Tommy Richman, doorkomende tandjes om 3 uur 's nachts en het einde van mijn waardigheid

Het was 03:14 uur op een dinsdagochtend, een tijdstip dat eigenlijk niet bestaat buiten de pasgeborenen-bubbel of de rij voor een vette döner in je vroege twintiger jaren. Ik stond in de keuken in een joggingbroek vol vlekken, met Tweeling A over mijn linkerschouder terwijl ze schreeuwde met het volume van een straalmotor, en in mijn rechterhand roerde ik in een spuitje kinderparacetamol. En in mijn slaapgebrekkige brein speelde zich een meedogenloze, onverwoestbare loop af van de zware, bonzende baslijn van een 24-jarige Amerikaanse hiphopartiest. Ik betrapte mezelf erop dat ik onder het zwakke licht van de afzuigkap stond te wiegen, terwijl ik het refrein van de Tommy Richman track Million Dollar Baby tegen mezelf fluisterde als een krankzinnige, plakkerige mantra.

Hoe belandt een virale TikTok-clubhit in de mentale ruimte van een dertigjarige Londense vader van een peutertweeling? Geef de moderne millennial-drang maar de schuld om cultureel relevant te willen blijven, terwijl je compleet verdrinkt in de lichaamsvloeistoffen. Ik had de middag ervoor geprobeerd een Instagram Reel te maken. Ik dacht de trending audio te gebruiken voor een slimme transitie waarbij de meiden van hun pyjama's zouden overschakelen naar hun dagkleding. Ik wilde dat mijn kinderloze vrienden de video zouden zien en zouden denken: Ah, Tom is zijn wilde haren nog niet kwijt, hij weet nog steeds wat de jeugd luistert.

In plaats daarvan luisterde ik het nummer ongeveer vierenzeventig keer achter elkaar, badend in het zweet terwijl ik een vingerknip probeerde te timen met de beat drop. De meiden weigerden absoluut mee te werken. Tweeling B kreeg het voor elkaar om de ringlamp bovenop de hond te trekken. Tweeling A pakte de telefoon en smeerde een half opgegeten rijstwafel uit over de cameralens. Ik was een uur bezig om de beelden tot iets logisch te monteren, faalde daar compleet in, en programmeerde de track per ongeluk permanent in mijn frontale kwab, waardoor belangrijke informatie zoals mijn pincode en de verjaardag van mijn vrouw werden gewist.

Ik neem aan dat echte nachtclubs gewoon lawaaierige, plakkerige ruimtes zijn waar mensen te veel betalen voor lauwe gin, al zou ik dat tegenwoordig echt niet meer weten.

De wanhopige zoektocht naar betekenis midden in de nacht

Op een bepaald moment tijdens die nachtelijke keukenmars om 3 uur 's nachts, wachtend tot de paracetamol begon te werken en het agressief ontstoken tandvlees van Tweeling A zou verzachten, stond ik bij de waterkoker daadwerkelijk te zoeken naar de songtekst van Tommy Richman's Million Dollar Baby. In mijn wazige, oververmoeide toestand was ik er oprecht van overtuigd dat er een verborgen, diepere betekenis in het nummer moest zitten die het geheim zou onthullen om deze kinderen in slaap te krijgen. Misschien bevatte het refrein een gecodeerde boodschap over slaapregressies. Misschien was de beat wetenschappelijk ontworpen om de hartslag van een moeder na te bootsen.

Ik scrolde door de coupletten op mijn telefoon, knipperend tegen het felle blauwe licht terwijl een warm plasje kwijl door de schouder van mijn T-shirt trok. De tekst bleek echter geen geweldig advies te bieden over de slaapcycli van peuters. Het gaat vooral over succesvol zijn, nepmensen vermijden en in jezelf geloven. Wat, eerlijk is eerlijk, een niveau van zelfvertrouwen is dat ik sinds 2018 niet meer heb gevoeld. Als je er echt voor gaat zitten en naar Tommy Richman luistert die Million Dollar Baby zingt, is de vibe volledig 'Ik ben jong, rijk en bevind me momenteel in een VIP-ruimte.' Het is een schril, bijna pijnlijk grappig contrast met mijn huidige esthetiek, die meer in de richting komt van 'Ik ben oud, blut en probeer momenteel opgedroogde pap van de radiator te schrapen.'

Maar de zin "million dollar baby" begon rond 4 uur 's nachts echt binnen te komen. Want als je de enorme hoeveelheid biologisch katoen, gespecialiseerde bijtringen, babykamermeubels en eindeloze voorraden luiers meerekent, zijn deze twee kleine dictators mijn bankrekening letterlijk aan het plunderen met de efficiëntie van een commercieel hedgefonds. Het zijn echt mijn million dollar babies, en ik ben hun oververmoeide, onbetaalde stagiair.

Wat de dokter vaag mompelde over muziek

Ik ben serieus over het hele muziek-gebeuren begonnen tijdens ons laatste weegmoment op het consultatiebureau. Mijn huisarts, een vrouw die er altijd chronisch vermoeid uitziet door mijn neurotische vragen, was de oren van de meiden aan het controleren terwijl ik ratelde over het gebruik van hiphop om ze af te leiden van de doorkomende tandjes. Ik hoopte op wat bevestiging, misschien een medische goedkeuring van mijn vooruitstrevende opvoedtechnieken.

Ze zuchtte alleen maar, deed haar stethoscoop af en mompelde iets over auditieve afleidingsverwerking. Van wat ik kon opmaken uit haar medische jargon en duidelijke wens dat ik haar kantoor zou verlaten, kan de introductie van complex, ritmisch achtergrondgeluid de pijnreactie van een peuter soms tijdelijk kortsluiten. Het leidt hun sterk ongevormde breintjes af van het feit dat kleine, scherpe botjes zich gewelddadig een weg banen door hun tandvlees. Maar ze voegde er wel aan toe dat vrijwel élk geluid werkt, en dat ik waarschijnlijk beter geen clubhits naast hun zich ontwikkelende trommelvliezen moet knallen, tenzij ik later voor gehoorapparaten wil betalen. Tot zover mijn genialiteit.

Bekijk onze collectie babyaccessoires die geen batterijen of baslijnen nodig hebben.

Een poging om ze leuk aan te kleden terwijl het geld wegstroomt

Het grappigste van mijn mislukte TikTok-poging waren de outfits waar ik ze in probeerde te wriemelen. Ik had een grootse visie waarin ze eruitzagen als hippe, minimalistische eco-baby's die meedeinden op de muziek. Ik had Tweeling A in het Biologisch Katoenen Rompertje gehesen, dat ik oprecht geweldig vind. Het is belachelijk zacht, en de enveloppe-halslijn betekent dat wanneer die onvermijdelijke luier-explosie van nucleaire proporties plaatsvindt, je het hele ding over hun lichaam naar beneden kunt trekken in plaats van chemisch afval over hun gezicht te moeten slepen.

Het is gemaakt van die heerlijke, ongekleurde biologische katoen die aanvoelt als een wolkje, en gedurende exact vier minuten zag ze eruit als een serene, dure baby die zomaar in een luxe tijdschrift zou kunnen staan. Toen spuugde ze agressief een halve fles kunstvoeding uit, precies op de beat drop. Het rompertje kon linea recta de was in, wat de esthetiek compleet ruïneerde. Toch komt het prachtig uit de was en verliest het zijn vorm niet, en dat is meer dan ik tegenwoordig over mijn eigen T-shirts kan zeggen.

Tweeling B had ik met veel moeite in het Rompertje met Vlindermouwtjes gekregen. De kleine geplooide mouwtjes zijn objectief gezien schattig, en het geeft haar een piepklein, elegant silhouet waardoor ze eruitziet alsof ze diep ononder de indruk is van mijn opvoedkwaliteiten. Ze zat op het vloerkleed met haar mooie vlindermouwtjes, agressief kauwend op haar eigen voet, terwijl Tommy Richman uit mijn telefoon knalde. Het was een prachtige tegenstelling tussen hoogwaardige, duurzame mode en pure, chaotische peutersmeerlapperij.

Rubberen panda's en houten bogen die matig boeien

Aangezien de muziek maar een tijdelijke oplossing was voor het hele tanden-drama, moest ik overstappen op echte, fysieke objecten om te voorkomen dat ze op de meubels zouden kauwen. Laat me je vertellen over een ware redder in nood. Terwijl ik op het internet deed alsof ik een hippe jonge vader was, was mijn werkelijke redding de Siliconen Panda Bijtring.

We hebben elke gekoelde ring en vreemde bobbel met textuur op de markt geprobeerd, maar de meiden zijn buitengewoon kieskeurig. Tweeling A probeerde letterlijk stukken uit de houten plinten te bijten voordat ik haar deze panda gaf. Hij is plat genoeg zodat haar onhandige kleine handjes hem goed kunnen vasthouden, en de getextureerde stukjes lijken precies de plek te raken waar haar kiezen momenteel oorlog voeren. Ik rouleer er steeds drie: één in haar mond, één in de koelkast om koud te worden, en één ergens kwijtgeraakt onder de bank. Het is oprecht briljant, en in tegenstelling tot de muziek krijg ik er geen hoofdpijn van.

Aan de andere kant hebben we ook de Houten Regenboog Babygym in de hoek van de woonkamer staan. Het is prima. Het ziet er prachtig uit, heel Scandi-chic, heel 'Ik ben een rustige, gebalanceerde ouder die alleen houten speelgoed koopt.' Maar mijn tweeling ligt er voornamelijk onder, starend naar de hangende olifant met een blik van milde, stille veroordeling. Af en toe slaat Tweeling B lui tegen een houten ring aan, maar ze spelen er zeker niet mee op de manier waarop ze bijvoorbeeld spelen met een afgedankte kartonnen doos of de waterbak van de hond. Het is een prachtig stukje kamerdecoratie, maar verwacht niet dat het je meer dan vier minuten rust oplevert.

Dus hier zitten we dan. Het is nu 05:30 uur. De paracetamol heeft zijn milde magie verricht. De tweeling slaapt eindelijk weer, hun borstkassen gaan op en neer in dat prachtige, ritmische ritme waardoor je de psychologische marteling van de afgelopen twee uur direct vergeet. Het huis is stil. De straten van Londen zijn nog donker. En toch, terwijl ik op mijn tenen terugsluip naar mijn koude bed en over een rondslingerende panda-bijtring stap, begint de baslijn in mijn hoofd weer helemaal opnieuw.

Als jij ook wanhopig probeert je waardigheid te behouden terwijl je de peuterjaren probeert te overleven, bekijk dan onze volledige collectie biologische, duurzame spullen om je door de chaos heen te helpen.

Mijn uiterst onwetenschappelijke FAQ

Waarom heb ik om 4 uur 's nachts een virale clubhit in mijn hoofd?
Omdat je brein momenteel draait op drie uur gebroken slaap en de dampen van de oploskoffie van gisteren. Als je slaaptekort hebt, klampt je brein zich vast aan repetitieve, ritmische patronen. Je probeerde een coole ouder te zijn op social media, en nu betaal je de ultieme psychologische prijs. Accepteer je lot.

Kan ik harde muziek gebruiken om een baby met doorkomende tandjes af te leiden?
Mijn dokter zei eigenlijk dat elke onverwachte, nieuwe zintuiglijke prikkel een baby tijdelijk kan afleiden van de pijn. Maar ze keek me ook aan alsof ik een idioot was dat ik zware bassen draaide naast een tweejarige. Houd het maar bij gekoelde siliconen speeltjes. Die werken beter en maken de buren tenminste niet wakker.

Zijn die biologisch katoenen rompertjes hun geld echt waard?
Heel eerlijk, ja. Vroeger kocht ik die goedkope multipacks uit de supermarkt, en die veranderden na drie wasbeurten in rare, kriebelige trapezes. De enveloppe-halslijn op die van Kianao heeft me al vaker dan ik kan tellen gered van gepureerde pompoen in het haar van mijn dochters. Plus, ze overleven de wasmachine wanneer je kind ze onvermijdelijk verpest tijdens een TikTok-transitie.

Hoe krijg ik mijn peuter zover dat ze écht spelen met het esthetisch verantwoorde houten speelgoed?
Niet. Je zet de prachtige houten babygym in de hoek van de kamer zodat je schoonouders denken dat je je leven op de rit hebt, en dan accepteer je dat je kind in plaats daarvan 45 minuten gaat spelen met een plastic Tupperware-deksel. Dat is de universele wet van het ouderschap.

Zal ik me ooit nog cultureel relevant voelen?
Waarschijnlijk niet. Tegen de tijd dat je eindelijk de songtekst van de huidige trending audio snapt, zijn tieners alweer overgestapt op iets compleet anders. Stop met proberen die knip-transitie te laten werken, leg die ringlamp in de kast, en ga gewoon slapen.