Mijn paniek om darmkrampjes om 3 uur 's nachts en de waarheid over krampjeswater

Het is 03:14 uur. Dinsdag. Of misschien donderdag, tijd is toch een illusie als je al een maand lang niet langer dan veertig minuten achter elkaar hebt geslapen. Ik draag de grijze joggingbroek van mijn man Dave met een mysterieuze, harde vlek op de linkerknie, en ik ijsbeer zo fanatiek over de loper in de gang dat het me oprecht verbaast dat ik nog geen geul in de vloerplanken heb gesleten. Leo is vier weken oud en hij schreeuwt al drie volle uren de boel bij elkaar—en dan bedoel ik niet gewoon huilen, maar echt hysterisch KRIJSEN.

Hij doet dat ding waarbij hij verandert in een stijve plank en zijn piepkleine lijfje zich helemaal opspant van de darmkrampjes. Ondertussen zweet ik me een ongeluk in een voedingsbh die absoluut ruikt naar zure melk en wanhoop. Dave hangt onderuitgezakt op de bank, zijn gezicht verlicht door dat tragische blauwe licht van een telefoonscherm. Hij typt wanhopig variaties in van "waarom schreewt myn babby" en "snel oplosing babi krampies" op Google, omdat onze hersenen zo verweekt zijn dat we letterlijk vergeten zijn hoe we simpele woorden moeten spellen.

En dan kijkt Dave op, met bloeddoorlopen ogen, en fluistert hij de magische woorden die hij net op een of ander vaag ouderschapsforum heeft gevonden: gripe water.

Ik was zo moe dat ik er ter plekke twaalf dozen van had willen kopen. Geef me dat wonderbaarlijke spul. Overgiet mijn hele leven ermee. Maar toen sloeg de paniek toe, want ik ben zo'n moeder die over alles te veel nadenkt, en ik besefte dat ik werkelijk geen flauw idee had wat dit magische elixer eigenlijk was.

Wat mijn kinderarts écht zei over deze wonderdruppels

De volgende ochtend, stuiterend van twee koppen lauwwarme koffie, sleepte ik Leo mee naar de praktijk van dokter Gupta. Dokter Gupta is zo'n ontzettend relaxte, onverstoorbare kinderarts die er altijd uitziet alsof ze net terug is van een uiterst rustgevende yogaretreat. Ik hield mijn telefoon omhoog, liet haar een foto zien van het flesje dat ik om 3 uur 's nachts bijna in blinde paniek had gekocht, en vroeg of ik dit goedje door de keel van mijn gillende kind moest gieten.

Ze slaakte een ontzettend meelevende zucht. Volgens haar uitleg valt dit spul in de basis onder de categorie vrij verkrijgbare voedingssupplementen. Wat, eerlijk gezegd, een best wel angstaanjagende zin is als je het over pasgeborenen hebt, want dat betekent dat de gezondheidsinstanties het niet echt streng reguleren of testen voordat het met een leuk etiketje in de schappen van de Kruidvat belandt.

En de grap is? Er is schijnbaar vrijwel geen hard wetenschappelijk bewijs dat het darmkrampjes of huilbaby's echt geneest. Dokter Gupta hintte er een beetje op dat het vooral een gigantisch placebo-effect is. Baby's zijn in wezen kleine emotionele sponsjes, dus de theorie is dat als ik hem die druppels geef en ik ineens opgelucht ademhaal omdat ik denk dat ik het probleem heb opgelost, Leo mijn energieverandering voelt en hij daardoor ook kalmeert. Of, zo voegde ze eraan toe, veel van deze merken proppen het gewoon vol met zoete smaakjes, waardoor de baby tijdelijk met stomheid is geslagen door een suikerrush. Fijn. Precies wat ik wil, een pasgeborene met een suikerverslaving.

De ingrediënten op het etiket waarvan ik spontaan begon te stuiptrekken

Ik ging naar huis, begon de ingrediënten op de achterkant van die flesjes eens goed uit te pluizen en verloor bijna mijn verstand. De oorspronkelijke formule uit de jaren 1850 of zoiets bevatte letterlijk alcohol. ALCOHOL. Ik bedoel, tuurlijk, ik snap dat een gillende baby daarvan knock-out gaat, maar we zijn geen Victoriaanse boeren die een cholera-uitbraak proberen te overleven, we proberen gewoon een dinsdag door te komen. En natuurlijk staat er op de moderne flesjes dat ze alcoholvrij zijn, maar als je beter kijkt, zie je dat ze vol zitten met andere troep.

In een heleboel ervan zit natriumbicarbonaat, wat gewoon zuiveringszout is. Mijn arts vertelde me dat krampjes bij baby's meestal niet eens veroorzaakt worden door maagzuur, dus dat het gooien van zuiveringszout in hun piepkleine maagjes hun natuurlijke pH-waarde alleen maar verstoort en hun spijsvertering oprecht kan verergeren. In sommige zit ook plantaardige koolstof, wat letterlijk gewoon houtskool is, dus voer alsjeblieft geen houtskool aan je huilende baby, maar goed, we dwalen af.

Het punt is: mocht je het ooit kopen, dan moet je de etiketten lezen als een complete maniak. Geen suiker, geen parabenen, geen zuiveringszout en geen rare kunstmatige kleurstoffen.

Dingen die ons oprecht door de krampjesfase hielpen

Dus wat deden we in plaats van die mysterieuze druppels? We werden wanhopig en gooiden het over een fysieke boeg. Je moet gewoon met de klok mee over dat buikje wrijven terwijl je hun kleine knietjes naar hun borst duwt en bidt voor een boertje. We hebben zó vaak de beentjes laten 'fietsen' dat mijn armen er pijn van deden.

Maar hier is een geheim dat ik door schade en schande wijs ben geworden: soms zijn het niet eens krampjes. Soms is hun kleine zenuwstelsel gewoon compleet overprikkeld, of drijven hun kleertjes ze tot waanzin. Op een nacht besefte ik dat Leo een totale inzinking had, puur en alleen omdat hij gevangen zat in een stug, synthetisch pyjama-ding dat we van mijn oudtante hadden gekregen. De naden waren vreselijk. Ik heb het in het donker letterlijk van zijn lijfje gerukt en hem in een Mouwloze Romper van Biologisch Katoen gehesen die ik ooit in een opwelling had gekocht.

Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik bijna alles in zijn commode heb weggegooid wat niet die specifieke romper was. Het is 95% biologisch katoen, ongelooflijk zacht, en het weggooien van die kriebelige stoffen stopte oprecht de helft van zijn huilbuien. Het rekt supergoed mee waardoor het geen warmte vasthoudt, en hij leek er zoveel rustiger in. Als je 's nachts de wanhoop nabij bent, is het soms een betere eerste stap om een collectie van zachte kleertjes te proberen om te kijken of hun huidje niet stiekem jeukt, dan om meteen allerlei supplementen in te slaan.

En weet je, zodra we eindelijk die krampjesfase hadden overleefd, diende de tandjesfase zich aan, wat weer een compleet nieuw niveau van de hel was. Daarvoor hebben we zéker geen druppels gebruikt. Leo kauwde gewoon zo fanatiek op de Eekhoorn Bijtring van Siliconen alsof dat beest hem nog geld schuldig was.

Deze mintgroene eekhoorn was drie maanden lang mijn ware reddingsboei. Hij is 100% van voedselveilige siliconen, volledig niet-giftig, en het eikeltjes-detail had de perfecte vorm om de achterkant van zijn vreselijk gezwollen tandvlees te bereiken. Ik gooide hem tien minuutjes in de koelkast terwijl ik mijn koude koffie van gisteren achterover sloeg, gaf hem aan Leo, en had onmiddellijk stilte. Het was ronduit magisch.

We hadden ook het Panda Bijtspeeltje van Siliconen en Bamboe, wat echt super schattig is en ideaal om in de luiertas te gooien, maar als ik heel eerlijk ben vond ik de ringvorm van de eekhoorn net een tikkeltje fijner voor zijn piepkleine pasgeboren handjes. De panda was mijn rotsvaste back-up voor als de eekhoorn weer eens onvermijdelijk onder de bijrijdersstoel van de auto rolde en ik te uitgeput was om hem eronder vandaan te vissen.

Oh, en tijdens mijn meest wanhopige fase kocht ik ook deze ronduit prachtige Regenboog Babygym met Dierenknuffeltjes, waarbij ik mezelf volledig overtuigde dat het stimuleren van zijn hersentjes hem zou afleiden van zijn buikpijn. Kijk, het hout is beeldschoon en het kleine gehaakte olifantje ziet eruit alsof het rechtstreeks uit een designmagazine komt, maar tijdens een gigantische krampjes-inzinking? Hij staarde er welgeteld vier seconden naar en begon daarna meteen weer te gillen. Het is helemaal fantastisch voor de gewone, blije speelmomenten, maar ik moet wel eerlijk blijven: het is geen magisch anti-huilapparaat.

Het definitieve oordeel over wat je in hun mondjes moet gieten

Als je met de kinderarts hebt gesproken en groen licht hebt gekregen om een heel puur, biologisch merk van die druppels te proberen, moet je dat helemaal zelf weten. Maar blijkbaar mag je het ze nooit op een lege maag geven. Dokter Gupta vertelde me dat je na een voeding een minuut of 15 moet wachten voor je een dosis geeft, en ze daarna 24 uur lang als een havik in de gaten moet houden om er zeker van te zijn dat ze geen netelroos of iets dergelijks krijgen.

Maar eerlijk? We hebben uiteindelijk nooit gripe water gekocht. Dat hele ongereguleerde-supplementen-gebeuren boezemde mijn slaaptekort-brein gewoon te veel angst in. Toen de krampjes echt afschuwelijk werden, gebruikten we gewone, ouderwetse simeticon-druppels, omdat die oprecht medisch goedgekeurd zijn en ze de bubbeltjes in dat buikje puur mechanisch kapotmaken, zonder dat ze worden opgenomen in dat kleine bloedsomloopje. Dat, en een heleboel op en neer bouncen op een yogabal in het donker, terwijl we zachtjes in onszelf stonden te huilen.

Voordat je midden in de nacht uit paniek allerlei vage drankjes inslaat, raad ik je oprecht aan om eens te kijken naar onze veilige, natuurlijke kalmerende speeltjes die wél echt werken, en zonder de mysterieuze ingrediënten.

Antwoord op je nachtelijke paniekvragen

Waarom heet het in het Engels eigenlijk 'gripe water'?
Ik heb dit letterlijk moeten googelen omdat ik me er zo aan ergerde. Blijkbaar is "gripe" gewoon oud-Brits straattaal voor maagpijn of darmkramp. Het is dus letterlijk gewoon "buikpijnwater". Wat meteen een stuk minder magisch klinkt als je het zo zegt, eerlijk is eerlijk.

Kan ik de druppels niet gewoon door de fles van mijn baby mengen?
Oké, ik overwoog om dit te doen om gewoon wat tijd te besparen, maar mijn arts was er vrij stellig over dat je dit beter niet kunt doen. Als je het in hun kunstvoeding of moedermelk doet en ze drinken hun flesje niet helemaal leeg, heb je absoluut geen idee hoeveel van de dosis ze nu daadwerkelijk hebben binnengekregen. Bovendien verandert het de smaak van hun melk, en het laatste wat je wilt is een kind dat plotseling weigert te drinken omdat zijn of haar maaltijd smaakt naar raar pepermuntwater.

Is simeticon niet gewoon precies hetzelfde?
Nee, en dit bracht me in het begin ontzettend in de war. Simeticon is een echt vrij verkrijgbaar medicijn (geen ongereguleerd supplement) dat specifiek gericht is op vastzittende lucht en krampjes. Het bindt als het ware alle kleine gasbubbeltjes in hun maagje samen tot één gigantische boer. Dat andere spul is gewoon een kruidenmengsel dat zogenaamd de maag kalmeert. Voor ons werkte simeticon veel beter als Leo weer eens helemaal was opgeblazen als een klein ballonnetje.

Wat als mijn kind het 'fietsen' met de beentjes helemaal haat?
Leo had een bloedhekel aan dat gefiets! Hij ging alleen maar harder gillen en overstrekte dan zijn knietjes. Wanneer dat gebeurde, legde ik hem op zijn buikje over mijn onderarm (de 'krampjesgreep' of hoe ze dat ook noemen) en klopte ik zachtjes op zijn ruggetje terwijl ik door het huis liep. Soms helpt het ook om een lichtjes warme washand op hun buikje te leggen terwijl je het masseert, zodat ze genoeg ontspannen om zich niet meer tegen je te verzetten.

Worden ze er echt slaperig van?
Als je een merk vindt waarvan je kind slaperig wordt, controleer dan direct het etiket, want dan zit er waarschijnlijk iets onguurs in. De veilige varianten horen niet als een kalmeringsmiddel te werken. Als ze in slaap vallen nadat ze het hebben ingenomen, komt dat waarschijnlijk gewoon doordat ze zichzelf hebben uitgeput door twee uur lang aan één stuk door te gillen. Ik weet in ieder geval dat ik meestal direct nadat hij eindelijk sliep, zelf ook out ging.