Ik zat letterlijk op de grond van Maya's babykamer – die geschilderd was in precies die tint saliegroen waar ik me in mijn derde trimester drie weken lang op had blindgestaard – te huilen om een piepklein beige vestje. Ze was een week of acht oud en krijste de boel bij elkaar omdat ik probeerde haar verrassend mollige armpjes in een gebreide trui uit het winkelcentrum te proppen. Dave leunde tegen de deurpost met een mok koffie die zeker al drie keer in de magnetron was opgewarmd. Hij keek me aan alsof ik gek was geworden. En eerlijk is eerlijk, dat was ik ook.
Voordat ik kinderen kreeg, had ik een heel esthetisch plaatje in mijn hoofd. Ik zou zo'n ultieme oermoeder worden. Mijn kinderen zouden alleen handgeweven linnen en eerlijke wol dragen in kleuren als "havermout" en "riviersteen". Ik haalde mijn neus op voor voordeelpakketten. Ik rolde nog net niet met mijn ogen naar fast fashion. En toen kreeg ik Leo, en drie jaar later Maya, en besefte ik dat een baby in 24 uur tijd genoeg lichaamssappen kan en zal produceren om zes verschillende outfits te ruïneren.
En zo betrapte ik mezelf erop dat ik om 3 uur 's nachts tijdens het borstvoeden in blinde paniek een enorme stapel babykleding bij de H&M aan het bestellen was.
Als kersverse ouder ontkom je bijna niet aan dit merk. Het is onvermijdelijk. Ze hebben die "Scandinavisch neutrale" esthetiek waar we allemaal zo van houden perfect in de vingers. En als je shopt voor een snelgroeiend zoontje of een dochtertje dat elke dinsdag uit een maat lijkt te groeien, is dat prijskaartje gewoon onmogelijk te negeren. Maar eerlijk, proberen uit te vogelen hoe hun kleding nou écht valt en mooi blijft, is alsof je met slaaptekort eeuwenoude hiërogliefen probeert te ontcijferen.
De bizarre realiteit van de lange en smalle pasvorm
Oké, laten we het even over de maten hebben, want WAT IS DIT. De meeste normale merken gebruiken standaardmaten. Je koopt een 0-3 maanden, misschien een 3-6 maanden. Je weet wat je krijgt. Maar H&M gebruikt van die rare, specifieke categorieën zoals 1-2M en 2-4M, waardoor er echt iets knapte in mijn hoofd toen ik probeerde te bedenken wat ik in mijn vluchtkoffer moest stoppen.
Hier is de waarheid die niemand je vertelt totdat je er middenin zit: hun kleding is blijkbaar ontworpen voor babyfretjes. Ze vallen zo ongelooflijk lang en smal. Toen Leo werd geboren, was hij eigenlijk een klein boeddhaatje – één en al schattige spekrolletjes, een soort mini Michelinmannetje. Ik probeerde hem zo'n geribd broekje aan te trekken, maar de bloedsomloop in zijn bovenbeentjes werd zowat afgekneld, terwijl de pijpen nog zeker vijftien centimeter onder zijn voeten uitstaken. Ik moest ze zo vaak omslaan dat het leek alsof hij enkelgewichten droeg.
Maar toen kwam Maya, en zij was een lange, dunne spriet. Opeens leek die rare, buisvormige maatvoering logisch. De rompertjes pasten perfect om haar lijfje zonder meteen in haar billen te kruipen.
Oh, en als je wasbare luiers gebruikt, zijn die broekjes verrassend handig vanwege die extra lengte. Je moet immers die enorme, dikke luierkont kwijt. Je moet alleen wel oppassen met de taillebanden, want daar zit absoluut geen rek in. Hoe dan ook, waar het op neerkomt: als je een mollige baby hebt, wordt het een dagelijkse worsteling om die mouwtjes over hun polsjes te krijgen.
De grote drukknoopjes-discussie die mijn huwelijk verpest
Ik moet even mijn hart luchten over drukknoopjes, want ik denk hier elke avond voor het slapengaan aan. Veel fast fashion rompertjes hebben een dubbele rij drukknoopjes in het kruis, wat ze bestempelen als een "meegroei"-functie. In theorie klinkt dit geweldig. Oh, de baby is langer geworden? Gebruik gewoon de tweede rij knoopjes! Zo gaat het rompertje langer mee!
In de praktijk is het een pure hel.
Stel je voor: het is kwart voor drie 's nachts. Je hebt zojuist een goddeloze hoeveelheid poep van de rug van je krijsende kind geveegd. Je functioneert op nul uur REM-slaap. De kamer is donker omdat je de grote lamp niet wilt aandoen en de kleine helemaal wakker wilt maken. Je wilt het rompertje weer dichtklikken en opeens zijn er ACHT VERSCHILLENDE DRUKKNOOPJES in twee verschillende rijen, die allemaal net niet lekker uitlijnen. Dave laat de middelste nu letterlijk gewoon open. Hij vertikt het nog. Hij noemt het een ontwerpfout en weigert zich te laten intimideren door een stukje katoen.
Wat ik wel een pluspunt vind aan de goedkopere basics: ze skippen meestal die kriebelende labels in de nek en printen de maat direct op de stof. Dat is geweldig, totdat de print er na vier wasbeurten afslijt en je het truitje in het licht moet houden om te ontcijferen of het nou maat 4-6M of 6-9M is.
Trouwens, koop geen babyschoentjes. Het zijn letterlijk nutteloze voeten-gevangenissen en je verliest ze toch alleen maar ergens op de parkeerplaats van de supermarkt.
Wat mijn kinderarts me echt vertelde over stoffen
Dit is het moment waarop mijn oermoeder-fantasie keihard in botsing kwam met mijn budget. H&M promoot hun 'Conscious'-lijn behoorlijk stevig, en ze gebruiken veel biologisch katoen. Toen Maya een maand of drie was, kreeg ze van die ruwe, rode, geïrriteerde plekken op haar buikje en de achterkant van haar beentjes. Ik raakte volledig in paniek en nam haar mee naar dokter Aris, ervan overtuigd dat ze een of andere vreselijke allergie had.
Hij bekeek het, zuchtte, en vertelde me dat het gewoon contacteczeem was. Hij legde uit dat de huid van een pasgeboren baby belachelijk kwetsbaar is, en dat de chemische cocktail die ze gebruiken om massaproductie-kleding te verwerken, te verven en te vervoeren, enorme irritatie kan veroorzaken. Hij adviseerde me haar uit te kleden, een dikke zalf te gebruiken en voor haar onderste kledinglaagjes over te stappen op de schoonste, meest hoogwaardige biologische stoffen die we ons konden veroorloven.
Ik ging naar huis en keek naar mijn enorme stapel goedkope rompers. Ja, er stond "biologisch" op het label, maar ze voelden nogal dun en stug aan nadat ik ze een paar keer op hoge temperatuur had gewassen om de melkvlekken eruit te krijgen. Ze bleven gewoon niet mooi.
Als je deze fase wilt overleven zonder gek te worden of blut te raken, moet je gewoon een gemengde strategie omarmen. Mix de goedkope spullen (waarvan je het niet erg vindt om ze weg te gooien na een poepexplosie) met de écht goede, duurzame items die de hele dag direct op hun huidje zitten.
Voor die basislagen vertrouw ik nu eerlijk gezegd volledig op het Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao. Het verschil in stof is echt bizar. Als je het aanraakt, voelt het dik en boterzacht, en niet als dat vreemde, doorzichtige materiaal dat fast fashion-merken gebruiken om kosten te besparen. Er zit een klein beetje elastaan in, waardoor het zonder problemen over Maya's enorme hoofdje rekt zonder dat ze hoeft te huilen. En nog belangrijker: het verliest zijn vorm niet en wordt niet kriebelig nadat Dave het per ongeluk op het 'nucleaire kookwas-programma' heeft gewassen. Dokter Aris zei dat het laten ademen van haar huid in echt, hoogwaardig katoen waarschijnlijk heeft geholpen om het eczeem te laten verdwijnen. Al snap ik de wetenschap achter textiel-microklimaten maar half, ik weet wel dat ze is gestopt met krabben.
Wanneer esthetische ideeën compleet misgaan
Omdat ik heel gevoelig ben voor marketing, kocht ik ook een heleboel "uitgaansoutfits". Je kent het wel, de rompertjes met ruches, de schattige kleine vestjes.
Oké, eerlijkheid gebiedt me te zeggen: ik kocht ook het Biologisch Katoenen Rompertje met Vlindermouwtjes. Ik was op een middag enorm oververmoeid en dacht: "Oh god, ze heeft iets prachtigs nodig voor als we gaan brunchen." Let wel, we waren al sinds 2019 niet meer uitgebreid wezen brunchen.
Is het beeldschoon? Ja. De stof is datzelfde geweldige, niet-irriterende biologische katoen. Ze ziet erin uit als een heel klein, comfortabel bosfeetje. Maar die geplooide vlindermouwtjes in een strakke winterjas of slaapzak proberen te proppen, is een unieke vorm van marteling. Ze kruipen helemaal omhoog tot aan haar oren en dan wordt ze boos. Het is dus een fantastisch kledingstuk, maar voor ons is het nu uitsluitend een outfit voor warm weer, waarbij geen extra laagjes nodig zijn.
De ware kosten van de fast fashion-paradox
Wat ik eigenlijk probeer te zeggen, is dat ik me ontzettend schuldig voel over de enorme hoeveelheid babykleding die we erdoorheen jagen. H&M is fantastisch voor als Leo naar de buitenschool gaat en thuiskomt alsof hij letterlijk door een moeras is gesleept. Ik hoef geen traan te laten als een shirtje van 4 euro geruïneerd is door modder en een ondefinieerbare plakkerige substantie van de speeltuin.
Maar die kleertjes zijn geen erfstukken. Je kunt ze niet echt in een mooie kist opbergen voor je kleinkinderen. Als één kind ze drie maanden heeft gedragen, zijn de knieën versleten, zitten de naden een beetje scheef en is de kleur vervaagd.
En als ze tandjes krijgen? Vergeet het maar. Maya kauwde net zo lang op de kragen van haar fast fashion-shirtjes tot het kleffe, uitgerekte vodden waren die van haar schouder hingen alsof ze rechtstreeks uit een aerobicsvideo uit de jaren '80 kwam.
Over tandjes krijgen gesproken (wat een bijzondere nachtmerrie op zich is): als je nu babyspulletjes koopt, sla dan de goedkope plastic prullaria uit het winkelcentrum over en haal gewoon de Panda Bijtring. Toen Maya met vijf maanden haar eerste ondertandjes kreeg, veranderde ze in een compleet andere, extreem boze baby. Ik was natte washandjes aan het invriezen, liet haar op mijn knokkels kauwen, alles. De Panda bijtring is plat genoeg zodat ze hem echt zelf kon vasthouden, zonder hem elke drie seconden op de vieze vloer van de supermarkt te laten vallen, en ik kon hem gewoon in de vaatwasser gooien. Hij is gemaakt van voedselveilige siliconen, wat me een veel beter gevoel geeft dan dat mysterieuze plastic waarvan goedkoop speelgoed is gemaakt.
Ouderschap is eigenlijk niet meer dan continu een compromis sluiten tussen je vroegere idealen en je huidige realiteit. Je hoeft niet te kiezen tussen helemaal duurzaam zijn of blut raken. Laat je baby die goedkope leggings dragen naar de opvang, maar investeer misschien in de écht goede rompertjes zodat ze 's nachts fatsoenlijk kunnen slapen zonder jeuk.
Voordat je om 3 uur 's nachts in een paniekerige online shop-spiraal duikt: haal even diep adem. Bekijk de bijtspeeltjes en biologische essentials van Kianao – het huidje van je baby (en jouw mentale gezondheid) zullen je waarschijnlijk dankbaar zijn.
Mijn rommelige, volstrekt subjectieve FAQ
Krimpt H&M babykleding in de was?
Oh god, ja. Tenzij je het soort perfecte huisvrouw bent dat alles koud wast en het zorgvuldig plat laat drogen op een houten droogrekje, gaat het absoluut krimpen. Wij wassen alles warm en gooien het in de droger, want wie heeft daar nou tijd voor? Ik zou zeggen dat hun spullen na de eerste zware wasbeurt ongeveer een halve maat in lengte krimpen. Als je twijfelt, koop dan zeker een maatje groter.
Is hun biologische lijn écht veilig voor de gevoelige huid?
Ik bedoel, het is beter dan synthetisch polyester, maar mijn kinderarts vertelde me dus dat massaproductie-katoen nog steeds zwaar wordt behandeld tijdens het productie- en verzendproces. Toen de huid van Maya echt begon op te spelen, zorgden de goedkope multipacks er nog steeds voor dat ze helemaal rood werd. Pas toen we voor haar basislaagjes overstapten op echt premium, onbehandeld biologisch materiaal, werd de uitslag eindelijk minder.
Wat is er in vredesnaam met die 1-2M en 2-4M maten?
Ik heb er letterlijk geen idee van waarom ze dit doen. Het is bloedirritant. 1-2 maanden is eigenlijk een ruime newborn-maat. 2-4 maanden is een soort lange, smalle 0-3 maanden maat. Mijn advies? Kijk naar het gewicht en de lengte in hun maattabel, negeer het maanden-label compleet, en onthoud dat het bij de beentjes van een mollige baby sowieso strak zal zitten.
Passen wasbare luiers onder fast fashion babykleding?
Ja en nee. De broekjes werken verrassend goed omdat ze zo belachelijk lang vallen, dus door de dikke luier worden ze een soort van opgetrokken naar een normale lengte. Maar de rompertjes? Vergeet het maar. Proberen om een strakke romper dicht te klikken over een gigantische wasbare nachtluier is alsof je een overvolle koffer probeert dicht te ritsen. Je hebt absoluut romperverlengers nodig, of je moet gewoon twee maten groter kopen en de veel te wijde schouders voor lief nemen.
Delen:
Wat het babynieuws van Hailey Bieber me écht leerde over postpartum
Wat de baby van Gypsy Rose mij leerde over generatietrauma