De grote mythe over babysnacks en wat ik ze eigenlijk geef

Ik stond op een dinsdag om een uur of 10:45 in gangpad vier van de supermarkt. Ik droeg een voedingstopje met een spuugvlek die exact de vorm van Florida had, en had een bus biologische boerenkool-sterrenpuffs van zes euro in mijn handen. Maya was toen acht maanden oud en deed verwoede pogingen om het riempje van het winkelwagentje op te eten, wat eerlijk gezegd waarschijnlijk meer voedingswaarde had dan wat ik op het punt stond te kopen. Ik herinner me dat ik naar dat hele gangpad vol babysnacks staarde en een plotselinge, door slaapgebrek gedreven existentiële crisis kreeg over wat in hemelsnaam een snack eigenlijk betekent voor zo'n piepklein mensje.

Want voor ons volwassenen is een snack gewoon iets wat we om middernacht agressief boven het aanrecht naar binnen proppen zodat we de kinderen niet wakker maken, toch? Het is een noodoplossing. Een houvast. Maar ik keek naar al die plastic knijpzakjes vol gepureerd mysterie-fruit en die kleine, smeltende yoghurtdrops en dacht: dit kan toch onmogelijk de manier zijn waarop we vanaf de basis een menselijk brein moeten opbouwen.

Maar goed, mijn punt is: ik kocht die puffs. Ik ging naar huis, schonk mijn derde kop lauwe koffie in en keek toe hoe Maya voor vier euro aan puffs het tapijt in stampte. Dat was de dag waarop ik me realiseerde dat het hele concept van het moderne babysnack-gangpad eigenlijk één grote, dure leugen is.

Waarom ik een hekel heb aan het knijpzakjes-imperium

Kijk, ik ga hier niet zitten doen alsof ik nooit knijpzakjes heb gebruikt. Als je vastzit in een vliegtuig en je kind verandert in een wilde honingdas, dan geef je ze die nood-appelmoes en bid je voor stilte. Maar we zijn er een beetje in geluisd om te geloven dat dit is hoe baby's altijd horen te eten.

Toen Maya naar de afspraak op het consultatiebureau voor negen maanden ging, klaagde ik bij onze arts, dr. Aris, over hoeveel geld ik wel niet uitgaf aan die knijpzakjes. Hij keek me alleen maar aan over zijn bril heen en zei: "Sarah, waarom betaal je iemand om een appel in een plastic zakje te pureren? Ze heeft tanden." Vervolgens hield hij een heel betoog over hoe baby's het kauwen keihard moeten oefenen om hun kaakspieren te ontwikkelen, en dat als ze de hele dag hun eten uit een tuitje zuigen, ze die ontwikkelingsstap compleet overslaan. Bovendien gaf hij me zo'n gekopieerd velletje waarop stond dat baby's geen toegevoegde suikers mogen voordat ze twee worden. Dat klonk volkomen logisch, totdat ik de achterkant van een yoghurtknijpzakje las en me realiseerde dat ze die troep letterlijk overal in verstoppen.

En begin maar niet over die smelt-op-je-tong rijstpuffs. Dat is eigenlijk gewoon dure lucht die verandert in industriële lijm zodra het je vloer raakt.

De hele paniek rondom ijzer en vetten

Dus als we ze geen puffs en knijpzakjes mogen geven, wat moeten we dan wel doen? Dr. Aris legde het me zo uit: baby's hebben van die schattige, piepkleine maagjes, wat betekent dat ze niet drie enorme maaltijden per dag kunnen eten zoals wij. Ze moeten wel vijf of zes keer per dag eten zodra ze aan vaste voeding toe zijn. Dus een 'snack' hoort geen traktatie te zijn, het zou gewoon een mini-maaltijd moeten zijn.

Blijkbaar raken baby's rond de grens van zes maanden in één klap door alle natuurlijke ijzerreserves heen waarmee ze geboren zijn. Ik snap de diepgaande biologie erachter niet helemaal, maar hun lichaam heeft dan gewoon een tekort aan ijzer, en in moedermelk zit er niet zoveel van. Ze hebben dus ijzer nodig, en daarnaast een heleboel gezonde vetten omdat hun hersenen groeien in een compleet angstaanjagend tempo. Mijn man Dave, de schat, raakte hier zo door gestrest dat hij probeerde te 'meal preppen' met zoete aardappel-haverhapjes die hij op Pinterest had gevonden. Ze smaakten letterlijk naar gipsplaat. We hebben de hele lading weggegooid.

Uiteindelijk kwam ik erachter dat je geen Pinterest-chef hoeft te zijn. Je hoeft alleen maar twee dingen te combineren. Als je ze koolhydraten geeft, gooi er dan wat vet of eiwit bij. Zo simpel is het.

• In plaats van ze gewoon een banaan in hun hand te drukken, smeerde ik een beetje gladde pindakaas op de bananenstukjes.
• In plaats van gewone droge crackers die in stof veranderen, gaven we reepjes volkorenbrood met een flinterdun laagje hummus.
• In plaats van droge babypap, mengde ik naturel volle Griekse yoghurt met geprakte frambozen.

Geeft het troep? Oh mijn god, ja. Het is een ramp. Wat me meteen op een heel belangrijke overlevingstip brengt: wat ze dragen is net zo belangrijk als wat ze eten.

Ik heb zo veel schattige outfits geruïneerd voordat ik eindelijk verstandig werd. Toen Leo door zijn agressieve yoghurt-met-bessen-fase ging, kocht ik een stapel van de Biologisch Katoenen Mouwloze Baby Romper. Eerlijk? Dat is absoluut mijn favoriete aankoop van dat jaar. Want als je te maken hebt met bosbessenvlekken, heb je iets nodig dat je zonder strijd gemakkelijk over zo'n enorm, spartelend babyhoofdje trekt, en ze wassen ook nog eens als een droom. Ik heb ze ontelbare keren agressief met afwasmiddel in de gootsteen geschrobd, en ze hebben nooit hun vorm verloren of van die gekke pluisjes gekregen, zoals bij synthetische stoffen wel gebeurt.

Hoe ik ze in leven houd tijdens het koken

Een van de grootste obstakels bij het geven van echt eten als babysnack, is dat je het ook nog moet... tja, klaarmaken. Je kunt niet gewoon een zakje opentrekken. Je moet aardbeien snijden of courgette stomen.

En je mag een baby absoluut niet laten eten terwijl ze over de vloer kruipen of liggen. Dr. Aris heeft me de stuipen op het lijf gejaagd met statistieken over verstikking, dus bij ons thuis was de regel streng: je eet alleen als je 90 graden rechtop in de kinderstoel zit. Punt.

Dus hoe snijd je in vredesnaam het eten als ze het uitschreeuwen bij je enkels? Je vangt ze met afleiding. Ik legde Leo altijd onder zijn Houten Babygym | Regenboog Speelgym met Dierenknuffels op het keukenvloerkleed, terwijl ik agressief avocado's stond te prakken op het aanrecht. De tikkende houten ringen tegen elkaar kochten me precies die vier minuten die ik nodig had om een mini-maaltijd te bereiden, zonder dat hij tegen mijn been op probeerde te klimmen. Het was mijn redding.

Wat ik ze in elke fase te eten gaf

Het wordt makkelijker naarmate ze ouder worden, maar elke fase brengt weer een heel eigen soort chaos met zich mee. Hier is in grote lijnen hoe wij het aanpakten zonder gek te worden (meestal dan).

1. 6 tot 8 maanden (De klieder-fase): Op deze leeftijd hebben ze eigenlijk nog helemaal geen snacks nodig. Ik maakte me hier bij Maya zo druk om, maar eerlijk gezegd halen ze bijna al hun calorieën toch nog uit melk. Ik gaf haar gewoon grote stengels gestoomde wortel of komkommer ter grootte van een vinger om op te kauwen terwijl wij avondeten hadden. Ze slikte er amper iets van in, maar het hield haar lekker bezig.
2. 9 tot 11 maanden (De pincetgreep-fase): Dit is het moment waarop ze piepkleine dingen beginnen op te pakken met hun duim en wijsvinger, wat schattig is, totdat ze een dode mug op de vloer vinden. Als snacks gaf ik in vieren gesneden bosbessen, piepkleine blokjes zachte kaas, en kleine stukjes roerei.
3. 12+ maanden (De bodemloze put-fase): Dit is wanneer ze veranderen in tieners die constant de koelkast opentrekken. Peuters hebben zwaargewicht snacks nodig. Ik begon met het maken van hele simpele smoothies met spinazie, volle melk en bevroren mango, en serveerde dat gewoon in een open beker. (Pro-tip: doe dit als het even kan buiten, anders worden je muren groen).

Wanneer tandjes krijgen je hele plan ruïneert

Net op het moment dat je ze aan een briljant en voedzaam snack-schema hebt, besluiten ze een kies te laten doorkomen en boycotten ze vaste voeding volledig. Het is ontzettend frustrerend.

Toen Leo's voortandjes doorkwamen rond acht maanden, wilde hij helemaal niets eten van wat ik had gemaakt. Hij schreeuwde alleen maar en kwijlde alles onder. Ik raakte in paniek en kocht de Panda Bijtring Siliconen Baby Bamboe Kauwspeeltje in de hoop dat dit alles op magische wijze zou oplossen. Ik zal heel eerlijk tegen je zijn: Leo heeft hem welgeteld twee keer gebruikt, gooide hem constant op de vieze vloer, en besloot dat hij het verreweg de voorkeur gaf om op mijn knokkels te kauwen. Maar een paar jaar later toen Maya tandjes kreeg? Zij was helemaal weg van dat ding. In de auto hield ze hem gerust een vol uur vast, om vrolijk op die kleine panda-oortjes te kauwen. Dus, het kan per kind verschillen, maar het is absoluut de moeite waard om er voor de zekerheid eentje in je luiertas te hebben.

Soms, wanneer hun tandvlees pijn doet, is de enige 'snack' die ze willen koude melk of een bevroren washandje, en dan moet je daar gewoon in meegaan.

De ene voedingsregel die me écht heeft geholpen

Vroeger hing ik als een helikopter boven Leo, terwijl ik met een baby van tien maanden probeerde te onderhandelen of hij asjeblieft nog één stukje avocado wilde eten. Het was uitputtend.

Toen vertelde een vriendin me over het concept 'Division of Responsibility' (de Verantwoordelijkheidsverdeling). Ik geloof dat een bekende diëtiste, Ellyn Satter, het heeft bedacht. Het idee is zo simpel dat het me oprecht kwaad maakte dat ik er zelf niet op was gekomen. Eigenlijk heb je als ouder maar over drie dingen de controle: wélk eten je aanbiedt, wannéér je het aanbiedt, en wáár ze eten. Dat is je hele taak.

De baby beslist óf ze het gaan eten, en hoeveel ze ervan willen.

Zet je een bord met stukjes kip en zoete aardappel neer en ze staren er alleen maar naar, om vervolgens een stuk naar de hond te gooien? Prima. Maaltijd voorbij. Je poetst ze schoon en probeert het over twee uur nog eens. Je gaat je niet in het zweet werken om apart pasta met boter voor ze te maken, puur omdat je bang bent dat ze verhongeren. Ze verhongeren niet. Ze zijn alleen maar hun eigen eetlust aan het ontdekken.

De druk bij mezelf weghalen heeft ons leven compleet veranderd. Snacken was ineens geen zware onderhandeling meer, maar werd gewoon een onderdeel van onze kliederige, luidruchtige, chaotische dag.

Mocht je nu midden in die chaotische eetfase zitten, dan raad ik je ten zeerste aan om onze collectie biologische babykleding te bekijken, zodat je genoeg ademende, duurzame back-ups hebt wanneer de hummus onvermijdelijk om je oren vliegt.

Je doet het geweldig. Leg die dure puffs weg, koop een rits avocado's en laat ze maar lekker kliederen.

Klaar om de dagelijkse routine van je baby een upgrade te geven met spullen die écht werken? Bekijk onze volledige collectie duurzame, door ouders goedgekeurde babyspullen.

Een paar kliederige vragen die je waarschijnlijk hebt

Zijn die knijpzakjes echt zo slecht?

Nou ja, ze zijn niet giftig ofzo, en in noodgevallen gebruik ik ze zeker nog. Maar inderdaad, er elke dag op vertrouwen is niet ideaal. Ze zitten vaak vol met verborgen vruchtsuikers, zelfs als er "spinazie en boerenkool" op het etiket staat, en baby's moeten echt op vast voedsel kauwen om te leren hoe ze eten in hun mond moeten verplaatsen zodat ze zich later niet verslikken.

Wat als mijn baby kokhalst van echt eten?

Oh god, dat kokhalzen is doodeng. Ik raakte compleet in paniek toen Leo zich voor het eerst verslikte in een stukje banaan. Maar mijn arts herinnerde me eraan dat kokhalzen eigenlijk een supergezonde reflex is. Het is de manier waarop hun lichaam het eten uit hun luchtwegen houdt terwijl ze leren kauwen. Kokhalzen is luidruchtig en gaat gepaard met een rood hoofd. Stikken gebeurt in stilte. Zolang je zachte stukjes van het juiste formaat aanbiedt en ze goed rechtop zitten, laat ze het dan zelf maar oplossen.

Hoe neem ik echt eten mee in de luiertas zonder dat het bederft?

Dit leverde me vroeger zo veel stress op. Uiteindelijk kocht ik gewoon een klein koeltasje en een mini-koeletui. Dingen als hele bessen, kaassticks en naturel rijstwafels met een beetje notenpasta blijven prima een paar uur goed. En als al het andere faalt, is een licht gekneusde banaan onderin je tas nog altijd perfect, natuurlijk fastfood.

Is het normaal dat ze de ene dag enorm veel eten en de volgende dag niets?

Ja, en je wordt er he-le-maal gek van. Maya at op dinsdag een heel roerei en een half sneetje toast op, om zich op woensdag te gedragen alsof ik haar probeerde te vergiftigen als ik iets anders aanbood dan lucht en moedermelk. Hun groeispurt bepaalt hun eetlust, dus blijf gewoon al dat goede eten aanbieden en probeer het niet persoonlijk op te vatten als ze het op de grond gooien.