De kliederige, naar zeep smakende waarheid over het kiezen van de juiste babykommetjes

Nog voordat ik een kinderstoel voor Leo had gekocht, gaven drie verschillende mensen me totaal tegenstrijdig advies over hoe ik hem te eten moest geven. Mijn schoonmoeder dreef me in mijn eigen keuken in het nauw om te vertellen dat bordjes geldverspilling waren en dat ik geprakte worteltjes gewoon direct op het plastic tafelblad moest kwakken, alsof het een voederbak was. Mijn beste vriendin, wiens stijl ik alleen maar kan omschrijven als 'rijk beige', stond erop dat ik handgemaakte bamboeborden van dertig euro nodig had. En toen vertelde een wildvreemde vrouw in het park – terwijl ik wanhopig probeerde een lauwe koffie te drinken en te voorkomen dat Leo zand at – me dat als ik niet een heel specifiek bordje met vakjes zou gebruiken, mijn kind voor de kleuterschool al ernstige sensorische problemen zou ontwikkelen.

Ik had zo'n slaapgebrek dat ik geloof ik alleen maar knikte en bijna moest huilen. Ik wilde mijn kind toch gewoon een geprakte banaan geven? Ik wist niet dat ik me tegelijkertijd inschreef voor een masterclass ontwikkelingspsychologie en materiaalkunde.

Maar goed, waar het op neerkomt is dat de introductie van vast voedsel een absolute hel is van meningen en troep. Je bent twintig minuten bezig met het stomen en pureren van biologische zoete aardappel, om vervolgens te zien hoe je lieve engeltje met een nonchalante zwiep van een mollig polsje het hele schaaltje direct op de grond veegt. Om gek van te worden. Maar in de afgelopen zeven jaar, na twee kinderen en meer geruïneerde yogabroeken dan ik wil toegeven, ben ik een paar dingen te weten gekomen over babyservies waarvan ik wou dat iemand ze me toen gewoon even had verteld.

De grote plasticpaniek

Toen Leo klein was, kocht ik een enorme stapel van die goedkope plastic schaaltjes bij de grote warenhuizen, omdat ze nou eenmaal lekker goedkoop waren. Maar bij de controle op het consultatiebureau, toen hij negen maanden was, liet de arts terloops vallen dat ik plastic eigenlijk niet in de vaatwasser of de magnetron zou moeten doen.

Blijkbaar zijn er allemaal angstaanjagende nieuwe onderzoeken die aantonen dat het verhitten van plastic microscopisch kleine chemicaliën in het voedsel loslaat? Ik begrijp niet veel van de scheikunde erachter – ik was vroeger maar net geslaagd voor biologie – maar mijn conclusie was eigenlijk: warmte plus plastic is slecht nieuws voor die kleine, zich nog ontwikkelende hormonen. Iets over hormoonverstoorders die in de havermout lekken. Het was genoeg om me om twee uur 's nachts in een door slaapgebrek gedreven paniek een heel keukenkastje vol plastic servies te laten weggooien.

Oh, en die prachtige houten en bamboe spulletjes waar mijn beste vriendin zo dol op was? Die moet je met de hand wassen en worden blijkbaar toch bij elkaar gehouden door verborgen plastic harsen. Dat is een dikke 'nee bedankt' vanuit mijn chronisch vermoeide, van-de-vaatwasser-afhankelijke ziel.

Het incident met de zeepsmaak

Dan blijft er voedselveilige siliconen over, wat eerlijk gezegd de heilige graal is voor babyservies. Het is onbreekbaar, mag in de magnetron, kan in de vaatwasser en lekt geen rare troep in het eten van je kind. Maar – en niemand waarschuwt je hiervoor! – het kan de geur en smaak van je afwasmiddel absorberen.

Daar kwam ik met Maya op de harde manier achter. Ik had een prachtig klein portietje warme appelmoes voor haar gemaakt in een gloednieuw siliconen schaaltje. Ze nam één hapje, kokhalsde en begon te gillen. Ik dacht dat ze zich aanstelde, dus doopte ik mijn vinger erin om haar te laten zien dat het prima was. En oh mijn god. Het smaakte exact naar geconcentreerd appelbloesem-afwasmiddel. Ik was het komende uur paniekerig aan het googelen om te kijken of ik mijn baby had vergiftigd met zeepresten.

Het blijkt dus dat de oliën uit geparfumeerd afwasmiddel zich hechten aan siliconen. De arts moest er alleen maar om lachen toen ik haar in paniek opbelde, en zei dat ik de siliconen schaaltjes gewoon tien minuutjes in water met een beetje natuurazijn moest koken, of even in de oven moest zetten om de oliën te verbranden. Nu gebruiken we gewoon geurloos afwasmiddel voor al haar spullen en dat gaat perfect. Je moet het alleen nét even weten. Want niemand wil spaghetti met zeepsmaak eten.

Zuignappen en de wetten van de natuurkunde

Rond de acht maanden ontdekken baby's de zwaartekracht. Ze beseffen dat als ze iets van het randje van hun kinderstoel duwen, het valt. En dan pakt mama het weer op. En dan doen ze het nog een keer. Voor hen is het een hilarisch spelletje, voor ons is het een vorm van psychologische marteling.

Dit is het moment waarop zuignap-schaaltjes op het toneel verschijnen. Maar heel eerlijk: de meeste zuignappen zuigen voor geen meter. Ik heb er zo veel geprobeerd die al loslieten zodra Maya er alleen maar schuin naar kéék.

De enige die hier in huis wél altijd echt heeft gewerkt, is het Siliconen Babyschaaltje met Zuignap van Kianao. Ik herinner het me nog levendig: het was een dinsdagochtend, 7:15 uur, en ik had mijn enige schone zwarte legging aan. Maya at havermout met blauwe bessen. Ze pakte met beide handjes de rand van het schaaltje vast, zette zich met haar voetjes schrap tegen de voetensteun en trok uit alle macht. Het schaaltje gaf geen krimp. Ze keek oprecht beledigd.

Het was een enorme overwinning. Ik ben dol op dit schaaltje, want de opstaande rand is net genoeg naar binnen gebogen, zodat als ze proberen eten met een lepel op te scheppen, het eten gewoon weer terug op de lepel valt in plaats van dat het over de rand vliegt. Geniaal gewoon. Dave (mijn man) snapte de eerste keer niet hoe hij hem weer van het aanrecht af kreeg, wat hilarisch was, maar er is een handig klein verborgen lipje waar je aan trekt om het vacuüm te verbreken. Het is echt het enige schaaltje waarvoor ik daadwerkelijk de moeite neem om hem meteen af te wassen, zodat we hem de volgende maaltijd weer kunnen gebruiken.

De discussie over vakjesborden

Weet je nog, die vrouw in het park die me waarschuwde voor sensorische problemen? Ja, zij had het over borden met vakjes. Er is een flinke discussie gaande in de opvoedwereld of je het eten van je kind moet scheiden, zodat de doperwten in godsnaam de aardappelpuree maar niet raken.

Persoonlijk? Ik heb een hekel aan die vakjes.

We hebben toevallig het Siliconen Babyschaaltje met Vakjes – Varkentje in huis, omdat mijn schoonmoeder het voor Maya kocht. Het is echt een prima ding. Hij is schattig, de zuignap werkt goed en Maya vindt de varkensoortjes leuk. Maar ik vind eerlijk gezegd dat kinderen moeten leren dat in het echte leven je eten elkaar nu eenmaal raakt. Ovenschotels bestaan. Soepen bestaan. Ik zweer het je, Dave is nog steeds getraumatiseerd als zijn eten mengt, doordat zijn moeder alles altijd apart hield, en nu weigert hij een salade te eten als de dressing de croutons te vroeg raakt.

Mijn arts vertelde me zelfs dat het serveren van eten in één open schaaltje ze helpt om te wennen aan complexe texturen. Dus meestal gooi ik gewoon alles bij elkaar in één babyschaaltje en laat ik ze het zelf maar uitzoeken. Maar als je al een ontzettende moeilijke eter hebt, die letterlijk begint te gillen zodra een aardbei een crackertje aanraakt, is die met het varkentje echt helemaal top. Ik gebruik hem nu gewoon voor snacks.

Moet je jouw overlevingspakket voor aan tafel upgraden? Bekijk onze hele collectie met essentials voor het voeden van je baby om de spullen te vinden die écht werken.

Afleiding in de kinderstoel en tijd rekken

Wat niemand je vertelt over het voeden van een baby is de wachttijd tussendoor. Je snoert ze vast in hun kinderstoel en beseft je vervolgens dat je het eten nog in de magnetron moet doen, het moet laten afkoelen, een slabbetje moet pakken, een lepel moet zoeken die niet áchter de koelkast is gevallen en nog even een wanhopig benodigde kop koffie voor jezelf moet inschenken.

In deze twee tot drie minuten schreeuwt je baby het waarschijnlijk uit alsof hij of zij voorgoed in de steek wordt gelaten.

Vroeger gaf ik Leo gewoon een rauwe wortel om op te knagen en hem rustig te houden, maar Maya gooide die wortel net zo makkelijk naar de hond. Wat wél echt werkte, was het standaard op de eettafel hebben liggen van een paar veilige, schone speeltjes. We hebben deze Zachte Babybouwblokkenset die ik eigenlijk uitsluitend gebruikte als entertainment voor in de kinderstoel. Ze zijn van zacht rubber, totaal niet giftig, en als ze er even op zat te kauwen terwijl ze wachtte tot haar zoete aardappel was afgekoeld, maakte mij dat helemaal niets uit. Soms moet je gewoon doen wat nodig is om drie minuten tijd te rekken, zodat je je koffie kunt maken.

Je baby te eten geven is rommelig, luidruchtig en op een gekke manier heel emotioneel. Op sommige dagen eten ze alles op wat je ze voorzet, en op andere dagen doen ze alsof alleen al de áánblik van een banaan een persoonlijke belediging is. Je moet eigenlijk gewoon die goedkope plastic bakjes weggooien, één of twee goede siliconen items aanschaffen die niet smelten of zomaar van tafel loslaten, en accepteren dat je het komende jaar zoete aardappel van je keukenkastjes zult lopen poetsen.

Het gaat zó snel voorbij, zelfs als je op je knieën de vloer staat te schrobben.

Klaar om gedag te zeggen tegen plastic en rondvliegend eten? Bekijk hier onze favoriete zuignap-schaaltjes voordat jullie volgende maaltijd op de grond belandt.

Vragen die ik constant krijg over babyservies

Hoeveel babyschaaltjes moet ik nou écht kopen?
Eerlijk? Een stuk of drie. Zet geen twaalfdelige set op je verlanglijstje, daar krijg je alleen maar uitpuilende keukenkastjes van. Ik heb zelf steeds drie goede siliconen schaaltjes en bordjes in de roulatie: één in de vaatwasser, één in de kast en één in de gootsteen, ergens onder een aangekoekte laag havermout omdat ik vergeten ben hem af te spoelen. Twee of drie kwalitatief goede items zijn véél beter dan een berg goedkoop plastic.

Waarom smaakt het eten van mijn baby ineens naar zeep?
Omdat siliconen poreus worden als ze heet zijn! Het is echt om gek van te worden. Als je siliconen babyschaaltjes in superheet water of in de vaatwasser wast met een sterk geparfumeerd afwasmiddel, blijven die geuroliën erin hangen. Je kind verzint het niet: zijn of haar eten smaakt oprecht naar lavendel. Kook het schaaltje tien minuten uit in water met een scheutje azijn, of zet het een minuut of twintig in de oven op 120 graden, en stap daarna over op geurloos afwasmiddel.

Voorkomen zuignap-schaaltjes nou écht dat baby's met eten gaan gooien?
Ze voorkomen dat het schaaltje wordt gegooid, ja. Maar het eten zelf is nog steeds volledig overgeleverd aan de werparm van je baby. Een goede zuignap zorgt ervoor dat ze niet het hele schaaltje oppakken en lanceren, maar ze kunnen natuurlijk nog steeds heel prima een handvol spaghetti pakken en het naar je hond mikken. Je koopt een schaaltje, geen wonder.

Is het echt zo erg om plastic bakjes in de magnetron te doen?
Mijn huisarts heeft me hiermee de stuipen op het lijf gejaagd, dus ik ga 'ja' zeggen. In principe zorgt het verhitten van plastic ervoor dat het sneller afbreekt, waardoor er microplastics en chemicaliën vrij kunnen komen in het eten dat je op het punt staat aan je kleine mensje te voeren. Dat is de stress gewoon niet waard. Verwarm eten in de magnetron in glas, of gebruik gewoon 100% voedselveilige siliconen.

Op welke leeftijd kan ik stoppen met zuignap-schaaltjes?
Toen Leo ongeveer tweeënhalf was, kwam hij erachter hoe hij heel nonchalant zijn vingertje onder het lipje van de zuignap kon schuiven om het schaaltje van tafel te ploppen, puur en alleen om mijn oog te zien trekken. Maar op die leeftijd snappen ze meestal wel het concept dat borden gewoon op tafel horen te blijven. Maya is nu vier en gebruikt normale borden, maar we pakken nog steeds haar oude babyschaaltje erbij voor knoei-gevoelige snacks, omdat die hoge randen echt perfect zijn om niet overal popcorn rond te strooien.