De waarheid over cowboylaarsjes voor baby's (en mijn grootste miskopen)

Het was oktober 2018. Ik stond in mijn keuken in een fel mosterdkleurige corduroy tuinbroek waarvan ik dacht dat het me de uitstraling van een hippe Brooklyn-moeder gaf, maar waardoor ik er eigenlijk uitzag als een gigantische peuter. Ik klokte lauwe cold brew uit een glazen pot achterover, terwijl ik mijn destijds eenjarige dochter Maya in een paar stijve, glimmende, felroze baby-cowboylaarzen probeerde te wurmen. Het thema voor haar verjaardag was "Mijn Eerste Rodeo". Ik had een enorme ballonnenboog besteld die op een babykoe leek. Het was een hele happening.

Ik was belachelijk trots op deze outfit. Ik had uren op Pinterest doorgebracht, in de overtuiging dat als ik de esthetiek niet precies goed had, ik op de een of andere manier faalde in mijn eerste jaar als moeder. Ze droeg de Babyromper van Biologisch Katoen onder een schattig vintage spijkerjurkje. Ik ben trouwens dol op die romper. Echt, oprecht dol. Toen Leo een paar jaar later werd geboren, heb ik hem letterlijk in elke kleur gekocht, omdat hij daadwerkelijk over hun grote wiebelhoofdjes rekt zonder achter hun oren te blijven haken. Dat is nogal een dingetje als je een huilbaby hebt. De platte naden zijn fantastisch, want beide kinderen hebben mijn vreselijke, gevoelige huid geërfd.

Maar goed, mijn punt is: de bovenste helft van haar outfit was comfortabel en ademend. De onderste helft? Een middeleeuws martelwerktuig vermomd als mode.

Ze zag er schattig uit. Voor precies vier minuten. Toen probeerde ze te lopen.

Als je nog nooit een eenjarige hebt zien proberen te lopen in stijve cowboylaarzen met spitse neuzen en een hakje van ruim een centimeter, laat me het dan even voor je schetsen. Het is alsof je naar een dronken pinguïn kijkt die op skischoenen over een ijsbaan probeert te lopen. Ze zette twee stappen, verloor volledig haar zwaartepunt en viel plat op haar gezicht in een berg inpakpapier. Mijn man Mark, die in de hoek een biertje stond te drinken en me eerder al had verteld dat de laarzen op "glimmende plastic gevangenisschoenen" leken, gaf me die ene blik. Je kent die blik wel.

Ik heb de rest van het feestje met haar op de arm gelopen, omdat ze pertinent weigerde haar voeten op de vloer te zetten. Ik dacht dat ze zich gewoon aanstelde. Ik had het zo mis.

De grote tenen-beknel-interventie bij de kinderarts

Een week later hadden we Maya's controle voor 15 maanden bij de kinderarts. Ik, nog steeds volledig in ontkenning en vastbesloten om waar voor mijn geld te krijgen met deze Amazon-laarsjes van dertig dollar, had ze haar weer aangetrokken. We zaten in de onderzoekskamer, Maya kreukelde het papier op de onderzoekstafel en probeerde een tongspatel op te eten, toen onze kinderarts, Dr. Gupta, binnenkwam.

Ze keek naar Maya. Ze keek naar de laarzen. Ze zuchtte. Het was het soort zucht dat een teleurgestelde ouder geeft aan een tiener die net zelf zijn haar heeft proberen te bleken.

"Sarah," zei ze, terwijl ze op de glimmende roze neus van de laars tikte. "Waar zijn we hier in vredesnaam mee bezig?"

Ik ben geen medische professional. Ik was ternauwernood geslaagd voor biologie op de middelbare school. Maar Dr. Gupta liet me eigenlijk even zitten en legde uit dat ik actief de lichamelijke ontwikkeling van mijn dochter aan het tegenwerken was, puur voor een mooi plaatje op Instagram. Van wat ik me herinner—en eerlijk gezegd had ik een enorm slaaptekort en was ik vooral bezig te voorkomen dat Maya de onderkant van de dokterskruk zou aflikken—hebben baby's voeten die in feite de vorm hebben van dikke, kleine driehoekjes. Ze zijn breed bij de tenen en smal bij de hiel. Ze moeten hun tenen kunnen spreiden om grip op de vloer te krijgen en hun evenwicht te bewaren.

Traditionele cowboylaarzen hebben exact de tegenovergestelde vorm. Ze hebben een spitse neus. Wanneer je een mollig, vierkant babyvoetje in een puntige neus propt, ben je hun voeten eigenlijk aan het afbinden. Het drukt hun kraakbeen fijn, dat op die leeftijd superzacht is, en het voorkomt dat ze hun tenen gebruiken om in balans te blijven.

En dan is er nog de hak. Oh god, de hak. Paardrijlaarzen voor volwassenen hebben een verhoogde hak om in de stijgbeugel te blijven haken. Tenzij je peuter daadwerkelijk op een dwergpony naar de opvang rijdt, hebben ze echt geen verhoogde hak nodig. Dr. Gupta legde uit dat een hakje de houding van een baby compleet uit balans brengt; het kantelt hun bekken naar voren, waardoor ze compenseren door hun onderrug hol te maken. Het vergroot het struikelgevaar met wel een miljoen procent. Toen ik dit hoorde, voelde ik me de slechtste moeder op aarde. Ik dwong mijn kind eigenlijk om op naaldhakken te lopen, terwijl ze alleen maar probeerde te leren lopen.

Baby's hebben ook geen ondersteuning van de voetholte nodig, dus negeer elke schoen die beweert dat het dat heeft voor een baby.

Nepleer is eigenlijk gewoon een broeikas voor zweetvoeten

Maar de vorm was niet eens het ergste. Laten we het over de materialen hebben, want dit is het deel dat me nog steeds achtervolgt.

Toen ik me in de spreekkamer van de dokter eindelijk gewonnen gaf en de laarzen probeerde uit te trekken, werd het een fysieke worsteling. Er was sprake van daadwerkelijke zuigkracht. Ik trok, Maya schopte en Mark stond er een beetje nutteloos bij te drentelen. Eindelijk schoot de laars los, en er vulde een geur de lucht die ik alleen kan omschrijven als warme kaas gemengd met wanhoop. Haar kleine voetje was vuurrood, klam en rook verschrikkelijk.

Die goedkope laarsjes waren gemaakt van polyurethaan (PU) imitatieleer. Omdat ik dacht dat ik "budgetvriendelijk" bezig was, had ik eigenlijk gewoon massief plastic schoenen gekocht. Nepleer ademt totaal niet. Het werkt als een broeikas en sluit warmte en vocht op tegen de huid. Baby's zweten veel via hun voeten—echt, veel meer dan je zou denken. Als je dat zweet in een plastic buis opsluit, krijg je nare geurtjes, blaren en een verhoogd risico op schimmelinfecties waar ik niet eens aan wil denken.

Als je laarsjes voor een kind gaat kopen, moeten ze ademend zijn. Echt volnerfleer is geweldig omdat het zich daadwerkelijk vormt naar hun rare, kleine voetjes en op een natuurlijke manier ademt. Maar aangezien we nu proberen duurzamer te winkelen, zoek ik naar plantaardig gelooid leer of echt hoogwaardige veganistische alternatieven zoals appelleer of cactusleer, die gelukkig ook poreuze eigenschappen hebben. Duurzame materialen kosten vooraf misschien meer, maar ze worden met de tijd *mooier* in plaats van *slechter*. Je kunt ze doorgeven. Ik heb de roze plastic laarsjes van Maya uiteindelijk direct buiten bij de dokterskliniek in de prullenbak gegooid. Dat is verschrikkelijk voor het milieu, maar ik kon het niet eens over mijn hart verkrijgen om ze te doneren, omdat ik er geen andere baby mee wilde opschepen.

Wat écht werkt als je toch die look wilt

Betekent dit dat je je kind nooit leuke, western-geïnspireerde laarsjes aan kunt trekken? Nee. Ik bedoel, de esthetiek is onweerstaanbaar schattig. Maar je moet compleet veranderen waar je naar zoekt, van "miniatuur laars voor volwassenen" naar "babyschoen vermomd als laars."

Toen Leo er eenmaal was en ik wilde dat hij schattige laarsjes had voor de familiefoto's in de herfst, hanteerde ik een totaal andere strategie. Allereerst moet de zool de buigtest doorstaan. Als ik de zool van de schoen niet gemakkelijk met één hand dubbel kan vouwen terwijl ik met de andere mijn koffie vasthoud, is hij te stijf voor een peuter. Als ze leren lopen, zegt de American Academy of Pediatrics dat ze binnenshuis zoveel mogelijk op blote voeten moeten lopen. Als ze buiten zijn, moet de zool zo dun en flexibel zijn dat ze de grond nog steeds kunnen voelen.

Als je een pasgeboren baby of een kruiper (0-12 maanden) hebt, moet je eigenlijk alleen kijken naar slofjes met een volledig zachte zool. Ik vond een paar geweldige plantaardig gelooide leren mocassins voor Leo met western-stiksels aan de zijkant. Ze zagen eruit als laarsjes, maar ze werkten als sokken. Ze waren helemaal plat, zonder hak, met een superbrede neus waardoor hij zijn tenen vrij kon bewegen.

En koop ook nóóit een laars met instap voor een baby. Dat is echt onbegonnen werk. Je bent straks twintig minuten zwetend en vloekend bezig om de voet van een spartelende baby door de bocht bij de enkel te wringen. Zoek naar laarsjes die 'valsspelen'. De beste hebben een diepe, verborgen rits aan de zijkant waardoor de hele laars opengaat, of brede klittenbandflappen die er gesloten uitzien als een traditionele laarsschacht.

Mark gooide een van die Zachte Baby Bouwblokkensets over het vloerkleed om Leo af te leiden de eerste keer dat ik probeerde zijn zachte laarsjes aan te trekken. Ach, ze zijn best prima. Het zijn zachte rubberen blokken. Er staan cijfertjes en kleine stukjes fruit op, wat leuk is, maar Leo vindt het vooral leuk om ze fijn te knijpen in bad en om op de hoekjes te kauwen als hij gefrustreerd is. Ze blijven drijven, wat handig is, maar eerlijk gezegd zijn het gewoon blokken. Ze doen wat ze moeten doen als je even vijf seconden rust nodig hebt om een schoen dicht te ritsen.

Mijn huidige regels voor schoeisel (die ik meestal opvolg)

Tegenwoordig ben ik oneindig veel relaxter over wat mijn kinderen dragen, vooral omdat ik gewoon te moe ben om de strijd aan te gaan met een vierjarige over mode. Maar de gezondheid van hun voetjes is nu oprecht een van die dingen waar ik niet meer op wil inleveren.

We kopen een maatje groter voor de groei, en zorgen dat er ongeveer een duimbreedte ruimte is tussen de langste teen en de voorkant van de schoen, maar we kopen ze niet zó groot dat ze over hun eigen voeten struikelen. Als een schoen moeilijk aan te trekken is, dragen we hem niet. Als het rode striemen op hun huid achterlaat, gaat de schoen in de donatiebak (of in de prullenbak, als het plastic troep is). En eerlijk gezegd lopen ze thuis meestal gewoon lekker op blote voeten.

Toen Leo een baby was, woonde hij praktisch onder zijn Houten Babygym in de woonkamer, helemaal zonder sokken of schoenen aan. Ik hield van dat ding. Het natuurlijke hout zag er tenminste niet uit als een plastic explosie in mijn huis, en hem met zijn blote tenen tegen dat hangende olifantje zien schoppen, was het beste deel van mijn ochtend. Op blote voeten lopen helpt ze hun ruimtelijk inzicht te ontwikkelen en versterkt de spieren in hun voetboog. Je hebt pas schoenen nodig als ze vol vertrouwen buiten lopen op oppervlakken waar ze zich aan kunnen snijden of verbranden.

Ik kijk nog steeds wel eens terug naar die foto's van Maya's eerste verjaardag. De ballonnenboog hing scheef, mijn tuinbroek was een vergissing, en die glimmende roze baby-cowboylaarzen waren een podologische nachtmerrie. Maar we hebben het overleefd. En nu weet ik wel beter. Een soort van, dan. Ik koop nog steeds af en toe kleertjes die extreem onpraktisch zijn, maar bij hun voeten trek ik in ieder geval een grens.

Als je een garderobe voor je kleintje aan het samenstellen bent en spullen zoekt die écht comfortabel zijn, bekijk dan onze biologische babykleding en babydekentjes want geloof me, zacht en ademend is echt de enige juiste keuze.

En als je er klaar voor bent om die stijve plastic schoentjes voorgoed gedag te zeggen, bekijk dan Kianao's collectie van flexibele, duurzame babyschoenen voordat je dezelfde fouten maakt als ik.

Hebben baby's echt schoenen nodig als ze leren lopen?

Eerlijk gezegd, nee. Mijn kinderarts heeft dit er bij mij ingeramd. Binnen horen ze helemaal op blote voeten te lopen of antislipsokken te dragen, zodat ze de vloer kunnen voelen en balans leren te houden. Je hebt pas echt schoenen nodig als ze buiten lopen op heet asfalt, scherp grind, of in openbare ruimtes waar je niet wilt dat hun blote voetjes de grond raken. Zelfs dan moeten de schoenen het 'blote-voeten-gevoel' zoveel mogelijk nabootsen.

Hoe weet ik of een laarsje te stijf is voor mijn peuter?

Doe de buigtest! Ik doe dit altijd in de winkel en zie er dan waarschijnlijk een beetje gestoord uit. Pak de schoen en probeer de neus naar achteren richting de hiel te vouwen. Als je de zool niet gemakkelijk met één hand dubbel kunt vouwen, is hij veel te stijf voor een peuter. Hun voeten moeten tijdens het lopen natuurlijk kunnen buigen. Als de schoen niet buigt, kan hun voet ook niet buigen en gaan ze als een soort Frankenstein lopen.

Zijn spitse neuzen echt zo slecht voor baby's?

Ja, eigenlijk wel. Babyvoetjes hebben een andere vorm dan de voeten van volwassenen—ze zijn aan de voorkant veel breder. Door ze in een spitse neus te proppen, worden de zachte botjes van hun tenen samengedrukt. Het is ongemakkelijk voor ze en kan de manier waarop hun voet groeit, verstoren. Zoek altijd naar een brede, afgeronde neus of een brede, vierkante neus als je echt heel graag die cowboy-look wilt.

Wat is er zo erg aan nepleer?

Luister, ik heb het goedkope nepleer gekocht en heb daar enorme spijt van gekregen. Polyurethaan (PU) imitatieleer is eigenlijk gewoon plastic. Het ademt niet. Het voetje van je kind gaat zweten, dat zweet kan nergens heen en vervolgens zit je met een rood, geïrriteerd en ongelooflijk stinkend voetje. Als het even kan, ga dan voor echt duurzaam leer, plantaardig gelooide opties, of zacht canvas dat daadwerkelijk lucht doorlaat.

Moet ik laarsjes een maatje groter kopen zodat ze langer meegaan?

Ik weet dat het verleidelijk is, want kinderen groeien in drie weken al ergens uit, maar doe het niet bij laarzen. Als laarzen te groot zijn, gaat hun voet erin schuiven, wat voor vreselijke blaren zorgt. Bovendien verandert het hun loopje volledig en struikelen ze dan constant. Houd het bij ongeveer een duimbreedte ruimte bij de tenen, niet meer.