van ons tv-meubel zat te knagen. Ik kocht drie verschillende dure, met water gevulde bijtringen voordat ik deze panda vond, en het is momenteel oprecht mijn absolute favoriete aankoop in huis. Door de platte vorm kan hij daadwerkelijk bij die pijnlijke doorkomende kiezen komen, en hij zit niet meteen onder de hondenhaartjes zodra hij op de grond valt, zoals wel gebeurt bij die plakkerige gelringen. Bovendien kost hij maar een euro of vijftien, wat een stuk goedkoper is dan mijn meubels vervangen. Leg hem tien minuutjes in de koelkast, geef hem aan je kleintje en geniet van de heerlijke, heilige stilte.

Wat mijn therapeut vindt van dat trauma-gedeelte

Maar goed, terug naar die avond op de bank. Toen de baby eindelijk sliep, krampachtig die koude siliconen panda vasthoudend, zette ik de film aan. En jongens, het verhaal van Agnes is niet iets wat je zomaar even kijkt en weer vergeet.

Agnes is een literatuurprofessor wiens leven in feite ontspoorde nadat ze werd aangerand door haar scriptiebegeleider. De film laat de aanranding niet direct op het scherm zien — godzijdank, want dat had ik absoluut niet aangekund — maar ze beschrijft het aan haar beste vriendin op een manier die echt alle lucht uit je longen slaat. Het snijdt allerlei ontzettend ingewikkelde machtsverhoudingen aan, zoals hoe een professor die misbruik maakt van een student het hele concept van 'instemming' tenietdoet door de autoriteit die ermee gepaard gaat.

Ik had het er vorige week nog met mijn therapeut over, omdat ik de film maar niet uit mijn hoofd kreeg. Ze zei dat trauma eigenlijk een stiekem klein spookje is dat je achtervolgt en opduikt wanneer je het 't minst verwacht, en dat je brein zichzelf letterlijk herprogrammeert om je te beschermen, of iets in die trant. Het is niet alsof je gewoon een weekje huilt en dat daarna alles weer goed is. De film laat dit perfect zien. Er is zo'n scène waarin Agnes gewoon in de auto rijdt, drie hele jaren nadat het is gebeurd, en een volkomen normaal gesprek een gigantische paniekaanval achter het stuur triggert. Het is rommelig, het is niet-lineair, en het is zo rauw dat ik de film even op pauze moest zetten om bij mijn slapende kinderen te gaan kijken.

Waarom het angstzweet me nu al uitbreekt voor de puberteit

Deze film kijken zorgde ervoor dat ik naar mijn drie piepkleine kinderen keek en in paniek raakte over de toekomst. Op dit moment controleer ik hun hele wereld. Ik bepaal wat ze eten, wat ze dragen en met wie ze spelen. Maar op een dag zitten ze op de universiteit, hebben ze te maken met docenten en relaties en een wereld die niet altijd even aardig is.

Mijn oma zei altijd dat je je kinderen niet kunt beschermen tegen de storm, je moet ze alleen leren hoe ze de paraplu moeten vasthouden. Soms denk ik dat ze de helft van haar wijsheden van geborduurde kussentjes haalde, de schat, maar ze had wel gelijk. We moeten nu een fundering van veiligheid bouwen, zodat als ze vijftien of twintig zijn en iets niet goed voelt, ze weten dat ze altijd naar huis kunnen komen.

Ik probeer van ons huis zo'n veilige, knusse landingsplek te maken, en daarom had ik ineens weer last van nesteldrang, hoewel ik absoluut niet zwanger ben. Ik kocht zelfs die Romper met Vlindermouwtjes van Biologisch Katoen van Kianao in de hoop wat esthetische, vredige babykamerfoto's te maken, gewoon om me wat beter te voelen. Luister, het pakje is ontegenzeggelijk prachtig en het biologische katoen is ongelooflijk zacht, maar ik ga even heel eerlijk met jullie zijn — mijn jongste had er binnen twintig minuten een gigantische, mosterdgele spuitluier in. Dat is toch even slikken voor die prijs. Biologisch katoen is natuurlijk geweldig voor hun gevoelige huid en helpt tegen eczeem, zeker, maar het is niet bestand tegen de poep van een borstgevoede baby. Houd de zware vlekkenverwijderaar maar bij de hand en bewaar dat pakje van veertig euro misschien voor een verjaardag of een bezoekje aan oma, en trek het niet aan voor 'tummy time' op het vloerkleed.

Als je iets wilt voor alledaags gebruik waar je niet van in de stress schiet als het vies wordt, dan zijn de basic Mouwloze Rompertjes van Biologisch Katoen veel praktischer voor de dagelijkse stroom aan mondjes teruggeven en geprakte erwtjes.

Hoe we met onze kinderen eigenlijk praten over deze zware kost

Dus hoe gebruiken we zo'n zware, volwassen film op een positieve manier? Als je oudere tieners hebt, is dit het moment waarop het harde werk begint.

Zet je tiener vooral niet aan tafel, dwing ze niet om samen met jou naar een 16+ film te kijken om ze vervolgens tijdens het avondeten te ondervragen over machtsverhoudingen en ze een contract over wederzijdse instemming te laten tekenen. Dat is hét recept om ervoor te zorgen dat ze compleet dichtslaan. Je moet de deur gewoon subtiel op een kier laten staan om over grenzen te kunnen praten, zonder dat het een of ander ongemakkelijk kruisverhoor wordt. Begin eens over de vriendin in de film — Lydie. Vraag ze wat zij denken dat iemand een goede vriend maakt wanneer het leven even tegenzit. Want eerlijk gezegd, de manier waarop Lydie er gewoon voor haar was, Agnes onvoorwaardelijk geloofde en haar niet dwong om het binnen een bepaalde tijd "los te laten", was het mooiste deel van de hele film. Als mijn kinderen later opgroeien en nog maar de helft zo enorm loyaal zijn als Lydie, beschouw ik mijn taak als moeder als meer dan geslaagd.

Zorg dat ze weten dat, mocht iemand met autoriteit ze ooit een ongemakkelijk gevoel geven, jouw deur altijd wagenwijd openstaat. Geen oordeel, geen ingenomen telefoons, geen huisarrest. Gewoon een veilige plek om te landen.

Mocht je na deze zware openbaring even toe zijn aan wat 'retail therapy' en je gewoon even willen focussen op die onschuldige babytijd, scrol dan even door de houten babygyms van Kianao of zoiets, gewoon om jezelf eraan te herinneren dat je grootste zorg op dit moment is om ze te vermaken terwijl jij de was aan het opvouwen bent.

En voordat je naar beneden scrolt voor de Veelgestelde Vragen, doe jezelf een plezier. Geef je baby's een knuffel. Ruik aan hun lieve, kleine bolletjes. En zet vanavond misschien gewoon lekker Bluey op. Echt waar.

Vragen die ik had terwijl ik van de stress popcorn naar binnen werkte

Is deze film echt veilig voor tieners om te kijken?

Kijk, ik ben de opvoedpolitie niet, maar de Kijkwijzer zegt 15 jaar en ouder, en eerlijk gezegd zou ik neigen naar alleen de wat oudere en volwassenere middelbare scholieren. Er wordt flink gevloekt (het f-woord valt wel 40 keer), er zijn discussies over zelfbeschadiging en heel eerlijke, soms ietwat ongemakkelijke seksscènes. Dit is absoluut geen film voor een gezellige familiemiddag. Kijk hem eerst zelf voordat je ook maar overweegt om hem aan je 16-jarige te laten zien.

Laat de film de daadwerkelijke aanranding zien?

Nee, en godzijdank, want anders had ik hem onmiddellijk afgezet. Het trauma is volledig gebaseerd op Agnes die achteraf aan haar vriendin beschrijft wat er is gebeurd, en hoe ze met de psychologische nasleep omgaat. Maar een eerlijke waarschuwing: alleen al horen hoe ze erover praat, is ontzettend intens en behoorlijk confronterend.

Waarom kreeg ze drie jaar later ineens een paniekaanval?

Mijn huisarts heeft me dit ooit weleens uitgelegd toen ik met mijn eigen postpartum angstgevoelens kampte. Trauma heeft geen houdbaarheidsdatum. Je brein slaat de herinnering als het ware onjuist op, en jaren later kan een willekeurig geluid, een geur of zelfs een terloopse opmerking je zenuwstelsel laten geloven dat het gevaar zich op dát moment weer precies zo afspeelt. Dat is exact wat er met Agnes gebeurt in de auto.

Hoe leg ik 'machtsverhoudingen' uit aan mijn kind?

Houd het simpel. Ik ben van plan mijn oudste te vertellen dat wanneer een volwassene, een leraar, een baas, of wie dan ook die macht heeft over je cijfers of je baan, je iets romantisch of seksueels vraagt, het onmogelijk is om oprechte toestemming te geven. Omdat je altijd bang zult zijn voor de consequenties als je 'nee' zegt. Het is simpelweg geen eerlijke keuze, en daardoor is het in élk geval hartstikke fout.

Wat als mijn tiener hier niet met me over wil praten?

Welkom in het ouderschap, jongens. Ze zullen er waarschijnlijk helemaal niet over willen praten. Het doel is ook niet om nu meteen een diep, emotioneel gesprek te forceren. Het doel is simpelweg om de woorden hardop uit te spreken — "Ik zal je altijd geloven, en je kunt altijd bij me terecht" — zodat dit ergens in hun koppige tienerbrein wordt opgeslagen voor het moment dat ze het echt nodig hebben.