De echte reden dat ik in het ziekenhuis huilde om mijn babynaam

Ik zat in precies de verkeerde houding op dat vreselijke, met plastic beklede ziekenhuismatras, in zo'n netbroekje waarvan ik zweer dat het is ontworpen als middeleeuws martelwerktuig, nippend aan een lauw kopje van wat de kantine dapper 'koffie' noemde, toen mijn schoonmoeder mijn ochtend verpestte. Maya was misschien twaalf uur oud. We hadden de papieren voor de geboorteaangifte letterlijk op mijn knie liggen, vlak naast het plastic bakje waarin ze sliep. En mijn telefoon trilde met een linkje van Dave's moeder: "Top 10 Populairste Namen Van Dit Jaar."

Drie keer raden wat er vrolijk op nummer vier stond.

Ik begon gewoon te huilen. Geen subtiel, eenzaam traantje. Volledig overstuur, met gierende hormonen, hyperventilerend omdat-mijn-leven-voorbij-was. Ik was doodsbang voor een te populaire babynaam, alsof ik zwaar allergisch was voor het idee dat mijn kind de rest van haar leven "Maya M." zou zijn. Ik was vroeger op school namelijk "Sarah B." en ik werd er he-le-maal gek van. Ik wilde dat ze haar eigen identiteit had. Ik wilde dat ze opviel. En nu, dankzij het agressief getimede appje van mijn schoonmoeder, gaf ik haar eigenlijk een uniform van absolute middelmatigheid.

Eerlijk gezegd was het me op dat moment allemaal al te veel, want Maya's huidje begon uit te slaan van die kriebelende, stijf gebleekte ziekenhuisdekentjes. Godzijdank had ik dit Mouwloze Rompertje van Biologisch Katoen van Kianao in mijn vluchtkoffer gestopt—het is echt mijn allerlievelingsding, want het is gemaakt van 95% biologisch katoen en het redde haar gevoelige pasgeboren huidje echt van een compleet rode en vurige uitslag. Ik herinner me nog hoe ik worstelde om het over haar piepkleine, wiebelige hoofdje dicht te knopen, terwijl ik een ware existentiële crisis doormaakte over de vraag of ze straks één van de vijf Maya's in haar kleuterklas zou zijn. Hoe dan ook, het punt is: ik zat er he-le-maal doorheen.

Mijn man, die emotionele crisissen benadert alsof het IT-support tickets zijn, pakte de papieren voorzichtig van mijn knie en probeerde me met logica uit mijn postpartum-inzinking te halen.

Wiskunde verpest alles, maar helpt stiekem ook wel

Dave is een ingenieur. Dat is fantastisch als de vaatwasser stuk is, maar een absolute hel als je probeert een emotionele, compleet subjectieve beslissing te nemen over de identiteit van een ander mens. Hij pakte zijn laptop erbij, daar midden in de uitslaapkamer. Hij ging zowaar naar de database van de Sociale Verzekeringsbank, die blijkbaar al sinds de jaren tachtig bijhoudt hoe we onze kinderen noemen, en hij maakte letterlijk een spreadsheet.

Hij zei: Sarah, kijk naar de echte cijfers. Hij legde uit dat een "populaire" naam tegenwoordig niet meer betekent wat het betekende toen wij in de jaren negentig opgroeiden. Toen wilden ouders gewoon dat hun kinderen erbij hoorden, dus liepen er letterlijk miljoenen Jessica's en Michaels rond. Elke klas zag er hetzelfde uit.

Maar tegenwoordig is de namencultuur veel versnipperder. Ouders willen dat hun kinderen uniek zijn, waardoor er een veel bredere spreiding van namen is. Dave wees naar een cel op zijn oplichtende scherm en zei dat hoewel onze gekozen naam in de top tien stond, het slechts, nou ja, minder dan één procent vertegenwoordigde van alle baby's die dat jaar geboren werden. Ik weet vrij zeker dat hij zoiets zei, want wiskunde is eigenlijk een vreemde taal voor mijn door slaapgebrek geteisterde brein, maar ik voelde me er toch net een beetje beter door.

Het is grappig, want toen ik drie jaar eerder zwanger was van Leo, kochten we de Regenboog Babygym met Speelgoeddieren om in de hoek van de woonkamer van ons piepkleine appartement te zetten. Hij is prachtig, echt waar. Het natuurlijke hout ziet er geweldig uit en Leo woonde zowat onder dat kleine hangende olifantje; hij kon er urenlang tegenaan slaan. De aardetinten zorgden ervoor dat mijn woonkamer er niet uitzag alsof er een plasticfabriek was ontploft. Maar even een waarschuwing: de houten poten steken nét ver genoeg uit dat Dave er in het donker zeker drie keer over is gestruikeld met een mok thee in zijn hand, dus je wilt hem wel echt in een hoekje zetten. We hadden deze hele mooie, zorgvuldig gestylede, milieuvriendelijke ruimte klaar voor Leo, en we kozen zijn naam omdat die "klassiek maar zeldzaam" aanvoelde.

Twee jaar later in de plaatselijke speeltuin. Ik riep "Leo!" om te voorkomen dat hij een handvol houtsnippers opat, en VIER peuters draaiden zich om. Vier.

Toen besefte ik dat het krampachtig nastreven van uniekheid een verloren strijd is. Je eindigt er gewoon mee dat je dezelfde "unieke" vintage namen kiest als elke andere millennial-ouder in jouw postcodegebied.

Als je zwanger bent en op dit moment compleet in de stress schiet, doe jezelf dan een plezier, klik weg van de namenforums en ga in plaats daarvan onze biologische babykleding bekijken. Het is veel minder stressvol, beloofd.

Spel het alsjeblieft gewoon normaal, in hemelsnaam

Het probleem met het te slim af willen zijn van een populariteitslijst, is dat mensen in paniek raken en creatief gaan doen. En met creatief bedoel ik dat ze besluiten dat "Jackson" te gewoon is, en het dus als "Jaxsyn" spellen.

Mijn therapeut zei me ooit dat de helft van onze taak als ouders simpelweg bestaat uit het wegnemen van onnodige obstakels uit het leven van onze kinderen. Dat heb ik waarschijnlijk verkeerd begrepen, maar ik pas het toch toe op het kiezen van een babynaam. Als je de spelling van een perfect normale naam verandert puur om het er anders uit te laten zien op een geboortekaartje, veroordeel je je kind tot tachtig jaar lang hun naam hardop spellen voor barista's, bankmedewerkers en apothekers.

Als de tiener bij de drive-in van de Starbucks het om 6 uur 's ochtends niet kan uitspreken, heb je een probleem. Ik kan daar LETTERLIJK niet tegen. Ik weet dit omdat een vriendin van me haar kind een naam gaf met twee Y's en een stille X, en elke keer als we samen koffie gaan drinken, sta ik ernaast terwijl ze het in tien tergende minuten probeert uit te leggen aan de persoon achter de kassa. Ik wil dan het liefst door de grond zakken. Je verandert de populariteit van de naam niet door het vreemd te spellen, je maakt het alleen maar verwarrend.

Een of ander artikel dat ik om 3 uur 's nachts las, vertelde me ook dat ik rekening moest houden met de 'cv-test' en hoe een naam eruitziet op een formele sollicitatie. Die gedachte heb ik meteen verworpen, want wie weet überhaupt of cv's of kantoren over dertig jaar nog bestaan; we werken dan waarschijnlijk allemaal in de metaverse of zoiets.

Later, toen Leo in zijn ergste doorkomende-tandjes-fase zat, gaf iemand hem de Beren Bijtrammelaar cadeau. Hij is schattig. Echt prima. De houten ring was absoluut fijn toen hij die vreselijke boventandjes doorkreeg, maar als ik heel eerlijk ben, vond hij het vooral leuk om hem aan de gehaakte berenkop rond te slingeren en direct naar onze arme kat te lanceren. Maar hij stond fantastisch op de plank in de babykamer naast zijn houten letterblokken. De blokken waarop gelukkig een compleet normale, traditionele spelling stond.

Hou je mond stijf dicht totdat de baby letterlijk uit je lichaam is

Als er één ding is dat ik echt heb geleerd van die hele inzinking in het ziekenhuis met Maya, dan is het dat ongevraagde meningen van je familie absoluut het ergste zijn voor je mentale gezondheid. "Spijt van de babynaam" is een echt, gedocumenteerd fenomeen, en het gebeurt bijna altijd omdat iemand een passief-agressieve opmerking over je keuze heeft gemaakt.

Toen ik zwanger was van Leo, vertelden we iedereen zijn naam tijdens het kerstdiner. Grote fout. Enorm. Mijn tante trok meteen haar neus op en zei dat het klonk als een oude Italiaanse oom met wie ze in de jaren zeventig had gedatet. Het heeft de naam zo'n beetje een maand lang voor me verpest. Bij Maya hielden we onze mond stijf dicht. We vertelden iedereen dat we wachtten tot we haar ontmoet hadden voordat we beslisten. Dat was een leugen, maar het beschermde mijn rust.

Want hier is de magische truc: zodra de naam is gekoppeld aan een zacht, ademend, echt babygezichtje, is familie veel minder geneigd om kritiek te hebben. Zelfs mijn schoonmoeder, die dat vervloekte appje had gestuurd, had Maya uiteindelijk vast, keek naar haar kleine, rimpelige gezichtje en zuchtte: "Ze is echt een prachtige kleine Maya."

Het is alsof mensen fysiek niet in staat zijn een naam te beledigen als de baby recht voor hun neus ligt.

Uiteindelijk hebben we die geboorteaangifte ingevuld. Ik veegde mijn gezicht af met een kriebelig papieren ziekenhuishanddoekje, dronk de rest van mijn vreselijke koude koffie op, en Dave gaf het klembord aan de verpleegkundige. We noemden haar Maya. Ja, ze moet misschien de eerste letter van haar achternaam gebruiken in groep vier. Ja, het is een ongelooflijk populaire naam. Maar het past perfect bij haar, en eerlijk gezegd had ik de hersencellen niet meer om een nieuwe lettergreep uit te vinden.

Maar goed, als je me nodig hebt, ik ben even mijn mok aan het bijvullen en probeer me te herinneren welke dag het is. Voordat we ingaan op de ingewikkelde vragen die je waarschijnlijk stiekem midden in de nacht aan het googelen bent, haal even diep adem. Je doet het fantastisch, en hoe je je baby ook noemt, alles komt helemaal goed.

Lastige vragen over het kiezen van een babynaam

Hoe weet ik of een babynaam te populair is?

Eerlijk? Dat weet je niet. En het maakt ook veel minder uit dan je denkt. Je kunt de lijst van de SVB gaan bekijken als je jezelf wilt martelen, maar als een naam in de top 10 staat, betekent dat simpelweg dat mensen hem mooi vinden. Als je van een naam houdt, gebruik hem dan. Proberen te raden wat over vijf jaar populair zal zijn, is toch onmogelijk. Wij dachten dat we ontzettend slim waren met de naam Leo, en toen boem, de halve speeltuin heette zo. Je kunt gewoon niet winnen, dus kies waar je blij van wordt.

Moet ik me er iets van aantrekken als mijn familie de gekozen babynaam verschrikkelijk vindt?

Absoluut niet. Oh god, nee. Je schoonmoeder heeft haar kans gehad om haar kinderen een naam te geven. Dit is jouw kind. Mijn therapeut wees me erop dat als je toegeeft aan familiedruk over zoiets persoonlijks als een babynaam, je een vreselijk precedent schept voor de komende achttien jaar aan grenzen stellen. Glimlach, knik, en teken de geboorteakte precies zoals jij dat wilt.

Is het oké om de naam van mijn baby nog te veranderen nadat ze geboren zijn?

Ja hoor, ik ken een moeder die de naam van haar kind bij zes maanden veranderde omdat hij "er gewoon niet uitzag als een Henry." Het brengt wel wat irritant papierwerk met zich mee en het kost wat geld, afhankelijk van waar je woont, maar het is absoluut te doen. Als je thuiskomt en merkt dat de naam verkeerd voelt als je hem uitspreekt, verander hem dan. Het is jouw baby. Mensen zullen precies één week in de war zijn en daarna zetten ze zich er wel overheen.

Hoe sluit ik een compromis met mijn partner over een babynaam?

Wij hebben letterlijk een soort toernooischema gebruikt op een whiteboard in onze keuken. Dave zette zijn saaie traditionele namen erop, ik mijn net iets te hippe natuurnamen, en we stemden ze één voor één weg. Of je kunt zo'n app gebruiken waarin je allebei naar links of rechts swipet op namen om te zien waar jullie matchen. Onthoud gewoon: degene die de baby uit het lichaam perst, heeft vetorecht. Dat is de regel. Ik verzin de regels niet, ik pas ze alleen maar toe.

Zijn tweede namen eigenlijk belangrijk?

Alleen als ze in de problemen zitten en je hun volledige naam door het hele huis schreeuwt. Eerlijk gezegd is een tweede naam de perfecte plek voor die vreemde, unieke naam die je geweldig vindt maar als voornaam niet durft te gebruiken, of om een familielid te vernoemen wiens voornaam ronduit vreselijk is. Niemand gebruikt in het echte leven zijn tweede naam, tenzij ze een hypotheekaanvraag invullen.