"Baby, ga alsjeblieft slapen": Mijn chaotische overlevingsgids voor het vierde trimester

Mijn schoonmoeder zei dat ik bij twee weken al een schepje rijstebloem in de avondfles moest doen, zodat de baby zou doorslapen. De lactatiekundige in het ziekenhuis vertelde me dat als ik ook maar naar een siliconen speen zóu kijken, ik mijn melkproductie voorgoed zou verpesten en mijn kind zou veroordelen tot torenhoge tandartsrekeningen op latere leeftijd. En de tienercassière van de plaatselijke supermarkt verderop zwoer dat de baby van haar nicht doorsliep omdat ze essentiële lavendelolie op zijn voetjes smeerden. Ik stond daar maar in de luiergang, met een doosje zoogcompressen van twintig dollar in mijn handen geklemd, terwijl ik tegen mijn enorme buik fluisterde: alsjeblieft schatje, kom gewoon mét een geprinte handleiding naar buiten.

Spoiler alert: die is er niet. Hier op het platteland van Texas, waar de dichtstbijzijnde dokter drie kwartier rijden langs de weilanden is, kom je er al snel achter dat de eerste drie maanden van het moederschap gewoon pure overleving zijn. Ze noemen het het vierde trimester, maar ik noem het de donkere middeleeuwen. Mijn oudste zoon is nu vijf, maar ik heb nog steeds levendige oorlogsflashbacks waarin ik om drie uur 's nachts door onze piepkleine gang ijsbeer. Ik wiegde hem zo hard dat mijn knieën pijn deden, hallucinerend van het pure slaaptekort, terwijl ik letterlijk baby please don't go neuriede tegen dat ene specifieke merk speentje dat net uit zijn mond was gestuiterd en volledig buiten bereik onder de zware eikenhouten ladekast was gerold.

De medische regels die er écht toe doen

Er is zoveel ruis op het internet over wat je wel en niet zou moeten doen, maar ik ga heel eerlijk met je zijn: de medische kant is doodeng als je verantwoordelijk bent voor een wezentje ter grootte van een zak bloem. Mijn huisarts, dokter Miller, de schat, liet me even zitten toen ik met mijn oudste voor de twee-weken-controle kwam aanzetten en eruitzag als een verwilderde wasbeer. Hij vertelde me ronduit dat als de temperatuur van een pasgeborene in die eerste paar maanden de 38,0 graden aantikt, je niet gaat afwachten of het in een Facebookgroep gaat vragen. Nee, je pakt de luiertas en rijdt rechtstreeks naar de spoedeisende hulp. Het schijnt dat hun piepkleine immuunsysteem dan nog zo goed als onbestaand is, waardoor een gewone verkoudheid op papier precies lijkt op iets veel ergers, en de dokters voor de zekerheid een heel onderzoek moeten doen.

En dan is er nog de slaapangst. De gouden regels voor veilig slapen zijn zo in ons brein gestampt dat we onze ogen niet meer dicht durven te doen. Je hoort ze alleen te leggen, op hun rug, in een leeg bedje zonder ook maar een los draadje in de buurt. Wat in theorie geweldig klinkt, maar mijn eerste baby deed alsof platte matrassen bedekt waren met hete lava. Dokter Miller mompelde iets over de schrikreflex en hun neurologische ontwikkeling die een foutje maakt waardoor ze het gevoel hebben dat ze uit een boom vallen. Dat verklaart waarschijnlijk waarom ze gillend wakker worden zodra je ze neerlegt. Maar uiteindelijk wikkel je ze gewoon strak in als een kleine burrito en ga je bidden.

Het nachtelijke voedingscircus

Ik heb die fancy apps om voedingen bij te houden na een dag of twee van mijn telefoon gegooid. Eerlijk gezegd: als de baby krijst, hebben ze óf honger, óf gepoept. Je moet het hele schema eigenlijk direct overboord gooien en ze meteen een borst of een fles aanbieden zodra ze beginnen te smakken of op hun vuistjes kauwen. En dan maar wanhopig hopen dat ze niet alles weer uitspugen over de enige schone legging die je nog hebt. Mijn oma zei altijd dat je de tijd tussen de voedingen moet rekken om karakter te kweken, maar eerlijk is eerlijk: een pasgeborene laten wachten op eten zorgt er alleen maar voor dat ze tijdens het huilen een hoop lucht binnenkrijgen en daarna nog twee uur krijsen van de darmkrampjes.

En niemand bereidt je echt voor op het huiluurtje. Bij mijn tweede kind veranderde hij elke avond tussen 17:00 en 23:00 uur in een kleine, boze tomaat. Mijn man werkte destijds lange diensten ver van huis, en ik herinner me een ijskoude avond midden december waarop ik gewoon in het donker zat te wiegen, huilend en zachtjes christmas baby please come home zingend, omdat ik zo ongelooflijk overprikkeld en eenzaam was. De hele avond was gewoon een rommelige, in hormonen gedrenkte waas waarin je het universum smeekt: alsjeblieft baby, alsjeblieft, geef me gewoon drie uurtjes aaneengesloten slaap voordat de zon opkomt.

Dingen die we in paniek kochten en écht werkten

Als je er he-le-maal doorheen zit, gooi je overal geld tegenaan om het huilen maar te laten stoppen. Ik ben te gierig om dure merkkleding te kopen die ze toch maar verpesten, maar toen mijn middelste kind uitslag over zijn hele lijfje kreeg door eczeem, raakte ik in paniek. De Romper van Biologisch Katoen is letterlijk het enige dat mijn verstand redde tijdens die fase. Hij kost iets van twintig euro, wat mijn oma met haar ogen laat rollen terwijl ze klaagt over inflatie, maar de stof is rekbaarder dan mijn postpartum yogabroek. Bovendien overleefde het de grote spuitluier van 2021, omdat je de envelophals gewoon wijd kunt trekken en hem naar beneden over hun lijfje kunt rollen, in plaats van giftige mosterdpoep over hun gezicht te smeren. Dat is echt zijn gewicht in goud waard als je om 4 uur 's nachts een rampzalige luier aan het opruimen bent.

Aan de andere kant zullen mensen een hoop spullen voor je kopen die je niet direct nodig hebt. Mijn zus stuurde ons deze Panda Bijtring omdat ze hem zo schattig en aesthetic vond. En hij is prima, echt waar. Maar met één maand oud had mijn oudste nog niet de oog-handcoördinatie om dat ding ook maar in de buurt van zijn mond te krijgen, waardoor hij zichzelf uiteindelijk alleen maar in zijn oog sloeg met een stukje siliconen bamboe, wat hem natuurlijk nog harder deed huilen. Gooi hem echter achter in de koelkast, want zodra ze de vijf of zes maanden aantikken, zullen ze op dat koude rubber kauwen als een hond op een bot.

Uiteindelijk heb je een veilige plek nodig om ze neer te leggen, zodat je in alle rust naar de wc kunt. Sla de enorme plastic buitenaardse ruimteschepen over die agressieve technomuziek afspelen. Wij namen een Houten Regenboog Babygym en het is haast een woonaccessoire. Geen knipperende lichtjes, gewoon wat zachtgekleurde houten ringen waar ze naar kunnen staren terwijl hun kersverse zicht leert scherpstellen op contrasterende vormen. Als je een verlanglijstje wilt maken dat niet lijkt alsof er een plasticfabriek in je woonkamer is ontploft, kun je snuffelen door de baby-essentials van Kianao voor spullen die je geen knallende koppijn van overprikkeling bezorgen.

Wanneer je brein in moes verandert

Het moeilijkste deel van het vierde trimester is niet eens de baby, het is je eigen brein. Zo'n zes weken na de bevalling raakt de adrenaline op, slaat de hormonale crash hard toe en betrap je jezelf erop dat je naar de muur zit te staren, je afvragend wanneer je oude persoonlijkheid weer terugkomt. Je begint bij elk klein geluidje aan jezelf te twijfelen. Ik zat daar weleens naar het op en neer gaan van zijn borstkas te kijken, ervan overtuigd dat ik alles verkeerd deed omdat hij niet zelfstandig wilde slapen zoals de Instagram-moeders beweerden dat hún baby's deden.

Maar dit is het geheim: je kunt een pasgeboren baby letterlijk niet verwennen. Mijn oma vertelt me maar al te graag dat ik ze te veel vasthoud en dat ze zichzelf moeten leren sussen, maar ik glimlach gewoon, zeg "wat lief dat je meedenkt" en blijf lekker doorwiegen. Ze hebben negen maanden opgekruld in een warme, luidruchtige, zachte baarmoeder gezeten en staan ineens in de koude, felle wereld. Ze willen gewoon vastgehouden worden. Draag ze in een draagzak, laat ze op je borst slapen terwijl jij reality-tv bingt, en negeer iedereen die zegt dat je slechte gewoontes creëert.

Als je op dit moment vastgekluisterd zit onder een slapende baby en probeert niet te niezen om het beestje niet wakker te maken, onthoud dan dat deze belachelijke fase sneller voorbij is dan je denkt. Maar voordat je helemaal in slaap valt terwijl je dit op je telefoon leest, zorg er in elk geval voor dat je de absolute basis in huis hebt—scoor een paar van die ademende rompertjes van biologisch katoen die hun gevoelige huid niet irriteren, zodat je in ieder geval één zorg van je enorme mentale last kunt wegstrepen.

Vragen die ik om drie uur 's nachts wanhopig heb gegoogeld

• Hoe weet ik eigenlijk of mijn baby genoeg melk binnenkrijgt?

  Kijk naar de luiers, jongens. Ik maakte mezelf helemaal gek door mijn oudste voor en na de voedingen te wegen, maar dokter Miller vertelde me uiteindelijk dat ik gewoon de natte luiers moest tellen. Als je zo'n zes zware natte luiers per dag hebt en ze enigszins regelmatig poepen, zijn ze goed gehydrateerd. Als ze lethargisch lijken of als het zachte plekje op hun hoofdje (de fontanel) invalt, is dat het moment waarop je je spullen pakt en naar de huisarts of het ziekenhuis vertrekt.

• Is het huiluurtje een echt medisch fenomeen?

  Dat hangt er waarschijnlijk vanaf aan wie je het vraagt, maar in mijn huis was het een onmiskenbare dagelijkse vloek. Kinderartsen noemen het de PURPLE crying-fase of darmkrampjes, wat eigenlijk een dure manier is om te zeggen: "je baby huilt en we hebben absoluut geen idee waarom." Het bereikt meestal een piek rond de zes weken, wanneer hun zenuwstelsel wakker wordt in deze wereld. Je kunt weinig anders doen dan een paar oordopjes in doen om de scherpe randjes eraf te halen, en om de beurt rondjes in de woonkamer lopen.

• Wanneer moet ik stoppen met inbakeren?

  Je moet er direct en drastisch mee stoppen zodra ze ook maar de kleinste tekenen vertonen dat ze proberen om te rollen. Dat is meestal rond de twee maanden, maar kan ook eerder zijn als je kind een uitslover is. Mijn tweede kind wist zich met vijf weken al op zijn zij te wurmen in de wieg, en ik kreeg bijna een hartaanval. Daarna zijn we overgestapt op van die draagbare slaapzakjes, zodat zijn armen vrij waren om zichzelf op te vangen.

• Waarom ziet de huid van mijn baby eruit als het voorhoofd van een puber?

  Baby-acne is zo onsmakelijk en niemand waarschuwt je erover. Rond de drie of vier weken verlaten de moederhormonen hun kleine lichaampjes, en hun gezichtjes barsten uit in piepkleine rode bultjes. Mijn schoonmoeder bleef me maar vertellen dat ik het moest schrobben met babyshampoo, maar dat maakte het alleen maar erger. Je moet er echt gewoon afblijven, hun gezichtje voorzichtig afvegen met wat water, en het vanzelf laten wegtrekken.

• Kun je een pasgeborene serieus overvoeden?

  Als je borstvoeding geeft, absoluut niet; ze laten vanzelf los of vallen in slaap als ze klaar zijn. Met de fles is mijn ervaring dat als je ze te veel en te snel geeft, ze het gewoon weer als een vulkaan over je shirt naar buiten spugen. Zorg voor een goed tempo bij de flesvoedingen en pauzeer tussendoor om ze te laten boeren, want geloof me, je zit echt niet te wachten op het opruimen van een haastig weggewerkte 60 ml melk.