De chaos van babyspullen kopen (en wat écht werkt)

Het was 2017. November. Een dinsdag, geloof ik, en het regende pijpenstelen. Ik was precies tweeëndertig weken zwanger van Maya, mijn tweede kindje, en ik zat in kleermakerszit op de koude linoleumvloer van gangpad vier bij BuyBuyBaby (rust zacht, jij tl-verlichte hel), te huilen. Of nou ja, echt te snikken in mijn sjaal. Mijn man Dave, de schat, stond naast me met een billendoekjesverwarmer van 90 euro in zijn ene hand en een neuspeer die leek op een middeleeuws martelwerktuig in de andere, en keek alsof hij het liefst letterlijk overal anders op deze planeet zou willen zijn.

Ik huilde omdat ik me net besefte dat, hoewel ik deze hele pasgeboren-baby-rodeo al een keer eerder had meegemaakt met Leo, de pure, overweldigende hoeveelheid spullen die je wordt geacht te kopen voor een mensje van drieënhalve kilo, mijn brein compleet had doen kortsluiten. De baby-industrie wil je doodsbang maken, jongens. Ze willen dat je denkt dat als je niet precies het juiste slimme babysokje of die geïmporteerde biologische ademhalingsmonitor koopt, je fundamenteel faalt als moeder voordat je kind überhaupt zijn eerste ademhaling heeft gedaan.

Hoe dan ook, waar het om gaat is: je weg vinden in de wereld van babyspullen is een nachtmerrie van marketing en schuldgevoel. Ik ben hier, bezig met mijn derde kop lauwe koffie, om je te vertellen dat je 90% ervan helemaal niet nodig hebt.

De absolute valstrik van de babyuitzetlijst

Zodra je zwanger bent, wil elke website op het internet je ineens een checklist met "must-haves" in de maag splitsen. En omdat je moe bent en je hormonen je gek maken, voeg je blindelings dingen toe. Je zoekt naar wat volgens het internet de best beoordeelde babyspullen zijn, en je klikt gewoon op 'toevoegen aan verlanglijst' tot je lijst wel driehonderd items telt. Ik deed dit bij Leo. Ik was ervan overtuigd dat ik een compleet apart, gespecialiseerd apparaat nodig had om zoete aardappels te stomen en te pureren, alsof mijn gewone keukenblender hem op de een of andere manier zou vergiftigen.

Laat me het even over die billendoekjesverwarmer hebben, want ik heb een persoonlijke vendetta tegen dit specifieke stukje plastic. Een doekjesverwarmer! Het is een klein, peperduur verwarmd doosje voor vochtige doekjes. Weet je wat er gebeurt als je 's nachts om twee uur een warm, vochtig doekje uit een verwarmd doosje haalt en ermee door een babykamer van 20 graden wappert? HET WORDT KOUD. Direct! Het is een grap over thermodynamica, uitgehaald met vrouwen met een chronisch slaaptekort! Je bent eigenlijk gewoon zonder enige reden bacteriën aan het kweken in een warme, natte omgeving. Ik haat ze zo erg. Luieremmers zijn eigenlijk gewoon prullenbakken die erger stinken, koop die dus ook maar niet.

Hier is een kort, diep beschamend lijstje met dingen die ik voor mijn eerste baby kocht en die absolute troep waren:

• Schoentjes voor pasgeborenen: Waarom? Ze kunnen niet lopen. Ze kunnen niet eens staan. Ze schoppen ze alleen maar uit de diepte in van de vloer achterin je auto.
• Een speciale babyvoedingmaker: Letterlijk gewoon een zwakke, te dure blender die onmogelijk schoon te maken was.
• Een handdoek met capuchon in de vorm van een kikker: Gemaakt van een soort rare microvezel die op de een of andere manier water afstootte? Ik wikkelde een natte, krijsende baby eigenlijk gewoon in een waterdicht dekzeil.
• Bedrandbeschermers: Hierover later meer, maar oh mijn god, de paniek.

Waarom esthetische tweedehandsjes me een paniekaanval bezorgden

Omdat ik bij Leo dus zoveel geld had uitgegeven aan nutteloze plastic troep, sloeg ik bij mijn zwangerschap van Maya volledig door naar de andere kant. Ik raakte geobsedeerd door het idee van vintage babyspullen. Ik bracht uren door op Pinterest, starend naar prachtige rotan wiegjes uit de jaren '70 en antieke houten ledikantjes. Het paste perfect bij de "natuurlijke, duurzame moeder"-uitstraling die ik wanhopig graag aan de wereld wilde laten zien.

Toen had ik een standaard controle bij onze kinderarts, dokter Miller, die me vaker heeft zien huilen dan mijn eigen moeder. Ik liet terloops vallen dat ik dit prachtige vintage ledikantje met zo'n neerklapbare zijkant op een rommelmarkt had gevonden. Ze stopte zowat met typen op haar laptop, keek me strak aan en gaf me een angstaanjagende preek over de richtlijnen van toezichthouders en kinderartsen. Ze begon statistieken op te noemen over verstikkingsgevaar en veranderende veiligheidsnormen, en ineens stelde ik me voor hoe mijn breekbare pasgeboren baby vast zou komen te zitten in een beeldschone, esthetische, levensgevaarlijke houten kooi.

Ik herinner me vaag dat ik later online iets las over de exacte afstand in millimeters die tegenwoordig verplicht is tussen de spijlen van een ledikantje, of hoe oude matrassen vol zitten met vreemde huisstofmijten. Maar eerlijk gezegd: ik wil gewoon geen risico's nemen met veilig slapen. Ik ken de exacte wetenschap erachter niet, ik weet alleen dat als een meubelstuk gebouwd is voordat ik mijn rijbewijs haalde, ik mijn onbewaakte baby er waarschijnlijk niet in moet leggen.

Dit geldt overigens ook voor spullen voor onderweg. Ik ben helemaal voor een goede deal, en je moet zeker op zoek gaan naar afgeprijsde babyspullen, kleding, houten speelgoed of kinderstoelen. Maar autostoeltjes? Koop nooit, maar dan ook nooit een tweedehands autostoeltje. Je weet niet of dat ding drie jaar geleden betrokken was bij een kleine botsing op de parkeerplaats van de supermarkt, waardoor het interne piepschuim of wat de klap ook daadwerkelijk opvangt, beschadigd is. Koop dat autostoeltje gewoon nieuw. Neem die kosten voor lief. Laat de billendoekjesverwarmer liggen om het te bekostigen.

Spullen die mijn woonkamer wél hebben overleefd

Als je heel even probeert om die Instagram-moeders te negeren en je te focussen op dingen waar geen stekker aan zit, wordt je leven zo veel rustiger. Bij Leo hadden we een gigantisch, knipperend, peperduur, plastic monster van een babygym dat de halve woonkamer in beslag nam. Het speelde een hysterisch elektronisch deuntje dat nog steeds permanent in mijn zenuwbanen staat gebrand. Het overprikkelde hem, het overprikkelde de hond en het dreef Dave oprecht naar de drank.

Bij Maya werd ik wijzer. Ik wilde iets waarvan mijn ogen niet spontaan gingen bloeden. We kochten de Wild Western Set met Paard & Bizon houten babygym, en dat is zonder twijfel mijn favoriete aankoop. Het is gewoon... stil. Het kleine gehaakte paardje is zo belachelijk schattig, en het stond daar gewoon over haar heen op het kleed, terwijl ze tegen de houten bizon kon slaan zonder dat er om zes uur 's ochtends "WELKOM IN DE LEERZONE" naar haar werd geschreeuwd. Het is mooi, het is duurzaam, en het zag er niet uit alsof er een circus in mijn huis was ontploft.

Dan is er het Babyrompertje van Biologisch Katoen. Luister, ik ga hier helemaal eerlijk over zijn—het is een romper. Het gaat je belastingaangifte niet doen en je kind niet leren doorslapen. In het grote geheel van levensveranderende uitvindingen is het gewoon oké, maar ik wil wel dit zeggen: het bezorgde Maya oprecht niet die vreemde, schuurpapier-achtige rode eczeemuitslag die ze wel kreeg van die goedkope multipacks met polyester rompers. Bovendien rekt het ver genoeg mee zodat ik, toen ze een enorme, tot-in-de-nek spuitluier had in een broodjeszaak (vraag maar niet, het was een donkere dag), het hele ding naar beneden over haar schouders kon trekken in plaats van mosterdgele poep over haar gezicht te moeten wrijven. Dus ja, biologisch katoen maakt serieus verschil wanneer hun huidje letterlijk flinterdun is.

Als je op dit moment zwanger bent en probeert een babykamer te vermijden die eruitziet als een plastic speelgoedfabriek, neem dan gewoon een kijkje bij de biologische collecties van Kianao en bespaar jezelf een hoop hoofdpijn.

De grote tandjes-apocalyps

Ik kan niet over babyspullen praten zonder het over doorkomende tandjes te hebben, want als dat begint, kun je al je opvoedidealen wel uit het raam gooien. Toen bij Leo zijn eerste tandje doorkwam, had ik mijn volledige bloedvolume in wezen vervangen door ijskoffie. We waren wanhopig.

We probeerden bevroren stukken bleekselderij, maar daar stikte hij bijna in. We probeerden natte, bevroren washandjes, maar hij haatte de textuur en gooide ze gewoon naar de kat. Uiteindelijk kochten we de Panda Bijtring en dit was het enige dat rust in huis bracht. Het is gewoon een simpel stukje voedselveilige siliconen, maar de textuur op de kleine pandapootjes was precies waar hij zo agressief op wilde kauwen. Ik gooide hem constant in de vaatwasser, en hij zag er niet totaal afschrikwekkend uit toen ik hem zes maanden later, bedekt met kruimels van crackertjes, van de bodem van mijn luiertas viste. Serieus, koop er drie en leg ze in de koelkast.

Wachten op het juiste moment om toe te slaan

Kijk, het krijgen van een baby is duur. Je wilt het liefst meteen alles kopen zodra je die twee roze streepjes ziet, maar je moet het echt rustig aan doen. De uitverkoopcycli van babyspullen zijn ongelooflijk voorspelbaar als je oplet. Black Friday, speciale actieweken, eindejaarsuitverkoop—dat is het moment waarop je de grote uitgaven zoals kinderwagens en ledikanten doet. Betaal geen volle mep voor een meegroei-autostoel in oktober als je weet dat hij in november met 20% korting in de aanbieding is.

En eerlijk gezegd heb je niet overal de allerduurste versie van nodig. Een wiegje dat je baby automatisch in slaap wiegt klinkt als een wonder, en misschien is dat het ook wel, maar een gewone, platte, saaie wieg naast je bed werkt voor de meeste kinderen prima. Wikkel je baby in een inbakerdoek, zet wat witte ruis (white noise) op en bid. Dat is de echte ouderschapsstrategie.

Blijf ademen en drink je koffie op

Als je op dit moment naar een gigantische babyuitzetlijst zit te staren en je het benauwd krijgt, stop dan gewoon. Klap die laptop dicht. Je hebt een veilige plek nodig waar ze kunnen slapen, een veilige manier om ze in de auto te vervoeren, wat kleren waarvan ze geen uitslag krijgen, en een heleboel luiers. De rest is slechts ruis, speciaal ontworpen om jou je geld afhandig te maken.

Haal diep adem, pak nog een kop koffie, en als je wilt beginnen met het inrichten van een babykamer die oprecht rustig en veilig aanvoelt, ga dan nu de collectie duurzame, gifvrije baby-essentials van Kianao bekijken. Je toekomstige, slaap-tekort-komende zelf zal je dankbaar zijn.

De rommelige realiteit: Veelgestelde vragen over babyspullen

Heb ik echt een billendoekjesverwarmer nodig?
Ik zal dit zo duidelijk mogelijk zeggen: NEE. Ze drogen de doekjes uit, er groeien rare bacteriën in, en ze maken je baby immuun voor doekjes op kamertemperatuur. Dat betekent dat zodra je een luier moet verschonen op een openbaar toilet, je baby zal gillen alsof je hem in ijswater dompelt. Verbrand die doekjesverwarmers.

Zijn oude babymeubels veilig?
Mijn kinderarts heeft me hierover zowat de stuipen op het lijf gejaagd. Zelfs al is dat vintage ledikantje nog zo prachtig, veiligheidsnormen veranderen constant. Neerklapbare zijkanten zijn inmiddels verboden. Spijlen stonden vroeger verder uit elkaar, waardoor baby's met hun hoofdje vast konden komen te zitten. Tenzij het een commode is of een schommelstoel voor jezelf, koop je slaap- en reisspullen beter nieuw. Het is de paniek in het holst van de nacht gewoon niet waard.

Hoe kun je al deze spullen betalen zonder blut te raken?
Je laat de nutteloze onzin voor wat het is. Je koopt geen babyvoedingmaker, flessensterilisator (dat doet je vaatwasser al!) of speciale luieremmer. Je neemt het geld dat je hebt bespaard door geen 40 paar babyschoentjes te kopen, en je investeert dat in een écht goede meegroei-autostoel en een stevige kinderwagen waarvan geen wiel afbreekt op een grindpad.

Wat is nu eigenlijk het nut van biologisch katoen?
Eerlijk gezegd dacht ik altijd dat het gewoon een hippe marketingterm voor rijke mensen was. Maar toen kregen mijn kinderen opeens rare, vlekkerige eczeem van goedkope polyestermengsels. Biologisch katoen wordt simpelweg verbouwd zonder al die agressieve bestrijdingsmiddelen, en het ademt veel beter. Als je baby bedekt is met melk, kwijl en zweet, is een stof die het huidje oprecht laat ademen een wereld van verschil.

Mogen siliconen bijtringen in de vaatwasser?
God, ja. Als het niet in de vaatwasser kon, overleefde het mijn huishouden niet. Zolang het gemaakt is van 100% voedselveilige siliconen, zoals die panda die wij hadden, kun je het gewoon in het bovenste rek gooien. Ik was in die tijd die dingen aan het steriliseren alsof het een Olympische sport was.