Taylor Swift Baby: Popcultuur overleven met een tweeling

Ik zat op een dinsdagavond om kwart voor elf letterlijk tot mijn ellebogen in de zilveren pailletten en niet-giftige textiellijm, toen mijn vrouw achteloos een tijdschrift op het kookeiland liet vallen. De krantenkop schreeuwde over de nieuwste babygeruchten rondom Travis Kelce en Taylor Swift. Dat voelde als een flinke belediging, aangezien ik op dat moment verwoed probeerde een miniatuur popster-outfit in elkaar te knutselen voor Tweeling A, terwijl Tweeling B methodisch de veiligheidsdop van een flesje kinderparacetamol probeerde stuk te kauwen.

Mijn vrouw had op social media een trend gespot waarbij ouders hun kinderen aankleden in twaalf verschillende muzikale tijdperken voor de beruchte 'eerste jaar'-mijlpaalfoto's. Omdat we door ernstig slaapgebrek en lichte hallucinaties de boot hadden gemist tijdens die eerste twaalf maanden, besloot ze dat we het dan maar voor hun tweede verjaardag moesten doen. En zo bevond ik me in een situatie waarin ik franjes op een perfect kledingstuk zat te secondelijmen, terwijl een roddelblad me treiterde met het glamoureuze vooruitzicht van de voortplanting van beroemdheden.

De culturele obsessie met de kroost van beroemdheden is niets nieuws, maar er heerst een heel specifiek soort waanzin wanneer er een enorme popster bij betrokken is. Je ziet het overal in het plaatselijke indoorspeelparadijs. We voeden tegenwoordig geen kinderen meer op; we creëren piepkleine fandoms.

Cottagecore-namen en de druk om poëtisch te zijn

Als je op dit moment langer dan vier minuten doorbrengt in een willekeurige peuterspeelzaal in de Randstad, hoor je geheid iemand roepen naar een Inez, een August of een Willow met het verzoek of ze alsjeblieft willen stoppen met het opeten van de gezamenlijke speelklei. De revival van vintage babynamen is compleet uit de hand gelopen, en het wordt bijna volledig gedreven door songteksten. Ouders geven hun kinderen niet zomaar een naam; ze meten ze een complete bosachtige esthetiek aan, nog voordat ze tanden hebben. Wij hebben serieus overwogen om een van de tweeling Betty te noemen, puur omdat het klonk alsof ze later zuurdesembrood zou gaan bakken en grove gebreide truien zou dragen. In plaats van wat ze daadwerkelijk doet: haar snotneus afvegen aan mijn spijkerbroek.

De druk om je kind een naam te geven met een ingebouwd nostalgisch verhaal is ronduit vermoeiend. Het voelt alsof we, elke keer als we nieuwe ouders ontmoeten bij de schommels, een diep poëtische uitleg krijgen over waarom ze hun dochter Marjorie hebben genoemd. Ze praten over folklore, mos en akoestische gitaren, en negeren daarbij volledig het feit dat we allemaal in vochtige, absurd dure rijtjeshuizen in een grote stad wonen, waar het dichtstbijzijnde 'mystieke bos' het overwoekerde stukje onkruid achter de plaatselijke Albert Heijn is.

Het creëert de bizarre verwachting dat je kind een dromerig, zachtaardig wezentje is dat rustig met houten spoeltjes speelt, terwijl de realiteit is dat mijn tweeling momenteel voornamelijk communiceert via dinosaurus-krijsen en fysiek geweld. Je kunt een kind wel Dorothea noemen, maar ze zal alsnog een visstick door de kamer gooien en het uitschreeuwen als je haar boterham in de verkeerde vorm snijdt.

Ondertussen heeft mijn maat Daan zijn pasgeboren zoon gewoon Daan genoemd, wat momenteel eerlijk gezegd behoorlijk revolutionair aanvoelt.

Die biologische pasgeborenengeur waar iedereen het over heeft

Temidden van al die eindeloze speculaties over de gezinsplanning van beroemdheden, hoorde ik een fragment van een podcast waarin een bekende American football-speler werd gevraagd naar het vooruitzicht van het vaderschap. Hij was lyrisch over de "babygeur". Hij noemde het iets prachtigs, wat precies het soort geromantiseerde sentiment is dat je hebt vóórdat je daadwerkelijk een van deze wezentjes mee naar huis neemt uit het ziekenhuis.

Onze kraamverzorgster—een heerlijk directe vrouw die op dag vier bij ons thuis kwam terwijl ik zat te huilen om een kapotte waterkoker—mompelde iets over de wetenschap achter deze geur. Voor zover ik het een beetje begrijp, schijnt de geur van een vers babyhoofdje een dopamine-afgifte in je hersenen teweeg te brengen die het beloningssysteem nabootst van het eten van een enorm stuk taart. Blijkbaar is het een evolutionair trucje zodat je direct een band met ze opbouwt en ze niet gewoon bij een bushalte achterlaat wanneer ze van middernacht tot de vroege ochtend onophoudelijk krijsen.

Ik neem aan dat er een kern van waarheid in zit, hoewel de wetenschap een beetje wazig voelt als je daadwerkelijke hygiëne meerekent. Experts zeggen meestal dat je in het begin geen zwaar geparfumeerde lotions moet gebruiken, omdat dit de feromonen maskeert en het hechtingsproces via geur verstoort. Maar eerlijk gezegd bestaat mijn herinnering aan die periode vooral uit de geur van zure melk, ontsmettingsdoekjes en mijn eigen diepe wanhoop. Als er al een magische dopamine-geur op hun kleine hoofdjes zat, was ik veel te moe om die goed te inhaleren.

Als je de huid van je baby zuiver wilt houden zonder de natuurlijke geur die ze van nature hebben te maskeren, is de biologische babykledingcollectie van Kianao echt een aanrader. De natuurlijke vezels laten hun huid ademen, in plaats van die geur van zure melk vast te houden in synthetisch polyester.

De pure paniek van DIY peuter-outfits

Terug naar de pailletten. De poging om voor de tweeling twaalf verschillende outfits uit muzikale tijdperken te creëren, was logistiek gezien een monumentale mislukking. Ik probeerde een Biologisch Katoenen Baby Rompertje lichtblauw te verven zodat het bij een specifieke albumhoes zou passen. De verfklus was een drama—het zag er uiteindelijk uit alsof het door een plas met chemisch afval was gesleept—maar ik moet toegeven dat het kledingstuk zelf praktisch onverwoestbaar is.

We kochten deze rompertjes van Kianao in eerste instantie omdat de tweeling een belachelijk gevoelige huid heeft. Ze krijgen al boze rode vlekken als je ook maar met een polyestermix naar ze wijst. Het biologisch katoen is bizar zacht, maar de echte redder in nood is die 5% elastaan. Je zou niet zeggen dat 5% een verschil maakt, maar wanneer je probeert een kronkelende, woedende peuter in een kledingstuk te worstelen terwijl ze hun hele lijf stijf maken, is die rekbaarheid het enige wat tussen jou en een ontwrichte schouder in staat. Ik had de esthetiek van het rompertje compleet verpest met mijn knutselkunsten, maar het overleefde drie beurten in de kookwas zonder zijn vorm te verliezen. Dat is meer dan ik van mezelf kan zeggen.

Tandjes-woede en de zoektocht naar verlichting

Waar het eerste jaar van het ouderschap in het teken staat van schattige mijlpalen en esthetische foto's, wordt het tweede jaar gekenmerkt door de wrede realiteit van kiezen. Toen die achterste kiezen begonnen door te komen, kwamen beide meisjes in wat wij gekscherend hun 'wraak-tijdperk' noemen. Het was pure venijn, dag en nacht.

De huisarts waarschuwde me dat uitstralingspijn van doorkomende tandjes ervoor kan zorgen dat ze aan hun oren trekken en eten weigeren. Ze was echter compleet vergeten te vermelden dat het mijn lieve dochters zou veranderen in wilde wasbeertjes die in de salontafel bijten. We probeerden natte washandjes in te vriezen, die ze vervolgens direct naar de hond gooiden. We probeerden verschillende houten speeltjes, waaronder de Houten Regenboog Babygym die we kregen toen ze kleiner waren. Het is een prachtig ding, heel esthetisch en Scandinavisch verantwoord in de woonkamer, maar ze mepten maar een beetje tegen de houten olifant om vervolgens te besluiten dat de kartonnen doos waarin hij geleverd werd toch echt stukken beter was. Je kunt simpelweg niet voorspellen wat ze daadwerkelijk gaan gebruiken.

Wat echt onze geestelijke gezondheid heeft gered, was de Panda Bijtring. Ik kocht er uit pure wanhoop twee stuks van om drie uur 's nachts. Hij is geniaal omdat hij plat is. Dat betekent dat ze er serieus grip op kunnen houden, in plaats van hem elke vijf seconden onder de bank te laten vallen en dan te krijsen dat ik hem moet pakken. De siliconen zijn stevig genoeg om de kaak van een boze peuter te weerstaan. Nog belangrijker: ik kan het hele ding gewoon in de vaatwasser gooien als het bedekt is met dat kleverige, onidentificeerbare peutervuil. Ik hield er standaard eentje koud in de koelkast, wat de pijn aan het tandvlees net genoeg leek te verdoven zodat we in relatieve rust konden avondeten.

Per ongeluk gevloek op de snelweg

Het lastigste van deze hele popcultuur-crossover zijn niet de outfits of de namen; het is de mediawijsheid. Millennials groeiden op met onschuldige country-popliedjes, maar de nieuwere muziek is duidelijk voor volwassenen. Dat leerde ik op de harde manier toen ik vaststond in de file op de A2.

Ik had een album opstaan in de auto om wakker te blijven. Tweeling A sliep, en Tweeling B was agressief tegen de achterkant van mijn stoel aan het schoppen. Het volgende nummer begon, en voordat ik het dashboard kon bereiken om het liedje over te slaan, klonk er een ontzettend duidelijk en expliciet scheldwoord door de speakers. Tweeling B, die normaal gesproken alles negeert wat ik zeg, herhaalde het onmiddellijk loepzuiver.

Het advies van kinderpsychologen is meestal een variatie op: met je kinderen gaan zitten, de context van grote-mensen-woorden uitleggen, hun mediaconsumptie filteren en als verantwoordelijke poortwachter optreden voor hun zich ontwikkelende brein. Een prachtige gedachte, die volledig in duigen valt wanneer je vastzit in een blikken doos die met stapvoets verkeer vooruit kruipt. Je zit daar eigenlijk gewoon verwoed op de knoppen van het stuur te rammen om het nummer te veranderen, terwijl je vaagjes aan een peuter probeert uit te leggen waarom we bepaalde woorden niet gebruiken op de peuterspeelzaal. En dat alles in de hoop dat hun neurale paden niet permanent beschadigd zijn.

Het deed me denken aan de beroemde ouders die zich openlijk zorgen maken over de psychologische impact van gigantische camera's in het gezicht van hun kinderen. Natuurlijk heb ik geen paparazzi die zich in mijn kliko verstoppen, maar de moderne angst rondom "sharenting" en digitale voetafdrukken is heel reëel. Ik ben gestopt met het online plaatsen van foto's van de gezichtjes van de meiden. Vooral omdat ik me besefte dat het internet voor altijd is, en ik mijn eigen ongemakkelijke peutermomenten ook niet voor de hele wereld gearchiveerd zou willen hebben. Bovendien zijn ze momenteel voor zo'n 80% van de tijd bedekt met yoghurt, wat sowieso niet echt Instagram-waardig is.

De realiteit van het dagelijkse ouderschap

Eerlijk gezegd is al dat geroddel in de bladen over baby's van beroemdheden gewoon een afleiding van de absolute, verpletterende, prachtige sleur van het echte ouderschap. We projecteren al deze magie op popcultuur-figuren, simpelweg omdat het echte werk vooral bestaat uit het afvegen van billen en het pureren van groenten. De esthetische mijlpalen zijn leuk, maar de realiteit is vooral proberen bedtijd te halen zonder dat er iemand hoofdletsel oploopt.

Uiteindelijk heb ik het rompertje met pailletten opgegeven. We hebben hun tweede-verjaardagsfoto's gemaakt terwijl ze in niet-matchende pyjama's liepen en droge cornflakes van de vloer aten. Het was niet poëtisch, het paste niet bij een specifiek tijdperk en het gaat zeker niet viral, maar het was wel stil. En in dit huis is stilte de allergrootste luxe.

Klaar om te stoppen met alles zelf in elkaar te knutselen en gewoon iets te kopen wat écht de kookwas overleeft? Bekijk hier de volledige Kianao-collectie.

Veelgestelde Vragen Over Het Overleven Van De Peuterjaren

Hoe zorg ik ervoor dat mijn peuter een bijtspeeltje in zijn mond houdt?

Niet, eigenlijk. Het is een apporteerspelletje waarbij jij de hond bent. Ik kwam erachter dat het helpt om ze iets te geven wat relatief plat is en makkelijk vast te pakken, maar je zult alsnog een aanzienlijk deel van je dag besteden aan het opduikelen van gevallen spullen onder de autostoel. Koop gewoon drie stuks van wat er ook maar werkt en rouleer ze in de afwas.

Is die dure biologische kleding het geld echt waard?

Als je kind een huid heeft die knalrood kleurt zodra er een synthetisch labeltje tegenaan komt: ja. Vroeger dacht ik altijd dat het marketingonzin was, totdat we drie maanden lang te maken kregen met onverklaarbare uitslag. Dat biologische spul blijft sowieso beter in de was, en gezien hoe vaak je spullen moet wassen die onder de lichaamssappen zitten, is duurzaamheid alles.

Wat moet ik doen als mijn kind een scheldwoord uit een liedje herhaalt?

Het standaardadvies is om het te negeren, zodat je het gedrag niet bevestigt. Dat is ongelooflijk moeilijk wanneer je tweejarige een keihard scheldwoord dropt in het midden van een stille supermarkt. Meestal doe ik gewoon alsof ze heel hard iets anders zeiden ("Ja, ik vind het een mooie TRUI inderdaad!") en raak ik daarna in stilte in paniek over mijn opvoedkwaliteiten.

Hoe lang duren die slaapregressies nou eigenlijk echt?

Onze kraamverzorgster gaf aan dat ze telkens een paar weken duren, tijdens de grote mentale sprongetjes. In mijn persoonlijke ervaring is de hele periode tussen de geboorte en hun derde levensjaar gewoon één lange, aaneengesloten slaapregressie. Enkel onderbroken door de sporadische nacht waarin ze zó diep slapen dat je ze moet porren om te controleren of ze nog wel ademen.

Is het normaal om een hekel te hebben aan knutselen met je baby?

Volkomen. Tenzij je er oprecht van geniet dat er permanent glitters in je vloerplanken zitten, is het absoluut geen schande om gewoon een kant-en-klare verjaardagsslinger te kopen en het daarbij te laten. Het maakt de kinderen letterlijk niets uit, ze willen gewoon de taart opeten.