De ongefilterde waarheid over moederliefde en hechting

Laten we het hebben over de allergrootste leugen die we zwangere vrouwen vertellen. Dat is het exacte moment waarop de verpleegkundigen die glibberige, paarse kleine alien net na de bevalling op je borst leggen, en je zogenaamd zo'n filmische, blikseminslagachtige golf van pure baby liefde zou moeten ervaren. Je kent de scène waar ik het over heb vast wel. De belichting in de verloskamer is op de een of andere manier zacht en flatterend, de moeder huilt delicate tranen van onmiddellijke toewijding, en je verwacht haast dat je Baby Love van The Supremes uit de luidsprekers in het plafond hoort komen om de magie compleet te maken.

Ik zal maar meteen eerlijk tegen je zijn. Toen mijn oudste werd geboren, de schat, was ik zo ongelooflijk verdoofd en uitgeput dat ik alleen maar naar zijn verfrommelde gezichtje staarde en dacht: Wie is deze gast en waarom schreeuwt hij tegen me?

Ik bleef maar wachten tot die baby love lyrics opeens logisch zouden voelen in mijn ziel, in de veronderstelling dat mijn hart onmiddellijk zou openbarsten met een engelenkoor. Maar eerlijk gezegd was ik vooral doodsbang, vloeide ik hevig en maakte ik me zorgen over wanneer ik eindelijk een broodje kalkoen mocht eten. Mijn man en ik hadden al ons spaargeld—dat we voor de grap ons 'oh baby lovemoney'-fonds noemden, afkomstig uit mijn Etsy-shop handeltje—gestoken in de voorbereiding op dit kind. En daar zat ik dan in dat ziekenhuisbed, me compleet kapot voelend omdat de magie niet op commando toesloeg.

Als je nu in je woonkamer zit met een huilende pasgeborene in je armen en je afvraagt waarom je je niet als een stralende godin van moederlijke liefde voelt, haal dan even diep adem. Er is niets mis met je. Een band opbouwen gebeurt in de vieze, onglamoureuze loopgraven van spuitluiers om 3 uur 's nachts, en wordt niet in je hersenen gedownload op het moment dat je de navelstreng doorknipt.

Wat mijn arts me écht vertelde over vasthouden

Bij onze eerste controle was ik een huilend, hormonaal wrak. Ik biechtte aan mijn arts op dat ik niet die overweldigende, allesomvattende babyliefde voelde waar iedereen het over had. In plaats van me meteen een folder over postnatale depressie in de hand te drukken, keek ze me over haar bril aan en zei me dat ik de baby moest uitkleden tot op de luier, mijn shirt moest uittrekken en hem plat op mijn blote borst moest leggen terwijl ik op de bank tv keek.

Huid-op-huidcontact, noemde ze het. Ik geloof dat haar theorie was dat hun onregelmatige, pasgeboren hartslagjes en ademhalingspatronen zich een beetje synchroniseren met de onze als ze direct op onze huid liggen, of dat is tenminste hoe mijn aan slaapgebrek lijdende brein de wetenschap vertaalde die ze me probeerde uit te leggen. De biologische realiteit zal wel zijn dat fysiek dichtbij zijn je lichaam gewoon dwingt om je stresshormonen een klein beetje te laten zakken, waardoor jullie allebei vijf minuten lang stoppen met in paniek raken.

Het werkte eigenlijk best goed, vooral omdat het me toestemming gaf om gewoon helemaal stil onder de plafondventilator te zitten. Maar je kunt niet voor eeuwig zonder shirt blijven rondlopen. Toen we hem eindelijk kleren moesten aantrekken om het huis uit te gaan of bezoek te ontvangen, realiseerde ik me hoeveel prullenkleding er eigenlijk bestaat. Ik ben inmiddels ontzettend kieskeurig over wat de huid van mijn baby's raakt, want mijn oudste kreeg vreselijke, knalrode uitslag van goedkope, synthetische stoffen.

Dat brengt me bij dat ene kledingstuk dat ik echt in grote hoeveelheden insla voor ons huis. De Baby Romper van Biologisch Katoen is zo ongeveer het enige dat mijn kinderen de eerste zes maanden van hun leven droegen. Ik ben er dol op vanwege de envelophals. Als je nog niet weet wat dat is, kom je er wel achter bij de eerste spuitluier die helemaal tot aan de rug van je baby omhoog kruipt. In plaats van een met poep bedekte halslijn over hun schattige gezichtje te trekken, kun je de hele romper gewoon recht naar beneden over hun lichaam rollen en in de prullenbak gooien. Het biologische katoen overleeft het hete desinfectieprogramma van mijn wasmachine moeiteloos zonder te krimpen tot een poppenshirt, en dat is eerlijk gezegd het grootste compliment dat ik een kledingstuk kan geven.

Als je wilt zien welke spullen oprecht mijn drie kinderen hebben overleefd zonder uit elkaar te vallen of ze uitslag te geven, kun je rondkijken in onze deken-collectie wanneer je een vrij minuutje hebt tussen de voedingen door.

De grote deken-transitie van maand twee

Mijn grootmoeder vertelt me maar al te graag hoe ze al haar vijf kinderen op hun buik liet slapen met zware gehaakte dekens en een bedomrander die op een klein matrasje leek. Meestal knik en glimlach ik maar, want moderne slaapveiligheid proberen uit te leggen aan een vrouw die denkt dat een beetje whisky op het tandvlees de pijn van doorkomende tandjes verzacht, is een verloren strijd.

Mijn arts heeft me werkelijk de stuipen op het lijf gejaagd wat betreft veilig slapen. Ze vertelde me onomwonden dat zodra de baby ook maar de kleinste tekenen vertoont van proberen om te rollen—meestal rond de twee maanden—die strakke inbakerdoeken de prullenbak in moeten. Punt uit. Als ze omrollen terwijl hun armpjes vastzitten, kunnen ze stikken. Dat te horen veranderde mijn hele persoonlijkheid. Ineens werd ik de slaappolitie in ons huis en zat ik constant naar de babyfoon te staren alsof het een horrorfilm was.

Het vinden van dekentjes die veilig maar toch warm genoeg zijn, is ontzettend irritant. We hebben de Bamboe Babydeken met Kleurrijke Egeltjes geprobeerd bij mijn middelste dochter. Ik zal hier helemaal eerlijk zijn: hij is prima, maar ook niet meer dan dat. Begrijp me niet verkeerd, de bamboestof is bizar zacht en het egelprintje is best schattig, maar mijn man heeft een bloedhekel aan het opvouwen ervan. Het is een groot vierkant, en hij is nogal pietluttig over hoe dingen in de commode passen. Daarnaast: als je het per ongeluk wast met iets waar klittenband aan zit, zoals een slabbetje of een inbakerdoek, trekt het de stof kapot. Je moet dus voorzichtig zijn met wat je bij elkaar wast, en heel eerlijk, wie heeft de hersencapaciteit om de was te sorteren als je al een week niet hebt geslapen?

Dit is wat er echt toe doet als je spullen koopt om je baby warm te houden, gebaseerd op mijn eigen harde leerschool:

• Ademend vermogen is beter dan dikte. Als je de stof tegen je gezicht houdt en er niet makkelijk doorheen kunt ademen, leg het dan niet over het autostoeltje of lichaam van je kind.
• Natuurlijke vezels zijn niet alleen voor geitenwollensokkenmoeders. Katoen en bamboe laten die gekke kleine lijfjes oprecht hun eigen temperatuur reguleren, zodat ze niet badend in het zweet wakker worden en naar je gillen.
• Koop er meerdere van wat goed werkt. Zodra je een slaapzak of deken vindt waar ze écht goed in slapen, koop er dan direct nog drie voordat het bedrijf stopt met de productie of je er eentje in een modderplas bij de supermarkt laat vallen.

Waarom een knuffeldoekje nergens in de buurt van een slapende pasgeborene hoort

Ik zie wel eens van die perfect gestylede Instagram-babykamers met een prachtig, zacht knuffeldoekje midden in het bedje van een pasgeborene, en mijn bloeddruk schiet dan onmiddellijk omhoog. Het ziet er schattig uit voor een foto, maar het is een enorm gevaar.

Een knuffeldoekje is eigenlijk een troostobject voor de overgangsfase—meestal een klein dekentje met het hoofdje van een knuffeldier eraan vast. Ze zijn fantastisch voor peuters. Maar voor de eerste twaalf maanden van hun leven hoort een ledikantje eruit te zien als een lege, trieste kleine gevangeniscel. Niets anders dan een stevig matras, een hoeslaken en de baby. Geen kussens, geen bedomranders, en absoluut geen zachte konijntjes die ze per ongeluk over hun gezicht kunnen trekken terwijl jij in de kamer ernaast slaapt.

In plaats van een pluche knuffel in hun bed te gooien, vonden we een veel veiligere manier om ze iets te geven om aan vast te houden overdag, als ze wakker waren en we erbij waren. We begonnen rond de drie maanden met de Houten Bijtring met Konijntjesrammelaar, toen de kwijlfase begon. Het is in feite een harde houten ring met een gehaakt konijnenkopje erop. Het bevredigt die behoefte om iets vast te pakken en het agressief in hun mond te proppen, maar het hout is hard genoeg om echt te helpen met het masseren van hun pijnlijke tandvlees. Bovendien wordt het niet direct kletsnat en vies, zoals een gewoon stoffen knuffeldoekje wel doet.

Oh, en over dingen gesproken die slecht zijn voor hun ontwikkelende brein: houd ze gewoon weg bij iPads en tv-schermen totdat ze echt zinnen kunnen maken, of wat het nieuwste advies op dit moment ook mag zijn.

Je doet het geweldig, ook al voel je je soms gek worden

De hoeveelheid druk op moderne ouders is werkelijk absurd. Er wordt van ons verwacht dat we werken alsof we geen kinderen hebben, kinderen opvoeden alsof we niet werken, en op de een of andere manier een perfect vlekkeloos huis bijhouden terwijl we onze baby's biologische doperwtenpuree voeren van erwten die we in onze eigen achtertuin hebben gekweekt. Het is complete onzin.

Mijn moeder herinnerde me er onlangs aan dat kinderen eigenlijk alleen maar eten nodig hebben, een veilige plek om te slapen en een ouder die niet in de inbouwkast op de waskamer staat te huilen. Trap niet langer in het idee dat elke interactie met je baby een diepgaande, leerzame ervaring moet zijn. Soms betekent van je baby houden gewoon dat je zorgt voor een schone luier, ze veilig in hun wiegje legt en twee minuten naar buiten stapt om in alle rust een handvol chocoladedruppels naar binnen te werken.

Je hebt geen kinderwagen van duizend euro nodig, je hoeft geen dure online cursussen te volgen om je baby te leren slapen, en je hoeft je al hélemaal niet schuldig te voelen als je niet van elke seconde van deze fase geniet. Het moederschap is rommelig, luidruchtig en duur. Koop gewoon de kleren die niet krimpen, was de flesjes af, en probeer wat rust te pakken.

Dus pak die kop koffie die inmiddels waarschijnlijk koud is geworden, haal diep adem, en bekijk misschien onze collectie van biologisch katoen om je volgende wasdag net een stukje minder ellendig te maken, voordat de baby weer wakker wordt.

Vragen die je waarschijnlijk om 3 uur 's nachts aan het googelen bent

Is het normaal dat ik me niet direct verbonden voel met mijn pasgeboren baby?
Ja, lieve hemel, ja. Dat is zó normaal. Je lichaam heeft net een enorm trauma doorgemaakt, je hormonen crashen als een achtbaan, en je bent uitgeput. De liefde bouwt zich meestal langzaam op over weken of maanden, terwijl je ontdekt wie dit kleine mensje eigenlijk is. Wees niet te streng voor jezelf en negeer de mensen die beweren dat het vanaf de allereerste seconde magisch was.

Wanneer kan ik mijn kind veilig met een knuffeldoekje laten slapen?
Mijn arts liet me zweren om niets zachts in het bedje te leggen tot na hun eerste verjaardag. Voor hun eerste jaar hebben ze gewoon niet de motorische vaardigheden om betrouwbaar dingen van hun gezicht af te trekken in hun slaap. Bewaar die schattige knuffeldekentjes voor autoritjes of wandelingen met de kinderwagen waarbij je toezicht kunt houden, totdat ze één jaar oud zijn.

Hoe doe ik huid-op-huidcontact zonder dood te vriezen?
Ik deed meestal alleen mijn shirt uit, hield mijn joggingbroek aan, legde de baby met alleen een luier om op mijn borst, en gooide dan een hele warme, dikke deken over mijn eigen rug en om de rug van de baby heen. Zorg er wel voor dat de deken ver weg blijft van hun hoofd en gezichtje. Jij blijft warm, zij krijgen het borstcontact, een win-winsituatie voor iedereen.

Moet ik echt stoppen met inbakeren bij twee maanden?
Als ze tekenen vertonen van omrollen, móét je stoppen. Ik weet dat het ontzettend balen is omdat ze eindelijk een beetje begonnen te slapen, maar het risico dat ze op hun gezicht rollen terwijl hun armpjes vastzitten, is gewoonweg te groot. Stap over op een mouwloze slaapzak. De eerste paar nachten van deze overgang zullen ellendig zijn, ik ga er niet omheen draaien, maar ze wennen er uiteindelijk aan om hun armen vrij te hebben.

Waarom zijn biologische kleertjes hun extra geld nou écht waard?
Omdat standaard babykleding vaak wordt behandeld met gekke brandvertragers en goedkope kleurstoffen die bij mijn oudste vreselijke eczeemuitbraken veroorzaakten. Je hoeft echt geen compleet biologische garderobe aan te schaffen, maar een paar goede biologische rompertjes die 24/7 direct op hun huid zitten, zijn het geld meer dan waard. Zeker als jouw kindje een gevoelige huid heeft, net als de mijne.