Na het zien van Sorry Baby 2025 ben ik doodsbang voor de tienerjaren

Ik zit in stoel F4 van de Alamo Drafthouse-bioscoop verderop in de straat, met mijn hand halverwege mijn mond bevroren, terwijl ik een handjevol volledig koude, ietwat zompige truffelpopcorn vasthoud waar ik eigenlijk niet eens meer zin in heb. Het is 20:15 uur op een willekeurige, regenachtige dinsdag. Mark zit naast me en knippert naar het gigantische, oplichtende scherm alsof zijn netvliezen fysiek wegbranden. We zijn al meer dan drie maanden niet meer op een échte date buiten de deur geweest zonder kinderen. Ik draag een zwarte legging met nog een vage, harde vlek opgedroogde havermout bij de linkerknie, omdat ik totaal vergeten was me om te kleden voordat we de deur uitgingen. En mijn vierde kop koffie — een wel heel agressief zure cold brew die ik om 15:00 uur kocht in een moment van pure wanhoop door mijn peuter — is momenteel bezig met een gewelddadige opstand in mijn maag. We kijken naar de nieuwe film van Eva Victor. Ja. Die ja.

En ik zit daar maar in het donker, starend naar het scherm, terwijl ik denk aan hoe ontzettend we de klos zijn als onze kinderen straks groot zijn. Doodsbang ben ik.

Maar laat ik even bij het begin beginnen. Want deze hele avond was een gigantische inschattingsfout van mijn kant.

De oppas-valkuil en de parachutebroek

Lily, onze vijftienjarige oppas, gilde het letterlijk uit toen ik haar vertelde naar welke film we gingen. Ze zat in kleermakerszit op het vloerkleed in onze woonkamer, in zo'n gigantische, oversized parachutebroek die precies lijkt op het exemplaar dat ik in de brugklas droeg en waarvan ik had gezworen hem nóóit meer aan te trekken. Ze liet de zevenjarige Maya vrij agressief haar haar borstelen. "Oh my god, ik wil die echt zó graag zien, hij is echt overal op mijn TikTok nu," zei ze, terwijl ze naar me opkeek met die perfect getrokken eyeliner-vleugeltjes.

Ik rende als een kip zonder kop door het huis om de luiertas in te pakken en propte het absolute lievelingsdekentje van de vierjarige Leo erin, de Kianao deken van biologisch katoen. Luister, ik koop best veel belachelijk dure onzin voor mijn kinderen, maar dat dekentje is letterlijk het enige dat ons huishouden dagelijks bij elkaar houdt. Hij wrijft met dat zachte zoompje langs zijn neus als hij moe is, en ik heb er uiteindelijk drie identieke van gekocht zodat ik de originele kan wassen zonder dat hij een grootschalig protest organiseert in de gang. Ik gooide er ook blindelings die Kianao gebreide babymuts in die we vorige maand hadden gekocht, en die eerlijk gezegd gewoon 'mwah' is. Hij is heel schattig en ontzettend zacht, maar Leo heeft een bizar gigantisch hoofd — 99e percentiel, bedankt Mark — dus hij plopt zowat elke tien minuten als een champagnekurk van zijn hoofd. Maar goed, het punt is, ik duwde Lily de tas in haar handen, gaf haar twintig piek voor de pizzabezorger en rende praktisch naar de auto.

Ik dacht oprecht dat deze film een komedie was. Een donkere, vreemde, eigenzinnige indie-komedie, want het is geproduceerd door A24 en de poster had een retro, roze lettertype dat er vaag vrolijk uitzag. Ik heb de recensies niet gelezen. Ik lees nooit de recensies. Wie heeft daar in vredesnaam tijd voor? Ik ben te druk bezig met de korstjes van boterhammen snijden en me proberen te herinneren of ik de energierekening al heb betaald.

Wacht, is dit geen eigenzinnige komedie?

Het is géén komedie. Oh god, het is zo zwaar. Als je op dit moment online zoekt naar Sorry Baby 2025, zie je een miljoen tieners die de donkere sfeer van deze film romantiseren, maar de daadwerkelijke verhaallijn is meedogenloos. Het gaat over een teruggetrokken professor in de literatuur die kampt met de verstikkende psychologische nasleep van een aanranding door haar vertrouwde mentor jaren geleden. Het is een extreem claustrofobische, intense blik op trauma, machtsverhoudingen en paniekaanvallen.

Begrijp me niet verkeerd, de film is briljant gemaakt, want Eva Victor is duidelijk een genie achter de camera. Maar terwijl ik daar zat met mijn cold brew-hoofdpijn en havermout op mijn been, kon ik alleen maar aan Lily denken. En aan Maya. En aan Leo.

Ik moet het even hebben over de muizenscène

Maar voordat ik volledig in een tiener-paniekspiraal raak, móét ik het over de muis hebben. Oké, er is dus een scène precies in het midden van de film. Ik wil niet het hele verhaal spoilen, maar dit specifieke deel ga ik wel verklappen, want ik ben er nog steeds oprecht boos over. Waarom lijdt er altijd een willekeurig, onschuldig dier in dit soort artistieke indie-films? Het lijkt inmiddels wel een strikte contractuele eis voor regisseurs. De hoofdpersoon vindt een spartelende muis op de vloer van haar appartement, half geplet door een of andere val. En in plaats van, ik weet niet, hem in een schoenendoos te scheppen of het appartement voorgoed te verlaten — wat ík dus zou doen — besluit ze dat ze hem uit zijn lijden moet verlossen.

Met een schoen.

Een harde, zware, degelijke leren loafer. En ze blijft er maar mee slaan. Het geluidsontwerp in deze specifieke bioscoop was voor een dinsdag sowieso al veel te agressief, maar die natte, misselijkmakende, krakende dreun van die schoen die keer op keer de hardhouten vloer raakt, was ronduit gruwelijk. Ik sloeg letterlijk mijn handen over mijn oren en sloot mijn ogen als een peuter bij een monstertruckshow. Mark staarde gewoon strak voor zich uit naar het scherm, alsof zijn ziel zijn lichaam had verlaten en naar de projectiekamer was gezweefd. Ik wilde onder de plakkerige bioscoopvloer kruipen en daar, naast de gemorste cola, tot stof vergaan. WAAROM.

Er vallen trouwens ook zo'n veertig 'f-bombs' en er zitten een hoop super expliciete, beukende seksscènes in de film, maar eerlijk gezegd: wie kan dat wat schelen als er op een scherm van tien meter breed een onprovocerende knaagdiermoord plaatsvindt.

Dokter Evans, het brein en de prefrontale cortex van tieners

Afijn. De film eindigt uiteindelijk. De aftiteling rolt over het scherm begeleid door vage, wanklankende indie-muziek. De lichten gaan aan en iedereen in de zaal zit daar maar in absolute, verbijsterde stilte. Mark keek me aan, nam een langzame, weloverwogen slok van zijn vreemde, naar dennennaalden smakende speciaalbiertje en fluisterde alleen maar: "Tja."

We liepen naar de auto in de stromende regen. Ik kon maar niet stoppen met denken aan Lily, die hier zo graag naartoe wilde. Ineens dacht ik aan Dr. Evans — onze huisarts, die er altijd uitziet alsof hij sinds 2018 geen volledige nacht meer heeft geslapen — en ons gesprek tijdens Leo's vierjaarscontrole een paar weken geleden. We hadden het over internetveiligheid omdat Maya per ongeluk een ongelooflijk enge virale video op YouTube had gezien. Hij zei iets over hoe de prefrontale cortex van een puber in feite gewoon een chaotische, onvoltooide bouwput vol gierende hormonen en haperende synapsen is totdat ze vijfentwintig zijn. Dus ze kunnen fysiek gezien complexe, zware, traumatische media helemaal niet op dezelfde manier verwerken als een volwassen brein. Of zoiets. De exacte wetenschap weet ik niet meer helemaal, want ik probeerde op dat moment actief te voorkomen dat Leo een vreemde bruine vlek op de vloer van de onderzoekskamer oplikte, maar de algemene strekking was dat hun hersenen gewoon veranderen in defensieve snot als ze dit soort dingen zien. Ze hebben simpelweg de levenservaring niet om een grimmige film over machtsmisbruik in perspectief te plaatsen.

Oprecht, door dit soort momenten ga ik de babytijd actief missen, inclusief de uitputting en alles. Als jij ook gewoon probeert te overleven in de jonge jaren voordat ze beginnen te smeken om met hun vrienden naar psychologische thrillers voor volwassenen te kijken, scrol dan even door de oprecht héle fijne, simpele biologische basics in de Kianao babykledingcollectie en doe gewoon alsof de tijd niet met de snelheid van het licht vooruit schiet. Laten we ze gewoon voor altijd in zachte katoenen rompertjes houden.

De stille autorit naar huis

We reden naar huis. De ruitenwissers piepten luid tegen het glas. Mark kauwde agressief op zijn duimnagel, wat hij alleen doet als hij gestrest is over zijn werk of de belastingen. Ik bleef maar uit het raam staren naar de wazige straatlantaarns die voorbij flitsten. "Lily wilde dit zien," zei ik eindelijk in de stille, donkere auto. "Ze denkt dat het, zeg maar, een hele vibe is."

Mark zuchtte diep en hield zijn ogen op de natte weg. "Ze is vijftien. Alles is een vibe voor haar."

Hij heeft gelijk. Maar dat is precies wat me zo bang maakt. Social media pakt deze ongelooflijk donkere, volwassen, gecompliceerde kunstwerken en verandert ze in hippe audioclips van vijftien seconden met zwevende roze tekst eroverheen. En die kinderen absorberen gewoon de sfeer zonder te weten waar ze eigenlijk aan beginnen. De thema's in deze film — wederzijdse instemming, grooming, de zware, slepende geest van trauma — ze zijn zo ongelooflijk zwaar. Ze zijn zelfs bijna te zwaar voor mij, en ik ben een zesendertigjarige vrouw die een hypotheek betaalt en haar eigen tandartsafspraken inplant.

We draaiden de oprit op en het huis was volkomen stil. Ik liep naar binnen en betaalde Lily, en gaf haar een tientje extra omdat het haar zowaar gelukt was om Leo in slaap te krijgen zonder dat hij het hele huis bij elkaar schreeuwde, wat praktisch een wonder is. Ze pakte haar rugzak en glimlachte naar me bij de voordeur. "Hoe was de film?" vroeg ze, lichtjes wippend op haar voeten. "Was het fantastisch?"

Ik stond daar maar in de hal met mijn natte autosleutels in mijn hand te kijken naar dit vrolijke, lieve kind dat nog steeds plastic vlinderknipjes in haar haar draagt. "Het was... heftig," zei ik langzaam. "Absoluut geen komedie."

Ze haalde haar schouders op, totaal niet onder de indruk van mijn vreemde toon. "Mijn vrienden en ik gaan er dit weekend allemaal naartoe."

Oh god.

Vasthouden aan de jonge jaren

Nadat ze weg was, liep ik naar boven en bleef zachtjes in de deuropening van de kinderkamers staan. Maya lag volledig diagonaal over haar bed, helemaal als een zeester, met één voet die gevaarlijk over de rand van het matras hing. Leo lag opgerold in zijn ledikantje, klemde dat malle dekentje vast waar ik zo van hou, en ademde in kleine, zachte pufjes lucht. Ik heb gewoon een hele tijd naar ze staan kijken.

De loodzware angst voor de tienerjaren drukte op mijn borst als een fysiek, verstikkend gewicht. Op dit moment is mijn aller-, allergrootste probleem in het leven om Maya zover te krijgen dat ze een groente eet die geen patatje is, en voorkomen dat Leo de dure hardloopschoenen van Mark rechtstreeks in de wc gooit. Het is slopend, ik klaag er constant over tegen iedereen die het maar wil horen, en mijn koffie is altijd al walgelijk koud tegen de tijd dat ik hem opdrink. Maar ze zijn veilig. Ze zijn precies hier. Ze navigeren nog niet door de angstaanjagende, ingewikkelde, onmogelijk donkere hoeken van de echte wereld. Het zijn gewoon mijn baby's.

Als je momenteel ook in de rommelige loopgraven van de peuterjaren zit en op zoek bent naar manieren om je letterlijke baby in te bakeren, al is het maar om het naderende onheil van de puberteit nog even te negeren: ga dan wat belachelijk zachte biologische katoenen spullen scoren in de Kianao webshop en knuffel ze gewoon stevig zolang ze het nog toelaten. Serieus. Ga ze nu direct knuffelen.

Gedachten in de holst van de nacht en antwoorden op jullie FAQ's

V: Waarom heeft iedereen het over de film Sorry Baby uit 2025?
A: Omdat TikTok de marketing voor A24-films volledig heeft gekaapt. Je krijgt van die coole, dromerige bewerkingen van Eva Victor die uit een verregend raam staart met een traag, zwoel indie-popnummer op de achtergrond, en ineens denkt elke tiener met een smartphone dat het een romantisch coming-of-age-verhaal is. Het is totaal misleidend en ongelooflijk frustrerend voor ouders.

V: Kan mijn 14-jarige deze film kijken?
A: Tja, ik kan je natuurlijk niet vertellen wat je in je eigen huis wel of niet moet doen, maar letterlijk een volmondig nee. Tenzij je de komende zes maanden wilt betalen voor intensieve therapie en te maken wilt krijgen met plotselinge nachtelijke paniekaanvallen. De thema's rondom seksueel geweld en trauma zijn zo extreem zwaar dat zelfs mijn volwassen, volledig ontwikkelde brein halverwege de film wilde afhaken. Wacht maar tot ze écht een flink stuk ouder zijn.

V: Is die A24-film eigenlijk een komedie?
A: Nee. Eerlijk gezegd is het praktisch een psychologische horrorfilm die volledig is vermomd als een eigenzinnig indie-drama. De enige grappige momenten zijn de zenuwachtige, ongemakkelijke lachjes die je per ongeluk laat ontsnappen wanneer je volledig wordt overweldigd door de spanning. Als je echt even wilt lachen, ga dan maar een video kijken van iemand die van een stoel valt.

V: Overkomt kinderen iets ergs in de verhaallijn?
A: Er raken godzijdank geen kinderen gewond, want dan was ik letterlijk direct de bioscoop uitgelopen en regelrecht de oceaan in gewandeld. De hoofdpersonen zijn allemaal volwassenen die dealen met volwassen problemen. Maar zoals ik eerder al vrij agressief benoemde: een muis komt op brute wijze aan zijn eind met behulp van een schoen. Van dat geluidsontwerp zal ik serieus nooit meer herstellen. Nooit.

V: Hoe moeten we ermee omgaan als onze tiener hem al heeft gezien?
A: Eigenlijk moet je ze gewoon naast je in de auto zetten, waar ze je niet direct hoeven aan te kijken, en dan heel nonchalant vragen wat ze van de machtsdynamiek in het verhaal vonden. Ondertussen moet je dan wanhopig proberen om niet volledig uit je dak te gaan als ze onvermijdelijk iets zeggen waaruit blijkt dat ze de kern volledig gemist hebben. Probeer er gewoon samen over te praten zonder er meteen een massale, irritante preek van te maken.