De Grote Bijtspeeltjes-Chaos: Baby's, Konijnen en Paniek

Het was 11:14 uur op een dinsdagochtend in 2018, en ik droeg een zwangerschapslegging die ik wettelijk gezien drie maanden eerder had moeten verbranden. Maya was negen maanden oud en krijste met zo'n schelle, door-merg-en-been-gaande tandjes-huil die de binnenkant van je schedel laat trillen. Ik had een mok lauwwarme filterkoffie in mijn hand en staarde naar het kleed in de woonkamer, waar Barnaby, ons vrij rondlopende asielkonijn, in de hoek ritmisch op iets mintgroens zat te kauwen. Wacht. Mintgroen? Konijnen eten geen mintgroene dingen. Konijnen eten hooi. En soms plinten.

Ik liet mijn koffie vallen — letterlijk gewoon op het kleed laten kletteren, recht op de yoghurtvlekken — en dook eropaf. Barnaby had Maya's siliconen bijtspeeltje gestolen. Om precies te zijn had hij het oor van haar favoriete kleine siliconen konijntje doormidden gesneden met de angstaanjagende efficiëntie van een piepkleine, pluizige papierversnipperaar.

Absolute paniek.

Voordat ik tegelijkertijd een baby en een huisdier had, dacht ik dat 'konijn bijtspeeltje' gewoon... een schattige zoekterm was. Zo van, je typt het in op Google omdat je een babyspeeltje in de vorm van een bosdier wilt. Ik had niet door dat het internet-algoritme de grens tussen 'schattige spulletjes voor menselijke baby's' en 'letterlijke kauwblokken voor kleine zoogdieren' genadeloos laat vervagen. Wat best wel, weet je... Een gigantisch, angstaanjagend probleem is als je nog geen vier uur hebt geslapen en je huis een mijnenveld is van dingen die bedoeld zijn om in een mond te stoppen.

Wacht, krijgen konijnen eigenlijk wel tandjes? (Een dierenarts riep tegen me)

Dus Dave, mijn man, belt in blinde paniek de spoeddierenarts terwijl hij dat toegetakelde stukje mintgroen siliconen vasthoudt. Ik sta met een krijsende Maya op de arm, en de dierenarts geeft Dave eigenlijk gewoon een preek door de telefoon. Want blijkbaar had ik het helemaal mis over hoe tanden werken.

Ik dacht dat mensenbaby's en dieren ongeveer hetzelfde doormaakten. Maar nee. Mijn kinderarts, dokter Aris — die me vaker heeft zien huilen dan mijn eigen moeder — vertelde me dat mensenbaby's tijdelijk tandjes krijgen. Het gebeurt ergens tussen de vier en vierentwintig maanden: hun tandvlees zwelt op, de tandjes breken door, en ze hebben gewoon wanhopig behoefte aan stevige tegendruk om de pijn te verlichten. Dat is de reden waarom baby's letterlijk op alles kauwen wat ze maar kunnen vastgrijpen, inclusief je sleutelbeen.

Maar konijnen? Konijnen 'krijgen' geen tandjes. Ze hebben geen schattige kleine fase waarin hun melktandjes uitvallen. Volgens de erg luide dierenarts op de speaker, worden konijnen geboren met tanden die gewoon... groeien. Zeg maar, voor altijd. Blijkbaar groeien ze iets bizars van acht tot twaalf centimeter per jaar? Zoiets? Dus hun kauwen gaat niet over het verzachten van pijnlijk tandvlees, het is een wanhopig biologisch overlevingsmechanisme om hun tanden af te slijten, zodat ze niet in hun eigen schedel groeien. Doodeng. De natuur is een horrorfilm.

Maar goed, het punt is: als Barnaby een stukje zacht babysiliconen doorslikt, is dat in feite een doodvonnis. Hun kleine lijfjes kunnen het niet verteren en het veroorzaakt iets wat darmstilstand heet, waarbij hun hele spijsverteringskanaal er gewoon mee ophoudt. Ondertussen sta ik daar en besef ik dat het houden van een huisdier én een baby in hetzelfde ecosysteem de logistieke precisie van een militaire operatie vereist.

Het Wilgentakkenbal-incident van 2019

Je zou denken dat we ons lesje wel geleerd hadden, maar het kruisbesmettingsgevaar werkt twee kanten op. Ongeveer twee maanden na het dierenarts-incident, vond Dave een gevlochten bal van wilgentakjes onder de bank. Hij was gemaakt van natuurlijk appelhout en zeegras — speciaal gekocht voor Barnaby om die afschuwelijke altijd-doorgroeiende tanden af te slijten.

Dave, in al zijn vaderlijke, slaaptekort-wijsheid, kijkt naar deze takkenbal, denkt: Oh hé, een biologisch zintuiglijk Montessori-speeltje! en geeft het aan Maya. Ik liep de kamer in net op het moment dat ze probeerde om dit splinterige, met hooi bedekte, met bacteriën overladen dierenspeeltje in haar mond te proppen.

Ik ben bijna ter plekke van hem gescheiden.

Mensenbaby's kunnen niet op dierenspeeltjes kauwen. Het klinkt zo logisch als ik het nu uittyp, maar als je gewoon overleeft in een waas van vieze luiers en koude koffie, is een houten bal gewoon een houten bal. Maar dierenspeeltjes splinteren. Ze breken in scherpe kleine dolken. Ze zitten onder de zoönose-bacteriën omdat ze over de vloer bij de kattenbak hebben gerold.

Waar we ze wel op laten kauwen

Nadat we de Grote Siliconen Inslik-paniek hadden overleefd (Barnaby heeft het uitgepoept, godzijdank, we hebben drie dagen naar een konijnentoilet zitten staren), werd ik extreem streng in het scheiden van het speelgoed. En ik werd super kieskeurig over wat ik daadwerkelijk aan Maya gaf, en later aan mijn zoontje Leo.

Mijn absolute heilige graal — het ding dat beide kinderen heeft overleefd — was de Konijnen Bijtring en Rammelaar van Kianao. Ik ben op een vreemde manier emotioneel gehecht aan dit ding. Het heeft een gladde, onbehandelde beukenhouten ring en zo'n klein gehaakt konijnenkopje met hangoortjes van katoengaren. Toen Maya's voortandjes doorkwamen, kauwde ze als een wilde op die houten ring. Hout is namelijk echt hard genoeg om die tegendruk te geven waar dokter Aris het over had, maar het splintert niet zoals een dierenspeeltje. En ze sabbelde op die katoenen oortjes totdat ze vies en doorweekt waren van het kwijl, maar ik kon hem gewoon wassen. Bovendien had Barnaby er nul interesse in, omdat het geen zachte siliconen was.

Rond diezelfde tijd hadden we ook het Eekhoorn Siliconen Bijtspeeltje. Eerlijk? Het was prima. Zeg maar, het deed zijn werk toen Leo zes maanden oud was en gewoon op iets plats wilde bijten. Het is 100% voedselveilig siliconen, volledig niet-giftig, en al die goede dingen. Maar ik zal heel eerlijk tegen je zijn — ik had altijd het gevoel dat hij op een hondenfrisbee aan het kauwen was. Ik weet het niet, misschien ben ik inmiddels een snob wat betreft natuurlijke materialen, maar die dingen die helemaal van siliconen zijn gemaakt voelen gewoon heel erg... pieperig aan voor mij. Maar ach, het was ontzettend makkelijk om in de vaatwasser te gooien, dus ik mag niet echt klagen.

Tegen de tijd dat Leo in die verschrikkelijke kiezenfase belandde, leefden we in een volledig gecompartimenteerd huis. Dierenspullen in de ene hoek, babyspullen veilig op hoogte. Als je mijn specifieke soort paniek wilt vermijden en gewoon veilige spullen wilt die het tandvlees van je kind écht helpen, dan zou je eigenlijk gewoon naar een speciale collectie bijtspeelgoed moeten kijken, van een merk dat de herkomst van materialen echt serieus neemt.

Want door een algoritme gegenereerde webshop-aanbiedingen? Het maakt hen echt niet uit of jij per ongeluk een chinchillaspeeltje voor je baby koopt.

De Rommelige Realiteit van Iedereen in Leven Houden

Vroeger las ik van die opvoedblogs die je van die strakke lijstjes met opsommingstekens gaven over hoe je je huishouden moest runnen. Daardoor voelde ik me altijd een waardeloze moeder. Ik ga hier niet zitten vertellen dat je je plinten moet ontsmetten of een op maat gemaakte quarantainezone voor het speelgoed van je baby moet bouwen.

Als je verder niets meeneemt uit mijn geratel, doe dan alsjeblieft de siliconen babyspullen in een mand met een letterlijke deksel erop, zodat de huisdieren er niet bij kunnen. En als je ooit een bijtspeeltje oppakt en je ziet dat het lijkt alsof er piepkleine, vlijmscherpe bijtplekken in zitten, gooi het hele ding dan direct in de kliko buiten, voordat je kind een losgekomen stuk plastic doorslikt.

We hebben Leo uiteindelijk het Panda Bijtspeeltje gegeven, omdat het van die bamboe-structuur details had die hij maar wat graag over zijn tandvlees wreef. Bovendien zag het er zó anders uit dan alles wat we ooit aan het konijn zouden geven, dat Dave het onmogelijk door elkaar kon halen. Het is plat, heeft een fijne grip, en heeft het grootste deel van de zomer van 2021 in de koelkast gewoond.

Tandjes krijgen is een hel. Dat is het gewoon. Je zult moe zijn, je baby zal zich ellendig voelen en je man gaat waarschijnlijk iets heel doms doen met een stuk hout. Maar het gaat weer over. In tegenstelling tot het konijn zelf, wiens tanden maar blijven groeien (daar probeer ik maar niet aan te denken als ik in slaap probeer te vallen).

Ik moet mijn koffie voor de vierde keer vandaag in de magnetron gaan opwarmen, maar als je nu midden in de tandjes-ellende zit: pak iets veiligs en natuurlijks, en zet hem op. Je kunt het!

Je vindt precies dezelfde houten en siliconen bijtspeeltjes die mijn kinderen blij (en mijn huisdieren uit de dierenkliniek) hielden gewoon hier, in de winkel van Kianao.

Vragen die ik om 3 uur 's nachts boos heb gegoogeld, zodat jij dat niet hoeft te doen

Kan mijn baby een natuurlijk houten knaagspeeltje voor dieren gebruiken als het ongeverfd is?
Oh mijn god, absoluut niet. Het maakt me niet uit of het label in de dierenwinkel "100% natuurlijk appelhout" zegt. Knaagspeeltjes voor dieren zijn ontworpen om kapotgemaakt te worden en te splinteren, zodat dieren hun tanden kunnen afslijten. Als jouw baby daarop kauwt, krijgen ze een mond vol splinters, en waarschijnlijk ook wat voor gekke bacteriën er dan ook op de vloer van de dierenwinkel lagen. Blijf bij beukenhout speciaal voor baby's, dat gemaakt is om intact te blijven.

Wat gebeurt er als mijn huisdier op het siliconen bijtspeeltje van mijn baby kauwt?
Gooi het onmiddellijk weg. Zonder pardon. De tanden van een hond of een konijn maken microscopische (of overduidelijke) snedes in het siliconen. Zelfs als het er op het eerste gezicht prima uitziet, is de structurele integriteit geruïneerd. De volgende keer dat je baby erop kauwt, kan er een stuk afbreken in de mond, met verstikkingsgevaar tot gevolg. Weggooien dus.

Zijn houten ringen te hard voor gezwollen babytandvlees?
Dat dacht ik dus ook! Maar dokter Aris vertelde me dat als het tandvlees erg ontstoken is, baby's juist verlangen naar stevige, harde tegendruk om de kloppende pijn te verdoven. Dat is de reden waarom ze letterlijk op de houten spijlen van hun ledikantje proberen te kauwen. Een gladde, onbehandelde houten ring is eerlijk gezegd perfect voor ze, veel beter dan iets wat superzacht is en ze niet genoeg weerstand biedt.

Hoe lang duurt deze doorkomende-tandjes-nachtmerrie nou écht?
Kijk, ik zou willen zeggen dat het een fase van twee weken is, maar het is eigenlijk een aan-en-uit marathon vanaf zo'n vier maanden tot ze twee jaar oud zijn. Ze krijgen een pauze, jij krijgt wat slaap, en dan beginnen ineens de kiezen te schuiven en is iedereen weer aan het huilen. Sla gewoon genoeg koffie in en haal een bijtspeeltje in huis dat je makkelijk kunt wassen, want je zult het continu aan ze moeten geven.

Is siliconen of hout beter bij doorkomende tandjes?
Dat hangt er helemaal vanaf welke week het is, eerlijk gezegd. Toen Maya's voortandjes doorkwamen, wilde ze het harde hout. Toen Leo's tandvlees over de hele linie gewoon gezwollen was, wilde hij koud siliconen, rechtstreeks uit de koelkast. Ik raad je absoluut aan om beide in huis te hebben, want baby's zijn wispelturige kleine dictators en wat op dinsdag werkte, kan hen op donderdag zwaar beledigen.