Siliconen bijtringen: de harde waarheid over doorkomende tandjes

Laten we even terugspoelen naar toen Maya vier maanden oud was. Ik droeg een grijs borstvoedingshemdje dat sterk rook naar zure melk en wanhoop, en er zat een vage, gele yoghurtvlek op het linkerbandje waarvan ik de hoop had opgegeven om die er nog uit te wassen. Het was een dinsdag. Het regende. En in een tijdsbestek van ongeveer drie uur kreeg ik drie totaal verschillende ongevraagde adviezen over hoe ik moest omgaan met de plotselinge, extreme kwijlfase van mijn dochter.

Mijn schoonmoeder belde als eerste. Ze belde naar mijn mobiel, die ik speciaal op 'Niet storen' had gezet, maar op de een of andere manier kwam ze erdoorheen omdat ze nou eenmaal een technologisch wonder is in het negeren van grenzen. Ze vertelde me dat ik een schoon washandje in een klein beetje whisky moest deppen en dat direct over Maya's tandvlees moest wrijven.

Nadat ze had opgehangen, heb ik een volle minuut wezenloos naar de muur gestaard. Whisky. Voor een baby van vier maanden oud. Ik probeerde me voor te stellen hoe ik om tien uur 's ochtends Jack Daniels op een babywashandje zou gieten om vervolgens nonchalant het mondje van mijn baby te deppen als een soort barman uit de jaren '20. Dave, mijn man, zat aan de andere kant van de kamer. Ik keek hem aan en zei: "Je moeder wil dat we de baby dronken voeren." Hij keek niet eens op van zijn laptop. Hij zuchtte alleen maar en zei: "Ja, dat deed ze bij mij ook, wat eigenlijk een hoop verklaart."

Daarna nam ik Maya mee naar mijn favoriete koffietentje om even het huis uit te zijn. De barista leunde over de espressomachine en fluisterde dat ik een barnstenen bijtketting nodig had, omdat de natuurlijke energie van de aarde de pijn absorbeert. Nee bedankt.

En tot slot was er Dave, die de hele vorige nacht absurde Reddit-forums had zitten lezen, terwijl ik, je weet wel, de krijsende baby vasthield. Hij kondigde aan dat we met vloeistof gevulde plastic ringen nodig hadden die we in de vriezer moesten koelen tot exact min achttien graden Celsius. Ik draaide op vier espresso's en drie uur onderbroken slaap, en ik wilde gewoon dat iemand me vertelde wat ik precies moest kopen, zodat ze zou stoppen met huilen tegen mijn sleutelbeen. Uitputtend.

Mijn gruwelijke vriezerfout

We probeerden Daves vriezermethode als eerste, omdat hij een complete spreadsheet met reviews had gemaakt en ik te moe was om in discussie te gaan. We kochten van die dikke plastic ringen, gevuld met een mysterieuze neonblauwe gel. Ik propte ze achterin de vriezer naast een zak doperwten uit 2019, want dat is wat iedereen zegt dat je moet doen, toch? Bijtspeeltjes moet je invriezen.

Nou, absoluut niet dus.

Spoel even door naar later die middag. Ik gaf dit blok poolijs aan mijn ellendige dochter. Ze stopte het in haar mondje en begon direct nog harder te gillen, omdat het bevroren plastic letterlijk vastvroor aan haar natte binnenlip, net als bij dat kind aan die bevroren lantaarnpaal in A Christmas Story. Ik raakte in paniek en trok het los, waardoor ze een vreselijke, knalrode plek op haar huid kreeg. Ik voelde me de allerergste moeder ter wereld. Ik heb twintig minuten lang in de badkamer staan huilen.

Daar kwam nog bij dat een van die plastic ringen twee dagen later op de een of andere manier lek raakte, waardoor er neonblauwe, chemische vloeistof over mijn spierwitte West Elm dekbed lekte. Mijn moeder had dat dekbed voor ons gekocht als huwelijkscadeau. Het was compleet geruïneerd. Balen.

Wat dokter Miller me eigenlijk vertelde

Dus sleepte ik mezelf en mijn kwijlende, ellendige baby uiteindelijk naar de dokter. De wachtkamer van dokter Miller heeft precies zo'n houten kralenspiraal die in werkelijk élke huisartsenpraktijk op aarde staat. Leo, mijn oudste, was er agressief mee aan het rammelen terwijl Maya krijste in haar kinderwagen. Ze droeg een geel rompertje met de tekst "Little Sunshine", maar gedroeg zich als een orkaan van de zwaarste categorie.

Toen dokter Miller eindelijk binnenkwam, vroeg ik hem specifiek naar siliconen bijtringen—omdat ik deze massieve, siliconen bijtringen overal op mijn Instagram-feed voorbij zag komen en ze er net iets minder giftig uitzagen dan die lekkende blauwe plastic ondingen die mijn beddengoed hadden verpest. Hij legde me haarfijn uit waarom vrijwel alles wat ik deed helemaal fout was. Maar wel heel vriendelijk. Het is een aardige man.

Hij vertelde me dat bijtringen ALTIJD in de koelkast moeten, nooit in de vriezer. Bevroren spullen zijn blijkbaar veel te hard voor hun gevoelige tandvlees en kunnen kleine vrieswonden veroorzaken, wat de rode plek op Maya's lip direct verklaarde. Ook vertelde hij dat massieve, voedselveilige siliconen eigenlijk de heilige graal zijn in deze fase. In tegenstelling tot traditioneel plastic hebben siliconen namelijk geen nare chemische weekmakers nodig om zacht te blijven.

Het vieste wat ik vroeger in het park deed

Ik moet iets heel gênants opbiechten. Bij Leo, mijn oudste kind, stopte ik zijn bijtspeeltje, telkens als hij het in het park op de grond liet vallen, gewoon in mijn eigen mond. Ik zoog er dan agressief het vuil en zand af en gaf het zo weer terug aan hem.

Ik dacht dat ik werkte aan zijn immuunsysteem. Ik dacht dat ik zo'n coole, relaxte moeder was die niet geobsedeerd was door bacteriën. Ik dacht echt dat dat hele 'moederspuug is magisch' wetenschappelijk was bewezen.

Dokter Miller keek vol afschuw toen ik dit nonchalant vertelde. Blijkbaar is het aflikken van het bijtspeeltje of de speen van je baby een fantastische manier om de nare mondbacteriën van volwassenen direct over te dragen naar hun schone, zich ontwikkelende mondmicrobioom. Hij zei specifiek iets over Streptococcus mutans, wat waarschijnlijk de bacterie is die gaatjes veroorzaakt? Ik begrijp de biologie erachter niet helemaal, maar hij vertelde me dus eigenlijk dat ik mijn baby letterlijk de bacteriën voor gaatjes gaf, nog voordat hij tanden had. Dus ja. Stop daarmee. Tegenwoordig stop ik gewoon drie extra siliconen ringen in mijn luiertas, in plaats van mijn mond te gebruiken als menselijke wasmachine.

Het gaat niet alleen maar om de pijn

Dit was het moment waarop ik echt versteld stond. Ik dacht altijd dat bijtspeeltjes puur een middel waren om pijn te verzachten. Een soort ibuprofen voor baby's, maar dan eentje waar je op kunt kauwen.

Maar mijn vriendin Jessica is kinderspraaktherapeut. Vorige maand dronken we koffie aan haar keukentafel—ze heeft zo'n prachtig wit aanrechtblad van kwarts dat er nóóit vies uitziet, om gek van te worden—terwijl Maya driftig zat te kauwen op haar puur siliconen bijtspeeltje. Het is er zo eentje met van die kleine textuurbobbeltjes erop. Dat is mijn absolute favoriet, omdat ze het perfect kan vasthouden met haar mollige knuistjes zonder het om de vier seconden te laten vallen.

Jessica vertelde nonchalant dat kauwen op die dingen echt een intense spiertraining is voor baby's. Iets over dat ze rond de vier of vijf maanden de weerstand van het rubberachtige materiaal gebruiken om te ontdekken waar hun tong is in hun mond? En hoe ze hun kaakgewrichten moeten coördineren? Ik begrijp de biomechanica ervan niet helemaal, maar ze vertelde dat het letterlijk het fysieke voorbereidende werk is voor het eten van echt vast voedsel later.

Telkens als Maya in die ring beet, oefende ze precies die spiercoördinatie die ze uiteindelijk nodig heeft om écht eten te kauwen, en zelfs de lipcontrole die nodig is om te leren praten. Ze is dus eigenlijk haar gezichtsspieren aan het trainen, zodat ze straks keihard "NEE" naar me kan schreeuwen in de supermarkt. Bizar.

Mijn bloedeerlijke mening over hout versus siliconen

Oké, laten we het hebben over de producten zelf, want uit zwakte heb ik er om drie uur 's nachts veel te veel gekocht.

Ik hou heel erg van de esthetiek van de bijtringen met een combinatie van hout en siliconen. Ze staan zo mooi en neutraal op foto's van de babykamer, en Kianao maakt deze bijtspeeltjes van siliconen en beukenhout die werkelijk prachtig zijn. Maar ik ga even he-le-maal eerlijk met jullie zijn: ze zijn best irritant om schoon te maken. Je kunt hout niet uitkoken. Je kunt hout niet in de vaatwasser gooien, tenzij je wilt dat het barst en gaat splinteren. Je moet het voorzichtig afvegen met een vochtige doek en aan de lucht laten drogen.

Als je het moet doen met nul uur slaap, voelt voorzichtig dingen afvegen als een enorme opgave. Ik gebruik de houten bijtringen nog steeds wel als we gewoon op het kleed in de woonkamer liggen en ik het direct zie als hij op de grond valt. Maya is namelijk écht dol op het sensorische contrast tussen de harde, natuurlijke nerven van het hout en de zachte textuur van de siliconen. Ze kan wel twintig minuten lang afwisselen tussen die twee texturen.

Maar om zomaar in mijn rommelige tas te gooien? Voor echt ultiem gemak? Geef mij dan elke keer maar de massieve siliconen varianten. Puur siliconen materiaal is onverwoestbaar. Je kunt het vijf minuten lang koken in een grote spaghettipan om het compleet te steriliseren. Vroeger gooide ik de volledig getextureerde siliconen bijtring van Leo elke avond gewoon bij de borden in het bovenste rek van de vaatwasser. Hij overleefde twee jaar vol continu misbruik, kokend water en achtergelaten worden onder autostoeltjes, en ziet er nog steeds uit als nieuw.

Hoe dan ook, als je op dit moment verdrinkt in het eindeloze zoeken naar babyspullen en je door de bomen het bos niet meer ziet, wil je misschien gewoon een paar simpele babyverzorging basics bekijken en het daarbij laten. Maak het jezelf vooral niet te moeilijk.

De nachtmerrie van kiezen bij twaalf maanden

Precies als je denkt dat je eindelijk helemaal klaar bent met de tandjesfase en je weer lekker kunt slapen, komen de kiezen door. Kiezen komen rechtstreeks uit de hel.

Bij Leo begonnen zijn grote achterste kiezen rond 13 maanden door te komen. We waren een weekendje bij mijn ouders, en plotseling kwamen zijn normale, perfect ronde bijtringen niet meer ver genoeg achterin zijn mondje. Hij bleef proberen om zijn hele vuist achter in zijn keel te duwen om zijn tandvlees te masseren. Uiteindelijk begon hij te kokhalzen en spuugde hij gepureerde wortels over de favoriete relaxstoel van mijn vader. Het was één groot drama.

Dave is toen als een gek online gaan zoeken en vond dit langwerpige, diervormige siliconen bijtspeeltje met van die lange pootjes met een textuur. Leo kon deze veilig helemaal achterin zijn mond bij zijn tandvlees steken, zonder dat hij stikte. Ik raad je echt aan om ervoor te zorgen dat je wat langere speeltjes in huis hebt zodra ze een jaar oud zijn, want die brede ronde ringen zijn gewoon niet handig voor kiezen.

Nog een paar laatste gedachtes, voordat ik mijn koffie weer ga opwarmen

Het moraal van het verhaal is dat je echt geen magische barnstenen kettingen nodig hebt, en je hoeft ook zéker geen whisky op het tandvlees van je kind te smeren. En je hebt ook geen gevaarlijke, bevroren plastic ringen nodig die blauwe vloeistof lekken op je mooie beddengoed.

Koop gewoon een paar goede, massieve siliconen varianten met textuur. Bewaar ze in de koelkast, in plaats van de vriezer. Was ze in de vaatwasser. En alsjeblieft, stop met het aflikken van dat vuil met je eigen mond. Echt waar.

Als je nog steeds wakker bent en een voorraadje wilt inslaan voordat de kwijlvloed écht begint, wil je misschien hier een paar veilige opties inslaan voor als de tandjes doorkomen. Zo voorkom je dat je om twee uur 's nachts in paniek allerlei willekeurige plastic rommel bestelt, zoals Dave deed.

De ongemakkelijke vragen die ik aan mijn dokter stelde (FAQ)

Mag de siliconen bijtring in de vriezer?

Oh nee, doe dat alsjeblieft niet. Ik heb hier een prachtig West Elm dekbed mee geruïneerd én mijn dochter mee getraumatiseerd. Leg hem gewoon in de normale koelkast, naast de melk. Hij wordt daar meer dan koud genoeg om het pijnlijke tandvlees te verzachten, zonder te veranderen in een gevaarlijk, keihard wapen dat aan hun lippen vastvriest.

Hoeveel bijtspeeltjes heb ik écht nodig?

Je hebt er zeker meer dan één nodig, maar ook weer geen twintig. Ik vind het prettig om er drie af te wisselen. De ene ligt meestal koud te worden in de koelkast, de andere wordt op dat moment op de grond gegooid door de baby, en de laatste is kwijtgeraakt onderin de luiertas, bedolven onder de kruimels van een crackertje. Door verschillende vormen af te wisselen, zorg je bovendien dat ze zich niet gaan vervelen.

Wanneer kan ik beginnen met het geven van een bijtring?

Maya begon rond drieënhalve maand heel agressief te kwijlen en op haar eigen handjes te kauwen. Dat was het moment waarop ik een simpele siliconen ring aan haar introduceerde. In het begin slaan ze er min of meer zichzelf mee in het gezicht, omdat de coördinatie nog heel slecht is. Vanaf vier maanden begrijpen ze vaak al wat beter hoe ze hem zelf naar hun mondje moeten brengen om erop te kauwen.

Hoe maak je de houten ringen schoon?

Gooi ze NIET in de vaatwasser en kook ze niet uit. Daar kwam ik zelf op een vervelende manier achter, nadat een mooie houten ring doormidden brak na een kookwas. Het houten gedeelte maak je gewoon af met een vochtig doekje. Dat is best irritant, maar ze zien er zó schattig uit dat ik dat ongemak maar voor lief neem.

Wat als ze alleen maar op mijn vingers willen kauwen?

Ja, Leo ging door een fase waarin mijn wijsvinger zijn favoriete kauwspeeltje was. Zodra die scherpe, kleine voortandjes doorkomen, doet het ongelooflijk veel pijn. Telkens als hij naar mijn hand greep, verving ik mijn vinger voorzichtig met een koud, siliconen bijtspeeltje. Een paar dagen lang werd hij dan boos op mij, maar na een tijdje accepteerde hij deze truc gelukkig.