Mag ik de baby even vasthouden? En andere kraamtijd-horrors

Het is 3:18 uur 's nachts in een ijskoud appartement in Chicago. Ik heb een buitenaards wezentje van net drie kilo vast dat op dit moment krijst als een kapotte rookmelder. Mijn man ligt in een diepe slaap op de bank, zich helemaal nergens van bewust. Ik scrol met mijn vrije duim door een forum en iemand post die Mandalorian-meme. Je kent hem wel. Ik wil de baby zien. Ik kijk naar beneden, naar mijn krijsende, roodaangelopen kind. Nee hoor, dat wil je helemaal niet, Werner Herzog. Echt niet.

Ik schrijf dit eigenlijk aan mezelf. Zes maanden geleden pakte ik mijn vluchtkoffer in met bijpassende badjassen en biologische tepelzalf, compleet in de waan over wat me te wachten stond. Ik dacht dat ik er klaar voor was. Ik was kinderverpleegkundige. Ik heb wel duizend van die minimensjes gezien. Ik bracht infusen in bij adertjes zo dun als engelenhaar. Ik dacht precies te weten hoe dit zou gaan.

Ik wist helemaal niets.

Als het je eigen kind is, verdampt al die klinische kennis als sneeuw voor de zon. Je loopt de ziekenhuisdeuren uit, de koude wind slaat in je gezicht en je beseft dat ze je dit breekbare wezentje echt mee naar huis laten nemen. Het voelt haast illegaal. Het is niet zoals die angstaanjagende elektronische baby die we op de middelbare school voor verzorging mee naar huis moesten nemen, die alleen maar piepte tot je er een plastic sleuteltje in stak. Dit is een echt, ademend, angstaanjagend breekbaar mensje.

Luister, de overgang van het ziekenhuis naar je woonkamer is eigenlijk gewoon psychologische oorlogsvoering. Iedereen appt je wel een variant van dat ze langs willen komen, met de grappigste filmquotes of om ovenschotels te komen brengen. Je vloeit nog, je bent uitgeput en je bent als de dood dat je het nekje van je kind breekt alleen al door hem op te tillen.

Dit is wat ik mezelf zes maanden geleden, zittend in die donkere babykamer, had willen vertellen.

Het Las Vegas-slaapschema is geen grap

Je hebt waarschijnlijk gelezen dat pasgeborenen wel zestien uur per dag slapen. Je zag jezelf al warme koffie drinken en piepkleine babykleertjes opvouwen tijdens die vredige middagdutjes. Dat is een leugen, verzonnen door mensen die graag willen dat je aan kinderen begint.

Ze slapen inderdaad zestien uur. Maar dat doen ze in slopende, onvoorspelbare blokken van hooguit twee uur. Tijdens onze eerste controle keek de arts naar mijn donkere wallen en zei dat baby's in de baarmoeder eigenlijk in Las Vegas leven. Het is er donker, er zijn geen klokken en ze feesten de hele nacht door. Een dag- en nachtritme hebben ze nog totaal niet.

Het schijnt zo'n zes weken te duren voordat hun hersentjes doorhebben dat de nacht bedoeld is om in te slapen. Tot die tijd draai je eigenlijk gewoon nachtdiensten. Je zult gaan hallucineren van het slaaptekort. Je krijgt om 4 uur 's nachts ruzie met je partner over wiens beurt het is om een luier te verschonen, en de volgende dag kan geen van jullie zich die ruzie nog herinneren.

Probeer een baby van drie weken oud nog geen schema op te dringen, want ze 'slaperig maar wakker' in bed leggen is een fabeltje, bedacht door iemand die nog nooit een baby van dichtbij heeft gezien. Zie gewoon te overleven. Wissel elkaar af. Slaap wanneer je kunt.

De pure paniek over milliliters en mondjes teruggeven

In het ziekenhuis wordt alles gemeten. Elke milliliter wordt genoteerd. Maar eenmaal thuis huilt je baby alleen maar en je hebt geen idee waarom. Heeft je kindje honger? Heeft het het koud? Of ervaart het gewoon een existentiële crisis over het leven buiten de baarmoeder?

Als je borstvoeding geeft, raak je in paniek omdat je niet precies ziet hoeveel ze drinken. Geef je flesvoeding, dan schiet je in de stress omdat ze maar 60 milliliter hebben gedronken in plaats van 90. Je raakt compleet geobsedeerd door de kleur van hun poep. Ik was er drie dagen lang van overtuigd dat mijn zoontje ernstig was uitgedroogd omdat zijn fontanel een millimeter ingezakt leek, wat achteraf gewoon door de lichtinval in onze gang bleek te komen.

De kinderarts moest me echt even met beide benen op de grond zetten en me eraan herinneren dat huilen eigenlijk pas een laat signaal van honger is. Je moet letten op de eerdere signalen, zoals smakgeluidjes en zoekbewegingen. Maar eerlijk is eerlijk: soms willen ze gewoon ergens op zuigen omdat dat een veilig gevoel geeft. Het is geen exacte wetenschap. Je geeft ze gewoon voeding tot ze niet meer zo boos kijken.

We moeten het even over kraambezoek hebben

Indiase families zijn nogal intens. Ik hou ontzettend van mijn familie, yaar, maar de enorme hoeveelheid tantes en neven en nichten die je huis willen overspoelen zodra je thuiskomt, is echt overweldigend. Ze bedoelen het goed. Ze nemen eten mee. Maar ze nemen ook hun ziektekiemen uit het openbaar vervoer mee, plus hun ongezouten meningen over waarom je baby huilt.

Elke tante zal je aankijken, haar armen naar je uitsteken en zeggen: "beta, laat mij hem even vasthouden."

Luister heel goed naar me. Je hoeft je kindje echt niet zomaar af te geven. Het immuunsysteem van een pasgeboren baby is zo goed als onbestaand. Een simpele verkoudheid bij een volwassene kan voor een baby van nog geen twee maanden oud uitlopen op een ruggenprik in het ziekenhuis. Ik heb het op de spoedeisende hulp helaas te vaak zien gebeuren. Ik werd dan ook absoluut meedogenloos als het ging om handen wassen. Als je net uit een overvolle trein stapt, raak je de baby gewoon niet aan. Het kan me niet schelen of dat voor een ongemakkelijk moment zorgt tijdens de feestdagen.

Wat je écht nodig hebt versus wat je om 3 uur 's nachts koopt

Als je midden in de nacht wakker bent, is je telefoon een gevaarlijk wapen. Je koopt werkelijk alles wat belooft dat je baby stopt met huilen. Ik kocht apparaten die trilden, schommelden, witte ruis afspeelden en sterren op het plafond projecteerden. Het meeste is complete onzin.

Je hebt eigenlijk maar vier dingen nodig. Luiers, babydoekjes, een veilige slaapplek en goede dekentjes. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk goede dekentjes zijn. Baby's hebben een schrikreflex waardoor ze hun armpjes in de lucht gooien en zichzelf wakker maken, dus je moet ze inbakeren als een kleine burrito.

Ik heb zoveel inbakerdoeken gekocht, maar ik greep altijd weer terug naar het Biokatoenen Babydekentje met Eekhoornprint van Kianao. Dit dekentje was echt mijn redding. Het is lekker groot, zodat je het goed strak kunt wikkelen, wat cruciaal is aangezien baby's kleine ontsnappingskunstenaars zijn. Het biologische katoen absorbeert spuugjes echt in plaats van het alleen maar uit te smeren, en het wordt na elke wasbeurt alleen maar zachter. Ik heb er drie in de roulatie. Het eekhoornpatroon is schattig, maar eerlijk gezegd vind ik het vooral belangrijk dat het bestand is tegen de intensieve wasbeurten die ik er dagelijks op loslaat.

Ik heb ook hun Bamboe Babydekentje met Blauw Bloemenpatroon gekocht. Het is ongelofelijk zacht. Zeg maar, bijna té zacht. Het voelt als boter. Maar de witte achtergrond met de verfijnde bloemetjes is gewoon iets te mooi voor de realiteit van lichaamsvloeistoffen van een pasgeborene. Ik ben constant bang om het te verpesten. Voor de mooi hangt het over de schommelstoel, maar het dekentje met de eekhoorns is het werkpaard dat écht wordt gebruikt.

Je kunt Kianao's volledige collectie babydekentjes bekijken als je wilt zien wat ze nog meer hebben, maar serieus: kies iets dat je met een gerust hart honderd keer kunt wassen.

Het heksenuurtje drijft je tot wanhoop

Rond een uur of vijf 's middags begint de zon te zakken, en plotseling is werkelijk alles mis met je baby. In medische boeken noemen ze het onverklaarbare onrust. Ik noem het het heksenuurtje.

Meestal ligt de piek rond de zes weken. Niets helpt. Ze willen niet eten, ze willen niet slapen, ze willen alleen maar krijsen. Het enige wat bij ons werkte, was huid-op-huidcontact. Kleed je kleintje uit tot op de luier, trek je eigen shirt uit en leg je baby op je blote borst. Naar het schijnt reguleert dit hun hartslag en temperatuur. Ik weet alleen maar dat het krijsen daardoor twintig minuten stopte, zodat mijn hoofd heel even stopte met suizen.

We hebben urenlang door de kamer ijsbeerd, op een fitnessbal gewipt en de keukenkraan laten lopen, omdat het geluid van stromend water hem soms van schrik stil kreeg. Je doet gewoon wat werkt. In de eerste drie maanden kun je echt nog geen slechte gewoontes aanleren. Een pasgeboren baby kun je namelijk niet verwennen.

Wanneer de wereld eindelijk voor ze opengaat

De eerste paar maanden zijn het eigenlijk net kleine, boze aardappeltjes. Ze doen niets anders dan eten, slapen en huilen. Maar dan opeens, rond een week of acht, kijken ze je écht aan. Hun oogjes volgen je gezicht. Ze lachen naar je, en deze keer zijn het geen darmkrampjes.

Dat is het moment waarop je eindelijk iets kunt gaan doen met al dat speelgoed dat je cadeau hebt gekregen. Daarvoor zorgt alles eigenlijk alleen maar voor overprikkeling. Ik had zelf echt een hekel aan al die plastic dingen met knipperende lichtjes en drukke elektronische muziekjes. Het voelde alsof je een gokkast in het wiegje had gezet.

Wij zijn uiteindelijk de Houten Dieren Babygym gaan gebruiken. Het is gewoon onbewerkt hout met een schattig houten olifantje en een vogeltje. Geen lichtjes. Geen batterijen. Het lijkt misschien bijna té simpel, maar baby's zijn oprecht gefascineerd door de subtiele structuur van de houtnerf. Ik legde hem eronder op zijn eekhoornkleedje, en hij kon zo twintig minuten lang gefascineerd naar het houten vogeltje staren. Het was het enige moment op de dag dat ik mijn koffie nog warm kon opdrinken. De gym is prachtig gemaakt, is geen schreeuwerige doorn in het oog in mijn woonkamer, en toen hij eenmaal zijn handjes had ontdekt, vond hij het heerlijk om tegen de gladde houten ringen te tikken.

Je hoofd wordt één grote chaos

Niemand bereidt je voor op de hormonale crash. Op dag vier na de bevalling liet ik een stukje toast op de keukenvloer vallen en heb ik een uur lang gehuild. Ik dacht oprecht dat mijn leven voorbij was en dat ik een vreselijke fout had gemaakt. Ik voelde me totaal vervreemd van mijn oude ik.

Je kijkt op social media en ziet van die vrouwen in bijpassende beige loungewear met slapende baby's in smetteloze wiegjes. Je vraagt je af wat er mis is met jou. Waarom je huis naar zure melk ruikt. Waarom je al drie dagen niet hebt gedoucht.

Luister, verwijder die apps. Stop met het vergelijken van jouw chaotische dinsdagochtend met de zorgvuldig gekozen hoogtepunten van iemand anders. Jouw baby is uniek. Sommige baby's slapen overal. Sommige baby's willen vierentwintig uur per dag vastgehouden worden. Het lichamelijke herstel van de bevalling, gecombineerd met het slaaptekort, is in wezen een traumarespons. Je moet om hulp vragen.

Laat je partner de was doen. Laat hem of haar de kolfonderdelen afwassen. Als je schoonmoeder wil helpen, duw haar dan een stofzuiger in handen in plaats van de baby. Je herstelt van een ingrijpende medische gebeurtenis terwijl je een klein wezentje in leven houdt. Je hoeft niet de gastvrouw te spelen.

Je hoeft alleen maar de dag door te komen.

Het licht aan het eind van de tunnel

Als je dit om 3 uur 's nachts leest met een huilende baby op je arm en je je helemaal gesloopt voelt, beloof ik je dat er verandering in komt. Het wordt niet ineens op magische wijze makkelijk, maar het wordt wél anders. De waas van de eerste weken trekt op. Ze gaan in iets langere blokken slapen. Je leert hun huiltjes herkennen. En je beseft ineens dat je het gewoon écht doet.

Straks kijk je naar foto's van deze eerste dagen en ben je de uitputting helemaal vergeten. Je zult je alleen nog maar herinneren hoe ongelooflijk klein ze waren. Het is een wreed trucje van de natuur dat ervoor zorgt dat je het allemaal zó nog een keer zou doen.

Wil je je baby omringen met spullen die je leven écht makkelijker maken in plaats van dat ze alleen maar voor meer troep zorgen? Bekijk dan de biologische baby-essentials van Kianao. Kies voor natuurlijke materialen. Die houden zich namelijk wél goed staande, zelfs op de momenten dat verder alles even in het honderd loopt.

Dingen die je waarschijnlijk om 2 uur 's nachts googelt

Is het normaal dat mijn pasgeboren baby klinkt als een boerderijdier in zijn slaap?
Ja. Niemand waarschuwt je hiervoor. Ze knorren, snuiven, piepen en klinken als kleine wilde zwijntjes. Dat komt omdat hun neusgangen microscopisch klein zijn en ze nog niet weten hoe ze hun keel moeten schrapen. Tenzij hun neusvleugels wijd opengaan of ze blauw aanlopen, is er niets aan de hand. Doe oordopjes in zodat je door het geknor heen kunt slapen, maar wel het echte huilen nog hoort.

Hoe vaak per week moet ik mijn baby nou écht in bad doen?
Een stuk of twee keer. Serieus. Ze doen niets om vies te worden behalve spugen en poepen, en dat veeg je toch al schoon. Hun huid droogt heel snel uit. Ik veegde zelf gewoon de nekplooitjes schoon met een vochtige doek, want daar hoopt melk zich op en dat gaat dan naar oude kaas ruiken. Uitgebreid in bad gaan is er later eigenlijk vooral om een bedtijdroutine op te bouwen.

Waarom heeft mijn baby een hekel aan de wieg?
Omdat de wieg plat, koud en stil is. De baarmoeder was krap, warm en luidruchtig. We verwachten dat ze alleen in een stille kamer slapen, terwijl ze negen maanden lang in slaap zijn gewiegd door jouw hartslag. Probeer het matrasje even op te warmen met een kruik voordat je je baby neerlegt (maar haal de kruik er natuurlijk wel eerst uit). En wikkel ze lekker stevig in.

Verwen ik mijn baby te veel door hem bij elk slaapje vast te houden?
Je kunt een baby van twee maanden niet verwennen. Hun hersentjes zijn letterlijk nog niet in staat om je te manipuleren. Als ze vastgehouden moeten worden om te slapen, is dat omdat ze geborgenheid nodig hebben. Ik zat de eerste drie maanden zelf vastgeplakt onder een slapende baby ziekenhuisseries te bingewatchen. Je to-do lijstje doet er nu even helemaal niet toe.

Wanneer gaan ze eindelijk doorslapen?
Dat hangt compleet af van het kindje, maar medisch gezien hebben ze niet eens de capaciteit om acht uur zonder voeding te doen totdat ze een stuk zwaarder zijn, meestal rond de vier maanden. En zelfs dan zullen doorkomende tandjes of een groeispurt de vooruitgang die je had geboekt weer flink in de war schoppen. Schroef je verwachtingen terug tot het nulpunt, dan ben je een heel stuk gelukkiger.