Paniek om de Tomodachi Life save-editor: hacken voor virtuele baby's

Het was precies 06:43 uur op een dinsdagochtend en ik stond in mijn keuken in een fleece ochtendjas van de HEMA met een ondefinieerbare, harde vlek op de linkerzak (yoghurt? tandpasta? eerlijk gezegd wil ik het niet weten), mijn eerste levensreddende kop donker gebrande koffie in te schenken, toen mijn zevenjarige, Maya, een oplichtende console met twee schermen op twee centimeter van mijn neus duwde.

"Mam. Ik moet op de computer. Ik heb nú een save-editor nodig om de baby's te krijgen."

Ik staarde haar alleen maar aan. Mijn hersens werkten nog maar op één cilinder. Ik dacht dat een 'save-editor' een soort agressieve tekstschrijver was of zoiets. En baby's? Welke baby's? We hebben een vierjarige, Leo, die op dat moment op de grond zat en probeerde een stuk houten treinrails in zijn neus te stoppen. We zitten helemaal vol qua baby's.

Maar nee, ze had het over Tomodachi Life. Als deze specifieke creatie van Nintendo je op de een of andere manier bespaard is gebleven: het is een soort bizarre koortsdroom van een levenssimulatiespel voor de 3DS, waarin je kleine avatars genaamd Mii's maakt die samen op een eiland wonen. Ze eten spaghetti. Ze maken ruzie. En uiteindelijk, als ze elkaar leuk genoeg vinden, trouwen ze en vragen ze of ze aan kinderen moeten beginnen.

Maar hier komt de ultieme grap. Het spel laat je wachten. In echte, reële tijd. Zodra je 'ja' zegt tegen de baby, duurt het twee tot drie echte dagen voordat de digitale ooievaar langskomt. Drie dagen!

Wat in vredesnaam is een Tomodachi en waarom is ze hem aan het hacken?

Maya was woedend. Twee van haar eilandbewonertjes waren getrouwd, het roze hartje was verschenen, ze had op 'ja' geklikt en vervolgens had het spel de absolute brutaliteit om haar te vertellen dat ze moest wachten.

Ze had mijn iPad onder haar andere arm geklemd en ik kon haar browsergeschiedenis zien. Ze had letterlijk 'hoe krijg je snel een babi' en 'directe babie cheatcode' ingetikt op Google. Ze zit momenteel in een gekke fase waarin ze het spelt als 'babie' omdat ze denkt dat die extra 'e' het Frans laat lijken. Dat is het niet. Hoe dan ook, het punt is dat ze het hele internet had afgezocht en had ontdekt dat je niet gewoon op een knoppencombinatie kunt drukken om de tijd te versnellen. Je moet het spel letterlijk hacken.

En toen kwam mijn man, Mark. Hij was driftig boterhammen aan het smeren voor Leo, hoorde 'save-editor' en zijn tech-nerd-oren spitsten zich meteen. "Oh, ze wil de DS homebrewen," zei hij, veel te luchtig, alsof ze net had gevraagd of hij het zout wilde doorgeven in plaats van in te breken in het mainframe van Japanse consumentenelektronica.

Blijkbaar hebben kinderen op Reddit en YouTube uitgevogeld dat als je het opslagbestand met een SD-kaart uit het spel haalt, dit in een computer stopt en het door een open-source programma haalt, je de babygebeurtenis handmatig en direct kunt activeren. Je verandert gewoon een 0 in een 1 in de code, en boem. Instant ouderschap.

Bizar.

Het dopamineprobleem en de preek van dokter Aris

Ik voelde meteen een enorme golf van moeder-schuldgevoel over me heen spoelen. Moet ik haar dit wel laten doen? Maakt dit haar hersenen niet kapot?

Onze huisarts, dokter Aris, vertelde me vorige maand tijdens Leo's vierjaarscontrole dat kinderen tegenwoordig absoluut niet meer kunnen wachten, omdat hun dopaminereceptoren in feite gefrituurd zijn door de constante, snelle beloningen van schermen. Ik begrijp de neurologie erachter niet helemaal, het klonk allemaal erg ingewikkeld en hij bleef maar woorden gebruiken als 'executieve functies' en 'uitgestelde behoeftebevrediging', maar de essentie die ik meekreeg, was dat kinderen laten wachten op dingen in spellen eigenlijk goed voor ze is. Het kweekt geduld. Of karakter. Of wat het ook is dat we zouden moeten kweken.

Toen ik zeven was en wilde weten wat er gebeurde in Arthur, moest ik wachten tot precies vier uur 's middags de volgende dag. Als ik het miste, had ik pech. Tragisch. Nu wil Maya de letterlijke broncode van een videogame herschrijven omdat ze geen 72 uur kan wachten tot een hoopje pixels zich vormt tot een piepkleine digitale baby.

Maar Mark pakte zijn laptop al. "Het is educatief, Sarah," zei hij. "Ze leert er bestandsbeheer van."

Tuurlijk. Echt wel.

Mijn man de hacker en de angst voor een dode Nintendo

Dus daar zaten ze aan het kookeiland. Ik schonk mijn tweede kop koffie in en keek hoe het zich ontrolde. Het was angstaanjagend.

Mark sleepte wat bestanden naar een SD-kaart met een app genaamd Checkpoint en klaar is kees. Nou, wacht, nee, zo simpel was het niet. Ze moesten de daadwerkelijke editor-tool downloaden uit de GitHub-repository van de een of andere gast, en ik stond daar maar te zweten, ervan overtuigd dat ze per ongeluk een Russisch gijzelvirus zouden downloaden dat ons de toegang tot onze bankrekeningen zou ontzeggen, en dat allemaal omdat Maya wilde dat haar Mii een kind kreeg.

Als je daadwerkelijk overstag gaat en je ongeduldige kind dit laat doen, ga dan alsjeblieft, in godsnaam, samen met ze achter de computer zitten en dwing ze een back-up te maken van hun `savedataArc.txt` bestand voordat ze willekeurige regels code gaan veranderen. Want als ze hun eiland vol rare kleine mensjes verpesten zonder vangnet, krijgen ze een meltdown van nucleaire proporties die met geen enkele ademhalingsoefening of zachtaardige opvoedmethode op te lossen is.

Echt waar. Maak een back-up.

Terug naar de echte wereld

Terwijl Mark en Maya kniediep in C++ of welke taal Nintendo dan ook draait zaten, probeerde ik Leo zijn ontbijt te voeren. Leo zat in een uiterst experimentele fase waarin hij graag de zwaartekracht testte door zijn hele bord roerei op de hardhouten vloer te gooien.

Hier moet ik even pauzeren en het hebben over het enige dat mijn verstand die ochtend intact hield: het Siliconen Babybordje | Beervorm & Zuignap. Ik kocht dit een paar weken geleden in een wanhopige, nachtelijke scrollsessie om twee uur 's nachts, en het is geweldig. Je drukt het letterlijk op het blad van de kinderstoel en het zuigt zich vacuüm vast. Leo greep de kleine siliconen oortjes van de beer vast, trok er met al zijn bovenlichaamkracht aan, en het bordje bewoog geen millimeter. Het is oprecht het enige dat voorkomt dat mijn keukenvloer een moderne kunstinstallatie van geprakte banaan en ei wordt. Bovendien gooi je het zo in de vaatwasser. Magisch.

Hij droeg ook het Waterdicht Regenboog Slabbetje, wat... prima is. Het regenboogpatroon is super schattig en het is zeker waterdicht, maar het siliconen materiaal is net een tikkeltje stijf rond zijn mollige nekje en het opvangbakje is vreemd diep. Uiteindelijk vind ik er altijd drie dagen later nog een vergeten, zompige Cheerio in de bodem als ik het ga wassen. Het doet wat het moet doen, maar het is geen zuignapbordje. Dat bordje is de absolute winnaar.

Maar goed. Terug naar de digitale baby's.

De anticlimax van precies krijgen wat je wilt

Mark klikte op "Opslaan". Hij stopte de SD-kaart terug in de 3DS. Maya startte het spel op, haar handen trilden letterlijk van spanning.

Ze opende het flatgebouw op haar eiland. Het roze hartje was er. Ze klikte erop. Boem. Het spel feliciteerde haar. Er was een nieuwe baby geboren. Ze mocht hem wiegen met de stylus, kiekeboe spelen en een naam kiezen.

Ze speelde er precies veertien minuten mee.

Veertien minuten.

Toen legde ze de DS op het aanrecht, zuchtte en zei: "Het is nu eigenlijk een beetje saai. Het wachten was juist het leukste."

Ik stikte zowat in mijn koffie. Al dat gehack. Al die stress over het kapotmaken van de console en het downloaden van malware. En ze kwam er helemaal zelf achter dat doorspoelen naar het einde de hele ervaring verpest. Ik keek naar Mark. Hij haalde alleen maar zijn schouders op en nam een hap van zijn koude toast.

Als je te maken hebt met kinderen die hopeloos aan hun schermen vastgekleefd zitten en proberen zich een weg uit de verveling te modden, is het misschien tijd om terug te keren naar tastbaar, fysiek spelen. Je kunt een kijkje nemen in de behoorlijk duurzame, schermvrije opties in de houten speelgoedcollecties van Kianao om je eigen geestelijke gezondheid te redden.

Wanneer het echte leven beter is dan het opslagbestand

Kijken naar Maya's achtergelaten 3DS naast het broodrooster maakte me ongelooflijk nostalgisch naar de tijd dat ze een kleine, zachte pasgeborene was. De echte soort. De soort die negen slopende maanden nodig heeft om te groeien, niet drie dagen, en al helemaal niet direct via een GitHub-download.

Ik keek neer op Leo, die het eindelijk had opgegeven om zijn berenbord van tafel te rukken en nu vrolijk op zijn Konijn Bijtring van Hout & Siliconen zat te kauwen. Hij is technisch gezien vier, wat waarschijnlijk te oud is voor een bijtring, maar zijn achterste kiezen spelen op en hij houdt gewoon van de textuur van het onbehandelde hout. Bovendien is het vrij van chemicaliën, ziet het er ontzettend esthetisch uit op mijn salontafel, en het houdt hem rustig. Dus ik laat hem lekker kauwen.

Ouderschap is rommelig. Of je nu drie dagen wacht tot een Mii bevalt, of drie jaar wacht tot je echte peuter doorslaapt, je kunt de moeilijke momenten niet echt doorspoelen. En zelfs als dat wel kon, zou je waarschijnlijk de vreemde, frustrerende magie van het geheel missen.

Dus laat ze hun spelletjes spelen, maar verstop misschien de SD-kaartlezer. En als je je daadwerkelijke, real-life babyspullen wilt upgraden om de chaos te overleven, bekijk dan de volledige collectie duurzame essentials van Kianao voordat je gek wordt.

De lastige vragen die je waarschijnlijk nog hebt

Is het echt illegaal om een save-editor te gebruiken voor een Nintendo-game?

O god, nee, de Nintendo-politie gaat echt je deur niet intrappen. Het is volkomen legaal om een spel dat je legaal bezit, voor persoonlijk gebruik te modden. Maar je garantie vervalt wel, en als je het verprutst, gaat Nintendo je absoluut niet helpen om je dode console te repareren. Je staat er helemaal alleen voor als het scherm voor altijd op zwart gaat.

Kan de save-editor mijn computer een virus geven?

Als je op de verkeerde link in een dubieuze Reddit-thread klikt: ja, absoluut. Download alleen tools van geverifieerde open-source plekken zoals GitHub, en draai zelfs dan voor de zekerheid een virusscan. Ik vertrouw niets op het internet dat 'directe cheats' belooft.

Wat gebeurt er met de baby in Tomodachi Life als hij opgroeit?

Het duurt ongeveer een week in echte tijd voordat het digitale kind is opgegroeid. Daarna laat het spel je kiezen: óf het kind verhuist naar een eigen appartement op het eiland en wordt een gewone buur, óf je stuurt ze op "wereldreis" via StreetPass. Wat er eigenlijk op neerkomt dat je ze de digitale leegte in stuurt, want niemand gebruikt StreetPass meer. Best wel ongelooflijk deprimerend als je erover nadenkt.

Zijn houten bijtringen echt beter dan plastic bijtringen?

In mijn uitgeputte mening, ja. Plastic krijgt altijd van die rare troebele aanslag als je het honderd keer hebt gewassen, en ik vertrouw het nooit echt welke chemicaliën er vrijkomen als mijn kind er een uur lang op zit te kauwen. De combinatie van hout en siliconen voelt gewoon schoner aan, ruikt niet gek en ziet er niet uit als felgekleurde plastic troep die over de hele vloer van mijn woonkamer slingert.

Hoe zorg ik ervoor dat mijn kind niet meer direct beloond wil worden in spellen?

Als je hierachter komt, stuur me dan alsjeblieft een e-mail. Maar serieus, dokter Aris zegt dat het gewoon gaat om het bewaken van grenzen. Laat ze maar boos zijn dat ze moeten wachten. De wereld vergaat echt niet omdat een zevenjarige 72 uur moet wachten op een digitale baby. Laat ze die verveling maar voelen. Het schijnt goed voor ze te zijn. Waarschijnlijk.