Bekentenissen van een stuntelende hardloper: de waarheid over hardloopbuggy's

Ik ben al ruim vijf kilometer op pad op een stoffige landweg ergens in the middle of nowhere, het zweet staat op plekken waarvan ik niet wist dat ze konden zweten, en ik duw een plastic buggy van dertig euro voor me uit die klinkt als een winkelwagentje met een vierkant wiel. Mijn oudste zoon, inmiddels vijf en een wandelend wonder dat hij mijn eerste poging tot ouderschap heeft overleefd, stuitert rond in dat dunne stoffen zitje als een losgeslagen pingpongbal. Ik weet nog dat ik dacht: dit is toch hoe moeders weer in vorm komen? We snoeren ze vast, trekken onze hardloopschoenen aan en beginnen over straat te draven. Ach gossie. Ik was zo ontzettend en gevaarlijk naïef.

Voordat ik me er echt in verdiepte, ging ik ervan uit dat een "baby jogger" gewoon elk willekeurig stel wielen was dat je voortduwde terwijl je sneller ging dan wandeltempo. Ik dacht ook dat het volkomen normaal was om een baby van drie maanden in een stijve spijkerbroek te hijsen voor een hardlooprondje. Mijn moeder zei altijd dat het eerste kind eigenlijk een soort proefversie is, en nou, daar had ze helemaal gelijk in. Als je naar foto's uit die tijd kijkt, lijk ik op een vrouw die op de vlucht is voor de politie met een ontvoerd kind in een slecht in elkaar gezette kruiwagen.

Ik ga nu even heel eerlijk met jullie zijn. Het contrast tussen wat ik toen wist over actief ouderschap en wat ik nu weet, is behoorlijk gênant. Wat ik nu weet, na drie kinderen en een heleboel dure fouten, is dat je kind veilig en comfortabel houden terwijl jij je in het zweet werkt een compleet andere aanpak vereist dan wat je ziet op die perfect in scène gezette social media-feeds – waar die moeders trouwens niet eens lijken te zweten.

Dr. Miller en het 'pudding-ruggetje'

Ik nam mijn oudste mee naar de dokter voor zijn controle met vier maanden, en vertelde trots dat ik hem meenam tijdens mijn ochtendrondje hardlopen om de zwangerschapskilo's kwijt te raken. Dr. Miller stopte met schrijven op haar klembordje, keek me over haar bril strak in de ogen aan en vroeg wat voor stellage ik precies gebruikte en hoe hard ik ging.

Ik dacht blijkbaar dat baby's van rubber gemaakt waren. Maar ze legde uit dat je echt niet mag hardlopen met een baby voordat ze zes tot acht maanden oud zijn. Geen mitsen of maren, begin er niet aan. Haar uitleg zat vol medische termen, maar mijn door slaapgebrek geteisterde brein pikte vooral op dat hun kleine nekjes op die leeftijd als ongekookte spaghetti zijn, en hun ruggengraat een soort drilpudding. Het heftige schudden van een kinderwagen die met tien kilometer per uur over een steen stuitert, kan blijkbaar ernstige, onzichtbare schade aan hun hersenen en ruggengraat veroorzaken. Je denkt dat je goed bezig bent door ze mee naar buiten te nemen in de frisse lucht, maar in plaats daarvan bezorg je ze een lichte whiplash. Ik schrok me helemaal wezenloos.

Ze hielp me ook meteen uit de droom over het vastklikken van het baby-autostoeltje op het onderstel van de kinderwagen. Ik dacht echt dat dit de ultieme mom hack was. Je tilt de slapende baby uit de auto, klikt hem op de kinderwagen en trekt een sprintje. Nee dus. Ze vertelde me dat het zwaartepunt hierdoor volledig verschuift, waardoor de hele boel makkelijk kan omkiepen zodra je een stoeprandje raakt. Dat is dus alleen bedoeld voor een rustig rondje door het winkelcentrum. Terug naar de tekentafel dus.

De levensgevaarlijke zwabber

Laten we het even hebben over het voorwiel. Als je op zoek bent naar een échte hardloopkinderwagen – en die kosten een klein fortuin, wat mijn prijsbewuste hart telkens pijn doet als ik naar het prijskaartje kijk – dan móét je op het voorwiel letten.

Als dat voorwiel kan zwenken, ga je crashen. Het maakt me niet uit wat de verkoper in die grote babyzaak beweert. Zodra je er de vaart in zet, pakt een zwenkwiel elk minuscuul steentje mee en begint het oncontroleerbaar heen en weer te zwabberen. Echte hardloopkinderwagens hebben een voorwiel dat strak in de vooruitstand is vergrendeld. Dat maakt sturen verschrikkelijk irritant, want je moet de wagen iets opwippen om een bocht te maken, maar het voorkomt wél dat je je kind met een noodgang de sloot in lanceert.

Wat betreft de vering: zorg er gewoon voor dat hij meevereert als je erop duwt. Daarnaast moeten de banden echte fietsbanden zijn die je kunt oppompen met lucht, en niet van dat harde schuimrubber waarbij je tanden op het trottoir uit je mond rammelen. Je zult ongetwijfeld een keer een lekke band krijgen op vijf kilometer van huis, waarna je de hele boel huilend naar huis moet slepen, maar hé, dat hoort gewoon bij de magie van het moederschap.

De juiste kleding voor de rit

Oké, dus je hebt eindelijk die prijzige maar goede kinderwagen én een baby die oud genoeg is om z'n eigen hoofdje rechtop te houden. Maar wat trek je ze in vredesnaam aan?

Hier ging ik de mist in bij mijn oudste. Ik stak hem in een kleine spijker-tuinbroek of een stijf kaki broekje. Probeer jij maar eens drie kwartier strak vastgesnoerd te zitten in een vijfpuntsgordel terwijl je een stugge spijkerbroek draagt. Het is vreselijk. Ze krijgen rode striemen over hun mollige beentjes, en de stof kruipt helemaal op rond hun luier, wat de bloedsomloop afknelt.

Toen ontdekte ik dat baby-joggingbroekjes een absolute, niet-onderhandelbare vereiste zijn voor dit hele avontuur. En dan heb ik het dus over de kleding, niet over de kinderwagen. Ze hebben kleding nodig die rekt, ademt en genoeg ruimte biedt aan een gigantische, afzakkende volle luier.

Mijn absolute heilige graal hiervoor is de Biologisch Katoenen Retro Baby Joggingbroek met Contrasterende Rand. Ik ben op dit moment lichtelijk geobsedeerd door de nostalgische jaren '90 trend, en deze retro baby-joggingbroekjes lijken precies op de trainingsbroeken die mijn gymleraar op de middelbare school droeg, maar dan in een schattige uitvoering. Ze hebben zo'n verlaagd kruis, wat eigenlijk gewoon een chique manier is om te zeggen dat er genoeg ruimte in zit voor een enorme wasbare luier vol verrassingen, zonder dat de broek tot onder hun oksels kruipt.

Ik ben specifiek fan van deze broekjes omdat ze voor 95 procent uit biologisch katoen bestaan. Als we buiten op de zanderige wegen zijn, brandt de zon volop en zweten mijn kinderen enorm in hun kinderwagenzitjes. Synthetische materialen houden die warmte alleen maar vast, waardoor ze vreselijke eczeemplekken krijgen in hun knieholtes. Dat biologisch katoen ademt gelukkig wél. Bovendien hebben ze échte elastische taillebanden en boordjes bij de enkels, zodat de broekspijpen niet omhoog kruipen en hun blote scheenbenen blootstellen aan de zon of muggen. Voor de prijs die je bij Kianao betaalt, krijg je daadwerkelijk iets dat honderd wasbeurten overleeft, in tegenstelling tot die fast-fashion troep die na één dinsdag al begint te pillen.

Snacks en bijtspeeltjes voor onderweg

Je moet ze bezig zien te houden terwijl je rent, anders beginnen ze te gillen en dat verpest de rustige workout-vibe die je voor ogen had compleet. Mijn oma zei altijd dat ik ze gewoon een harde broodkorst moest geven. Dat is waarschijnlijk de reden waarom de helft van de generatie van mijn vader zulke rare tanden heeft.

Geef ze geen harde plastic tuitbeker of speelgoed als je hardloopt. Als je over een hobbel stuitert, vliegt dat plastic regelrecht in hun mond of oog.

Mijn jongste geef ik meestal de Siliconen Panda Bijtring van Bamboe. Ik zal eerlijk zijn: voor tijdens het hardlopen is hij oké. Begrijp me niet verkeerd, de voedselveilige siliconen zijn superzacht, dus als we door een kuil rijden en ze zichzelf er per ongeluk mee in haar gezicht slaat, doet het geen pijn. En hij is plat genoeg voor haar kleine handjes om goed vast te houden. Maar omdat er geen speenkoord of riempje aan zit, gooit ze hem zo'n zes keer per kilometer uit de wagen. Ik besteed de helft van mijn workout aan het terugrennen om een stoffige siliconen panda uit het grind op te rapen, hem aan mijn broekje af te vegen en weer terug te geven. Perfect voor in de woonkamer, maar onderweg stelt het mijn geduld flink op de proef.

Als je de actieve kledingkast van je kind toch een make-over geeft, kijk dan ook eens naar een uitgebreidere collectie biologische babykleding die écht ademt.

De hitte overleven

De biomechanica van een zware kar duwen terwijl je probeert hard te lopen, verpest je rug compleet als je niet oppast. Voor je het weet loop je voorovergebogen als een waterspuwer. Ik heb ergens gelezen dat je met één hand moet duwen en je andere arm natuurlijk moet laten meebewegen, maar meestal klamp ik me gewoon krampachtig vast aan het stuur terwijl ik bid dat we snel in de schaduw zijn.

Over schaduw gesproken: ze uit de directe zon houden is een constante strijd. De zonnekap van de kinderwagen helpt maar een beetje. Daarom is laagjes dragen mijn ultieme strategie. Onder dat baby-joggingbroekje gebruik ik altijd een mouwloze basislaag zodat hun bovenlijfje niet oververhit raakt.

Ik koop de Mouwloze Baby Romper van Biologisch Katoen in grote hoeveelheden tegelijk in. Het is simpel, onopvallend, en het werkt fantastisch. Geen kriebelende labeltjes die in hun zweterige nekjes schuren. Het stofje heeft precies genoeg rek, zodat ik hem bij een luier-explosie moeiteloos naar beneden kan uittrekken zonder dat hun haar vies wordt. En omdat hij mouwloos is, krijgen hun armpjes lekker wat frisse lucht onder de kap van de kinderwagen. Het is bijna negen maanden per jaar mijn standaard basislaag onder hun retro baby-joggingbroekjes hier in het warme zuiden.

Wees niet te streng voor jezelf

Luister, niemand ziet eruit als een model op een fitnessmagazine wanneer je 25 kilo aan metaal, snacks en een zeurende peuter een heuvel op duwt. Er zullen dagen zijn waarop je ze de perfecte outfit aantrekt, het voorwiel vergrendelt, de banden oppompt, en precies één huizenblok ver komt voordat ze compleet instorten en je al wandelend hun overgebleven snacks op eet op de weg terug naar huis.

Dat is helemaal niet erg. We proberen hier allemaal alleen maar ons verstand te behouden terwijl we deze minimensjes in leven houden.

Ben je er klaar voor om die stugge spijkerstof gedag te zeggen en je kinderen iets aan te trekken waarin ze écht kunnen bewegen? Bekijk dan de volledige collectie duurzame babykleding van Kianao en scoor een paar rekbare basics die met gemak de test op de onverharde weg doorstaan.

Veelgestelde vragen over hardlopen met een baby

Kan ik die retro baby-joggingbroekjes wassen als ze onder het straatstof zitten?
Lieve help, ja. Dat moet haast wel. Ik gooi ze gewoon in de wasmachine op een normaal, warm programma. Omdat ze van biologisch katoen zijn, probeer ik ze niet op de heetste stand in de droger te gooien, zodat de elastische tailleband niet verslijt, maar heel eerlijk: ik heb ze al twee keer per ongeluk op de hoogste stand gedroogd en ze kwamen er nog steeds prima uit.

Mijn baby haat het vijfpuntsgordeltje van de kinderwagen. Helpt andere kleding?
Dat zou echt goed kunnen. Mijn middelste schreeuwde moord en brand in de kinderwagen totdat ik besefte dat de gordels zijn stijve broekje recht in zijn liezen drukten. Door over te stappen op zachte baby-joggingbroekjes met een verlaagd kruis, kreeg de luier de ruimte om wat mee te vormen. Stop met ze te martelen met verkeerde stoffen, koop iets rekbaars en kijk of het helpt voordat je het hardlopen helemaal opgeeft.

Moet ik een kinderwagen met schuimrubberen banden kopen, zodat ze niet lek kunnen gaan?
Absoluut niet, tenzij je echt alléén maar op de perfect gladde vloeren van een overdekt winkelcentrum rent. Schuimrubberen banden dragen elke hobbel direct over naar het ruggetje van je baby. Luchtbanden zijn enorm irritant als ze lek gaan, maar ze vangen de schokken wél perfect op. Koop gewoon een goedkope fietspomp en leg die onderin het mandje van de kinderwagen.

Moet ik echt tot de 6 maanden wachten met hardlopen?
Ja. Ik ben natuurlijk ook maar een moeder op het internet, maar mijn dokter liet me me echt doodschrikken hierover. Hun nekspieren kunnen die klappen van het hardlopen gewoon nog niet opvangen. Ga liever stevig wandelen, net zolang totdat ze helemaal zelfstandig rechtop kunnen zitten en hun hoofdje volledig zelf onder controle hebben.

Zijn die rompertjes van biologisch katoen dik genoeg om in de winter te gaan hardlopen?
Niet op zichzelf. Het zijn gewoon fantastische, ademende basislagen. In de winter trek ik ze eerst de mouwloze romper aan, daarna een warme trui, vervolgens de broek, en dan stop ik ze in met een dikke deken rond hun middel. Laagjes gebruiken is sowieso een veel beter idee dan één gigantisch dikke jas, want dikke jassen zijn onveilig onder die strakke gordelriemen.