Het Tesla babyprogramma en mijn eindeloze scroll-sessie om 3 uur 's nachts

Het was 3:42 uur op een dinsdagnacht en ik lag klem onder Tweeling A, die ritmisch de geur van zure melk rechtstreeks in mijn sleutelbeen uitademde. Het huis was in de greep van die zware, onnatuurlijke stilte die alleen bestaat net voordat een peuter zich realiseert dat hij zijn speen kwijt is. Ik deed wat ik altijd doe in dit soort schemeruren van pure overleving: scrollen op mijn telefoon, met de helderheid zo laag dat ik eigenlijk in braille aan het lezen was.

Mijn telefoon trilde tegen mijn been. Een appje van mijn vrouw uit de kamer ernaast (we appen omdat hardop praten het risico met zich meebrengt dat Tweeling B wakker wordt, en ook omdat praten lucht vereist die we simpelweg niet hebben).

babi huilt weer, heb de paracetamol nodig

Een pauze. Een vertraging van drie minuten terwijl ik probeerde mijn linkerarm onder een slapende tweejarige vandaan te wurmen. Toen kwam er nog een appje.

babie*

Ik staarde naar het scherm. We hebben letterlijk baby's, typte ik terug met mijn duim. Ben je nu serieus om vier uur 's nachts een spelfout aan het verbeteren?

Het is Frans, kwam meteen als antwoord. We betreden het tijdperk van 'la babie'. Dat klinkt veel duurder.

Ze had een punt. Alles aan hen was ontstellend duur, wat me direct terugbracht naar het artikel dat op mijn scherm oplichtte: een diepgaande en extreem enthousiaste analyse van het zogenaamde Tesla Babies Program. Blijkbaar had zakelijk Amerika besloten om tienduizenden dollars naar mensen te smijten om zich voort te planten, terwijl ik in een donker appartement in Londen vol met andermans lichaamsvloeistoffen zat.

Lezen over miljardairs in het donker

Als je dit specifieke stukje bedrijfstopie nog niet bent tegengekomen: het Tesla-programma is in wezen een enorm pakket aan gezinsplanningsvoordelen, ontworpen om te voorkomen dat werknemers de techsector ontvluchten zodra ze besluiten zich voort te planten. Mede gedreven door Elon Musks publieke, lichtelijk angstaanjagende obsessie met wereldwijde onderbevolking – een concept dat ik werkelijk hilarisch vind, aangezien ik momenteel het gevoel heb dat mijn driekamerappartement lijdt aan een catastrofale overbevolking van peuters – strooit het bedrijf met serieus geld als het om vruchtbaarheid gaat.

We hebben het hier over vergoedingen tot wel $40.000 voor IVF, vruchtbaarheidsbehandelingen en adoptie. Ze werken samen met hippe, agressief moderne vruchtbaarheidsklinieken met namen als Kindbody, die minder klinken als medische faciliteiten en meer als dure sportkledingmerken. Ze geven je zestien weken betaald verlof.

Zestien weken. Ik liet dat even bezinken in mijn van slaap verstoken brein. Toen mijn vrouw zwanger was van de tweeling, heb ik drie weken geprobeerd het vaderschapsverlofbeleid van mijn voormalige werkgever te ontcijferen. Het was zo diep weggestopt op het HR-intranet dat ik me net Indiana Jones op zoek naar de verloren ark voelde. Alleen maar om te ontdekken dat ik recht had op twee weken wettelijk verlof, wat niet eens ons maandelijkse koffiebudget zou dekken, laat staan de enorme hoeveelheid luiers die twee tegelijk poepende wezens nodig hebben.

Ik herinner me vaag dat ik ooit las – mogelijk in een paniekerige koortsdroom of misschien in een folder die ons werd overhandigd in een raamloze ziekenhuiswachtkamer – dat onvruchtbaarheid officieel is geclassificeerd als een ziekte van het voortplantingssysteem. Onze huisarts, een schat van een vrouw die er altijd precies even moe uitzag als wij ons voelden, suggereerde dat de pure financiële verwoesting van het zelf betalen van IVF waarschijnlijk de helft van de klinische voordelen van de behandeling zelf tenietdoet, al bracht ze het met iets meer medische diplomatie. Het idee dat een werkgever je zomaar veertigduizend dollar overhandigt om die last te verlichten, is duizelingwekkend. Het is briljant, natuurlijk, maar het heeft wel dat vage, dystopische geurtje van gouden handboeien. Wat gebeurt er als je ontslag wilt nemen? Nemen ze dan het kind in beslag? Het voelt alsof ze daartoe in staat zouden zijn.

Een asymmetrische tirade over het ravijn dat kinderopvang heet

Maar het vruchtbaarheidsgeld is niet eens het deel waardoor ik mijn telefoon door de kamer wilde smijten. Nee, het écht waanzinnige deel van het Tesla-programma is de integratie van kinderopvang. Ze onderzoeken blijkbaar de mogelijkheden voor eigen kinderopvangfaciliteiten, direct daar in de fabrieken en kantoren.

Laat me je vertellen over het opvangravijn, want het is helemaal geen ravijn. Een ravijn impliceert een plotselinge val. Het kinderopvangsysteem is meer een langzame, tergende afdaling in financiële ondergang, terwijl je herhaaldelijk in je gezicht wordt geslagen door bureaucratie. Om een plekje op de opvang voor een tweeling te bemachtigen, moet je ze eigenlijk al inschrijven als ze nog maar een theoretische twinkeling in je zwaar met hypotheek belaste oog zijn. Je loopt die plekken binnen en ze ruiken vaag naar chloor en geprakte banaan. De manager kijkt je recht in de ogen en vertelt je dat ze, voor het voorrecht om je kinderen tussen 8 uur 's ochtends en 6 uur 's avonds in leven te houden, je volledige nettosalaris en wellicht een nier eisen.

De logistieke gymnastiek die nodig is om soepel het huis te verlaten en naar een baan te gaan, om het geld te verdienen dat nodig is om de plek te betalen die op je kinderen let terwijl jij aan het werk bent, is verbijsterend. Je merkt dat je om middernacht fluisterende, wanhopige gesprekken in de keuken voert over de vraag of het financieel niet logischer is dat een van jullie gewoon stopt met werken en fulltime huishoudmanager wordt. Dat je een decennium aan professionele vooruitgang volledig weggooit omdat de overheid denkt dat kinderopvang een luxe is in plaats van een economische basisinfrastructuur. De pure opluchting om je kantoorgebouw binnen te lopen, je kind aan een in-house professional te overhandigen en met de lift naar je bureau te gaan, zonder met een dubbele kinderwagen het openbaar vervoer te hoeven trotseren... het klinkt als sciencefiction. Het klinkt als een complete mythe.

Oh, en ze bieden ook gesubsidieerd eicellen invriezen aan. Wat ik me zo voorstel best handig is als je ultieme levensdoel is om je volledige vruchtbare periode door te brengen in een gigafabriek.

Kantooroverleving en andere mythische concepten

Uiteindelijk eindigt het verlof natuurlijk. Of je nu die luxueuze Amerikaanse zakelijke zestien weken hebt gekregen of wat voor bij elkaar geraapt rommeltje je hier ook hebt weten uit te onderhandelen, je moet weer aan het werk. Ik herinner me nog de pure paniek toen we probeerden de tweeling te laten overgaan van wezentjes die constant aan ons vastgeplakt zaten naar functionele kleine onafhankelijke entiteiten.

Ik was zo wanhopig om vier minuten ononderbroken tijd te winnen om mijn manager te mailen over mijn terugkeerdata, dat ik koortsachtig de Rainbow Babygym Set met één hand uitpakte, terwijl ik de telefoon met mijn schouder tegen mijn oor klemde. Ik hoopte dat het rustgevende natuurlijke hout en die kleine hangende olifantjes Tweeling B lang genoeg zouden afleiden om mij als een competente professional te laten klinken. Voor dit soort dingen is hij eigenlijk best mooi. Hij is minimalistisch, teistert je netvliezen niet met knipperende neonlichten, speelt geen elektronische deuntjes af waardoor je de zee in wilt lopen, en het zorgde er met succes voor dat ze de plinten precies twaalf minuten lang met rust liet. Twaalf minuten is een mensenleven in peutervaluta.

Als je op dit moment stressvol scrolt door het zielige excuus voor een zwangerschapsverlof van je eigen bedrijf en een afleiding zoekt die je bloeddruk niet verhoogt, kun je altijd cynisch scrollen door Kianao's baby essentials terwijl je bedenkt hoe je HR het beste subtiel kunt bedreigen.

Maar terugkeren naar werk betekent ook het logistieke gedoe om deze kleine mensjes gekleed en gevoed te houden terwijl je fundamenteel gek aan het worden bent. Er is een hele mini-industrie rondom 'terug-naar-werk'-kleding voor baby's, wat grotendeels gewoon marketingonzin is. We hebben ooit de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen gekocht, omdat een heel intense vrouw op een speelgroepje mijn vrouw vertelde dat niet-biologisch katoen eigenlijk gewoon vergif was. Ik bekijk dat soort beweringen met diepe argwaan. Ik moet echter toegeven dat ze... prima zijn. Ze voldoen uitstekend. Ze vangen grote hoeveelheden kwijl op, rekken mee over het hoofdje van een wriemelende baby zonder een woedeaanval te veroorzaken en komen uit de was zonder te krimpen tot een outfit die alleen een klein hondje past. Ze vormen een solide, pretentieloze basislaag, en dat is eerlijk gezegd alles wat je nodig hebt om 6 uur 's ochtends als je probeert te onthouden waar je je toegangspas voor kantoor gelaten hebt.

Wat je echter écht nodig hebt, en dat meen ik met het vuur van duizend zonnen, is de Panda Bijtring. Toen Tweeling A besloot dat het doorkomen van vier tandjes tegelijk – precies toen ik probeerde terug te keren naar freelance journalistiek – een briljante levenskeuze was, werd ze volkomen verwilderd. Ik betrapte haar erop dat ze op de hoek van mijn laptopscherm probeerde te kauwen terwijl ik een artikelvoorstel aan het schrijven was. In pure paniek duwde ik dit kleine siliconen pandaatje in haar richting, en de stilte die volgde was bijna religieus. Het heeft van die kleine bobbeltjes met bamboestructuur die blijkbaar exact het zenuwcentrum van kinderwoede raken. Het ziet er niet heel bijzonder uit, maar het is briljant. We hebben er inmiddels drie. Ik bewaar er altijd een in mijn jaszak, als een soort beschermende talisman tegen publieke instortingen.

Wat je moet doen als je bedrijf je niets biedt

Ik ben er vrij zeker van dat de Amerikaanse Academie voor Kindergeneeskunde stelt dat betaald verlof en ondersteunende voorzieningen een postnatale depressie actief voorkomen. Eerlijk gezegd had ik echter geen medisch tijdschrift nodig om me te vertellen dat het gunstig is voor je mentale gezondheid om géén e-mails te hoeven beantwoorden terwijl je nog nabloedt of hallucineert van slaaptekort.

Op internet heerst de opvatting dat, als jouw bedrijf dit soort voordelen mist, je minutieus je HR-portaal moet doorspitten op verborgen toelagen. Of dat je agressief een werknemersgroep moet oprichten om bij het management te lobbyen en dat je moeiteloos een nanny-share regelt door te netwerken in het plaatselijke park. Dit is allemaal vreselijk verstandig advies dat compleet voorbijgaat aan de realiteit dat je simpelweg te misselijk of uitgeput bent om überhaupt het wachtwoord van je laptop te herinneren. Een systemisch gebrek aan kinderopvanginfrastructuur kun je niet oplossen door de 'girlboss' uit te hangen. Als je momenteel naar het intranet van je bedrijf zit te staren om uit te zoeken of ze je één uurtje vrij willen geven voor een echo, kun je net zo goed stilletjes een link naar deze gigantische programma's uit de techsector in het Slack-kanaal van HR droppen. Al is het maar om de paniek te zien toeslaan, in plaats van de standaard VVV-bon van tien euro te accepteren en stilletjes weer in de nacht te verdwijnen.

We zouden niet voor een man hoeven werken die Mars probeert te koloniseren, puur om fatsoenlijke ouderschapsondersteuning te krijgen. We zouden niet afhankelijk hoeven zijn van de grillen van zakelijke miljardairs om te bepalen of we het ons kunnen veroorloven onze eicellen in te vriezen of onze kinderen in een veilige kamer met blokken te zetten terwijl we e-mails beantwoorden. Maar totdat de rest van de wereld zich realiseert hoe bizar duur het opvoeden van mensen is, zitten we allemaal maar gewoon om 3 uur 's nachts in het donker, scrollend op onze telefoons, te dromen van een in-house kinderdagverblijf.

Voordat je hieronder in mijn volkomen ongekwalificeerde, zeer cynische antwoorden op je vragen over secundaire arbeidsvoorwaarden duikt, wil je misschien wat tastbare verlichting halen voor het meer directe probleem. Sla wat overlevingsuitrusting in via Kianao's tandjes-collectie, voordat je probeert de pensioenregeling van je werkgever te ontcijferen.

Veelgestelde Vragen (Van een vader die te veel heeft gelezen om 3 uur 's nachts)

Hoe zit het nu écht met die babyprogramma's van techbedrijven?

Eerlijk gezegd is het een wapenwedloop om talent, verpakt in een PR-campagne. Bedrijven als Tesla, Apple en Google hebben zich gerealiseerd dat het aanzienlijk goedkoper is om veertigduizend dollar te betalen voor je IVF en je een in-house crèche te geven, dan je te vervangen wanneer je onvermijdelijk een burn-out krijgt en ontslag neemt omdat je de lokale kinderopvang niet kunt betalen. Ze verpakken het in wollige taal over 'het ondersteunen van gezinnen', maar eigenlijk gaat het erom dat jouw brein gefocust blijft op hún winst en niet op jouw opvangrekeningen. Het is ongelooflijk slim bedacht, en eerlijk gezegd, als iemand me die deal nu zou aanbieden, zou ik het waarschijnlijk meteen aannemen.

Moet ik voor een miljardair werken om IVF vergoed te krijgen?

In de VS meestal wel, of op z'n minst voor een enorme multinational met een progressieve HR-afdeling, aangezien de gezondheidszorg daar een soort wetteloze wildernis is. Hier in het VK hebben we theoretisch gezien de NHS (de nationale gezondheidszorg), maar onze huisarts gaf stilletjes toe dat de wachtlijsten zó lang zijn dat je soms te oud bent voor de voorwaarden voordat je überhaupt een specialist spreekt. Sommige vooruitstrevende bedrijven beginnen met het aanbieden van leningen of vergoedingen voor vruchtbaarheidsbehandelingen via platforms zoals Carrot, maar het wordt nog steeds gezien als een bizarre luxe in plaats van medische basiszorg.

Hoe bespreek je vruchtbaarheidsvoorzieningen met een baas die nog steeds een faxapparaat gebruikt?

Met extreme voorzichtigheid en uitgebreid gedocumenteerde vergelijkingen met de concurrentie. Je loopt niet naar binnen met de eis dat ze het invriezen van je eicellen betalen. Je stuurt een e-mail waarin je het inlijst als een 'behoudstrategie' en wijst erop dat concurrenten dit soort pakketten aanbieden om toptalent weg te kapen. Het management geeft niets om de reis van jouw gezinsplanning, maar ze vinden het verschrikkelijk om hun beste middenmanagers te verliezen aan een tech-startup. Praat met ze in de taal van geld.

Is 16 weken zwangerschapsverlof eerlijk gezegd wel genoeg?

Onze huisarts mompelde iets over dat 16 weken het absolute minimum is om een totale burn-out bij moeders te voorkomen. Maar laten we eerlijk zijn: met 16 weken is je baby eigenlijk nog steeds een luid krijsende aardappel die 24/7 bewaking nodig heeft. Het is beter dan het ronduit beschamende gebrek aan verlof in de meeste delen van Amerika. Maar in vergelijking met de Scandinaviërs – die zoiets als een jaar de tijd krijgen om door dennenbossen te dwalen en een band op te bouwen met hun pasgeborenen – voelt 16 weken als een wrede grap. Je neemt wat je kunt krijgen, maar laat ze je niet wijsmaken dat het een royaal geschenk is.

Maakt biologische babykleding écht iets uit?

Ik bedoel, waarschijnlijk wel? De mensen die het verkopen zullen je vertellen dat normaal katoen is doordrenkt met giftige chemicaliën die het leven van je kind zullen ruïneren. Ik ben veel te moe om de landbouwwetenschap daarachter te verifiëren, maar ik weet wél dat baby's een ongelooflijk gevoelige huid hebben die constant vatbaar is voor uitslag. Als je het je kunt veroorloven, is biologisch katoen zachter en waarschijnlijk zal het minder snel die willekeurige opwelling van eczeem triggeren die je kind deze week besloten heeft te ontwikkelen. Maar als je baby een polyester rompertje van de supermarkt draagt, komt alles ook gewoon helemaal goed.