De survivalgids voor buggyspeeltjes (omdat ik bijna gek werd)

Ik stond te zweten in een grijze Zara-trui die eerlijk gezegd al naar oude melk rook, voor een bakkerij op een dinsdag in april. Het regende, natuurlijk. Maya was tien maanden oud en deed die overstrekkende schreeuw waardoor vreemden je aankijken alsof je actief je eigen kind aan het ontvoeren bent. Ik had een lauwwarme havermelk latte in de ene hand en was met de andere wanhopig in het onderste mandje van de UPPAbaby aan het graaien, op zoek naar die verdomde houten olifant.

Ze had hem laten vallen. Of gegooid. Eerlijk gezegd slingerde ze hem weg als een kleine, boze olympiër, en ik had het pas door toen we vijf straten verderop waren.

Ik probeerde haar mijn sleutels te geven. Die sloeg ze weg. Ik probeerde haar een verfrommeld bonnetje uit mijn zak te geven. Totale driftbui. Ik appte Dave – mijn man, die veilig aan zijn bureau zat in een kantoor met volwassen mensen en waarschijnlijk een werkende espressomachine – en stuurde: "Ik laat de kinderwagen hier achter en loop de zee in." Hij reageerde met een hartjes-emoji. Compleet nutteloos.

Dat was het exacte moment waarop ik besefte dat het vinden van de juiste kinderwagenspanner helemaal niet gaat over de ontwikkeling van je kind, of zintuiglijke verrijking, of wat die Instagram-influencers deze week ook weer proberen te verkopen. Het gaat om OVERLEVEN. Het gaat erom dat je van punt A naar punt B komt zonder gek te worden.

Hoe dan ook, het punt is: ik heb de drie jaar daarna obsessief lopen zoeken naar wat ik aan onze kinderwagen kon vastklikken, knopen of bevestigen, zodat ik in vrede mijn koffie kon drinken. Hier is alles wat ik heb geleerd door schade, schande en een gênante hoeveelheid tranen.

De pasgeboren staarwedstrijd-fase

Bij Leo, mijn eerste, dacht ik dat pasgeboren baby's gewoon sliepen in de reiswieg. Als kleine aardappeltjes. Je legt ze erin, je wandelt, ze slapen. Ha. Haha. Oh god, wat was ik naïef.

Soms worden ze wakker, liggen ze plat op hun rug naar het beige plafond van de zonnekap te staren, en zijn ze WOEDEND. Omdat hun zicht op deze leeftijd nog belabberd is, moet alles wat je ophangt veel contrast hebben. Ik kocht zo'n afschuwelijk felle, plastic nachtmerrie van een mobiel die rinkelde bij elke hobbel. Het werkte, maar na twintig minuten onophoudelijk gerinkel wilde ik ook mijn haren uit mijn hoofd trekken.

Bovendien heeft de huisarts me bij de controle van twee maanden de stuipen op het lijf gejaagd. We hadden het over wagenspanners, en hij zuchtte en mompelde iets over veiligheidsrichtlijnen en dat touwtjes of linten niet langer mogen zijn dan 30 centimeter vanwege verstikkingsgevaar. Hij deed het klinken alsof ik boobytraps aan het bouwen was voor mijn baby. Dus ging ik naar huis en heb ik driftig elk afzonderlijk touwtje van al ons speelgoed opgemeten.

Als je een newborn hebt, heb je niet veel nodig, maar wel iets veiligs. Kianao heeft van die ongelooflijk mooie houten wagenspanners gemaakt van biologisch katoen en niet-giftige houten kralen. Ik had er een voor Maya en had er in het begin gemengde gevoelens over, omdat hij tegen het plastic frame van de kinderwagen tikte als ik te snel de bocht om ging. Maar zij VOND HET GEWELDIG om naar het contrast van het donkere hout en lichte katoen te staren. Het was precies genoeg om te voorkomen dat ze ging krijsen terwijl ik in de rij stond voor bagels.

Wanneer dingen weggooien hun hele persoonlijkheid wordt

Rond een maand of zes beseften mijn beide kinderen ineens dat ze handjes hadden. En zwaartekracht.

Dit is de "gooi en haal op"-fase, wat blijkbaar een belangrijke cognitieve mijlpaal is waarbij ze oorzaak en gevolg leren. Zij gooien het speeltje, mama pakt het op. Zij gooien het speeltje, mama pakt het op. Zij gooien het speeltje, mama zucht luid en overweegt de kinderwagen op Marktplaats te zetten.

Je hebt een riempje nodig. Niet voor de baby. Voor het speelgoed.

Ik kan dit niet vaak genoeg benadrukken: laat je kind nooit een los speeltje vasthouden in een rijdende wagen, tenzij je vijf kilometer terug wilt lopen om een specifiek knuffelkonijn te zoeken. Ik heb dit door schade en schande geleerd (zie het eerder genoemde bakkerij-incident).

In plaats van dingen vast te knopen met willekeurige veters – wat volgens de dokter dus eigenlijk een levensgevaarlijke valstrik is – koop gewoon een fatsoenlijk siliconen speelgoedkoord. De siliconen speelgoedkoorden van Kianao hebben letterlijk mijn rug gered. Ze zijn gemaakt van voedselveilige siliconen, volledig verstelbaar, en je kunt ze makkelijk om de veiligheidsbeugel van de kinderwagen lussen. Je maakt het speeltje vast, zij gooien het, het bungelt. Magie. En omdat ze van siliconen zijn, kauwde Maya de helft van de tijd gewoon op het koord zelf, wat helemaal prima was omdat ze niet giftig zijn.

Kouwen op pure troep

Over kauwen gesproken. Zodra ze rechtop in de buggy zitten, gaat alles in hun mond. De veiligheidsbeugel. De gordels. Hun eigen schoenen. En natuurlijk het wagenspeelgoed.

Ik ben op een nacht, terwijl ik in bed oude pretzels at, volledig in een internet rabbit hole gedoken en las rapporten van consumentenorganisaties zoals de Consumentenbond. Dave zei dat ik moest gaan slapen, maar ik kon het niet, want ik las over hoeveel goedkoop plastic babyspeelgoed vol zit met PAK's, formaldehyde en ftalaten. Spul dat letterlijk hun hormonen verstoort. En ik had net Leo drie kwartier lang op een goedkoop plastic stuurwieltje zien kauwen.

Ik voelde me zo schuldig. Ik bedoel, ik weet dat ik niet perfect ben – ik laat ze in het vliegtuig op de iPad en ze krijgen heus wel eens kipnuggets als avondeten – maar het idee dat ze op giftige verf sabbelen terwijl we naar het park wandelen, zat me echt dwars.

Daarom móét je dus echt zo'n irritante ouder zijn als het om materialen gaat. Als het aan de kinderwagen hangt, gaat het in hun mond. Punt uit.

Als je een geboortelijst aan het maken bent of gewoon de periode met doorkomende tandjes probeert te overleven, is het zoeken tussen zorgvuldig geselecteerde, veilige opties echt een opluchting. Je kunt rondkijken tussen een paar van mijn favoriete niet-giftige afleidingen in Kianao's collectie babyspeelgoed, wat al het paranoïde giswerk voor je uit handen neemt.

Mijn absolute favoriet voor deze fase was een zacht buggyboekje. We hadden er een uit Kianao's afdeling met zacht speelgoed, gemaakt van GOTS-gecertificeerd biologisch katoen. Er zat een stevige ring aan die je direct aan de kinderwagen kon klikken. Maya was er dol op. Ze las het natuurlijk niet. Ze kauwde het helemaal stuk. Ze doordrenkte het met kwijl tot het loodzwaar was. Maar ik kon het gewoon losklikken en in de wasmachine gooien. En dat is het grootste compliment dat ik aan elk babyproduct kan geven. Wasbaarheid.

Peuters zijn net kleine, verveelde managers

Dan worden ze 12 maanden, en ineens zijn ze te slim voor het zachte boekje. Ze vervelen zich. Ze zitten in de kinderwagen als kleine, ongeduldige managers die wachten tot een vergadering begint, en als je ze niet bezighoudt, slopen ze de kinderwagen van binnenuit.

Leo kwam er op een gegeven moment achter hoe hij de borstclip kon losmaken terwijl ik hem duwde. Dan keek ik naar beneden en stond hij ineens overeind, zwaaiend naar een hond.

Voor peuters moet kinderwagenspeelgoed een baan zijn. Ze moeten werken. Dit is waarom reisspeelgoed in Montessori-stijl zo briljant is. Vergeet de dingen die alleen maar oplichten en harde elektronische muziek afspelen. Die gaan stuk, de batterijen raken leeg en ze zorgen ervoor dat je je leven gaat haten. Je wilt iets dat ze mechanisch bezighoudt.

Wij hadden zo'n siliconen trekspeeltje – je kent ze wel, ze zien eruit als een soort buitenaardse kwallen. Ik vond een geweldige milieuvriendelijke variant in de collectie educatief speelgoed van Kianao. Je knoopt het vast aan het frame van de kinderwagen en ze trekken gewoon de getextureerde touwtjes heen en weer, ploppen de kleine bubbels en kauwen op de uiteinden. Het vereist focus. Het levert je minstens twintig minuten stilte op. Ik zat vroeger in cafés gewoon agressief van mijn koffie te nippen, starend naar Maya terwijl ze aan die touwtjes trok, in gedachten zingend: *laat hem alsjeblieft niet vallen, laat hem alsjeblieft niet vallen.*

Mijn volledig onwetenschappelijke regels om de wandeling te overleven

Als je dit leest terwijl je je verstopt in de badkamer omdat je kind weigert in de kinderwagen te gaan zitten: ik zie je. Dit is hoe ik de chaos manage zonder het nog erger te maken:

• Rouleer je rot: Hang geen vijf speeltjes tegelijk aan de kinderwagen. Ze raken overprikkeld en dan is niks meer speciaal. Ik bewaar een voorraadje speelgoed in de luiertas en haal er maar ÉÉN tegelijk uit. Als ze zich gaan vervelen en beginnen te gillen, boem, dan wissel ik het om voor een ander exemplaar. Het is als een soort vreselijke goocheltruc.
• Doe de wc-roltest: De dokter vertelde me over de officiële "sliktest" voor speelgoed, maar Dave begon op een gegeven moment gewoon al het wagenspeelgoed door een lege wc-rol te duwen. Als een los onderdeel door de rol past, is het gevaarlijk en gaat het de prullenbak in. Speelgoed voor aan de wagen krijgt veel te verduren, dus controleer de clips en kralen regelmatig.
• Plaatsing is belangrijk: Voor zittende kinderen: bevestig speelgoed aan de veiligheidsbeugel, precies op borsthoogte. Laat ze niet naar voren leunen om dingen te pakken. Voor baby's die plat liggen: hang het boven hun borst, niet boven hun gezicht. Als het boven hun gezicht hangt, kunnen ze niet oefenen met reiken zonder zichzelf op hun neus te slaan (Leo deed dit, hij moest huilen, het was vreselijk).

Eerlijk is eerlijk, de juiste kinderwagen-setup gaat niet alles oplossen. Soms haten ze de wagen gewoon. Soms krijg je een lekke band in de regen. Maar het hebben van een paar veilige, niet-giftige, levensreddende speeltjes die stevig aan de buggy zijn vastgemaakt, komt het dichtst in de buurt van een 'cheatcode' voor ouderschap die ik heb gevonden.

Voordat je weer een wandeling naar de supermarkt trotseert met een schreeuwend kind, is het zeker tijd om je voorraad te upgraden. Je vindt hier echt van alles, van bijtkoorden tot trekspeeltjes die je kind niet vergiftigen, gewoon in Kianao's speelgoedwinkel voor baby's.

Mijn rommelige FAQ over kinderwagenspeelgoed

Hoeveel speeltjes moet ik nou echt aan de kinderwagen hangen?

Letterlijk één of twee. Vroeger hing ik er wel zes dingen aan, denkend dat het een mobiel entertainmentcentrum was, maar Maya raakte compleet overprikkeld en begon ertegen te schoppen. Hou het simpel. Eén ding om op te kauwen, en misschien één ding om naar te kijken. Verstop de rest in het mandje en wissel ze om als het gejammer begint.

Zijn plastic buggyclips veilig als mijn baby erop kauwt?

Oh god, hier lag ik 's nachts dus echt wakker van. Kortom: nee, niet allemaal. Veel goedkope plastic clips op Amazon zitten vol vieze stoffen zoals BPA en ftalaten. Aangezien je kind de clip 100% zeker in z'n mond gaat stoppen, kun je beter zoeken naar onbehandeld hout of voedselveilige siliconen. Als het naar een rare chemische fabriek ruikt wanneer je de verpakking opent, hou het dan ver weg van hun gezicht.

Op welke leeftijd hebben ze geen wagenspeelgoed meer nodig?

Zodra ze besluiten dat ze te cool zijn voor de kinderwagen, wat bij Leo rond z'n tweeënhalf was. Hij begon te eisen dat we overal naartoe liepen (pijnlijk traag). Maar tot die tijd: blijf de activiteitenborden en trekspeeltjes vastmaken. Peuters vervelen zich in ongeveer twaalf seconden, dus je hebt tactiel spul nodig om hun handjes bezig te houden, zodat ze niet proberen uit de gordels te ontsnappen.

Hoe maak ik deze dingen in hemelsnaam schoon?

Als het een boekje van biologisch katoen is, of een zachte knuffel, gooi ik het gewoon in de wasmachine op het fijne wasprogramma en bid ik dat het het overleeft. (Die van Kianao overleven dat trouwens echt). Als het van siliconen is, veeg ik het af met een warm sopje of gooi ik het in de vaatwasser als ik me lui voel. Houten speelgoed hoef je alleen maar af te nemen met een vochtige doek — laat hout NOOIT weken, want dan zwelt het op en barst het, en dan moet je het weggooien, wat ik uiteraard he-le-maal niet door schade en schande heb hoeven leren.

Kan ik gewoon een schoenveter gebruiken om speelgoed aan de kinderwagen vast te binden?

Absoluut niet. Mijn huisarts heeft me hier de stuipen mee op het lijf gejaagd. Koorden die langer zijn dan 30 centimeter vormen een groot risico op verstikking. Baby's draaien en woelen, en losse touwtjes zijn echt vragen om moeilijkheden. Koop gewoon een goed, op veiligheid getest siliconen speelgoedkoord. Het is de angst van het zelf in elkaar knutselen echt niet waard.