Waarom de Scorsese Baby Daddy-trend een echte valkuil is

In 2016 zat ik op de agressief beige tegelvloer van de wc in een plaatselijk winkelcentrum, in een sportlegging met een opgedroogde salsavlek op mijn linkerdij, te staren naar een plastic staafje waar ik net over had geplast. Mijn hart bonkte zo hard dat ik dacht dat mijn ribben zouden breken. Ik was achtentwintig, ik was over tijd, en mijn toenmalige vriend (nu mijn man, Dave) wachtte in de auto terwijl hij naar een podcast over rentetarieven luisterde. Als je me op dat moment had gevraagd wat ik met mijn leven wilde, had ik waarschijnlijk gezegd: meer passie. Meer drama. Ik wilde dat soort chaotische, onvoorspelbare romantiek die de popcultuur ons altijd door de strot duwt. Ik wilde een soort maffiafilm-romantiek.

Spoel even door naar nu, en werkelijk iedereen op het internet wordt helemaal gek van dat nummer van SZA. Je kent hem wel. De songtekst gaat over weer over tijd zijn, je afvragen of je een baby hebt verwekt, en het verlangen naar een partner die eigenlijk een opvliegende, filmische maffiabaas is. En ik snap het, echt waar. Het hele idee achter zo'n Scorsese-achtige baby daddy is die intense, allesverslindende, dramatische connectie waardoor je je levend voelt, simpelweg omdat je zenuwstelsel constant overuren draait. Maar oh mijn god, laat mij je vertellen vanaf de andere kant, nu ik twee kinderen heb: als je chronisch slaaptekort hebt, melk lekt en al drie dagen niet hebt gedoucht, is die vibe een regelrechte nachtmerrie.

Maar goed, mijn punt is: we moeten het even hebben over waarom een saaie partner eigenlijk de heilige graal is.

De romantisering van de allerergste foute mannen

Ik weet niet wie ooit heeft besloten dat we allemaal moeten dromen van een man die gaten in de muur slaat of zomaar drie dagen verdwijnt, maar de popcultuur heeft ons flink gehersenspoeld. We groeien op met films waarin de man emotioneel onbereikbaar is, continu in de problemen zit met justitie en waarschijnlijk een wapen draagt, en we denken: ja, dat is pas échte romantiek. We verwarren angst met passie. We denken dat als een man ons aan het huilen maakt op de parkeerplaats van een restaurant, dit betekent dat hij zó veel om ons geeft dat hij zijn emoties gewoon niet de baas kan. Wat een onzin.

En in het liedje klinkt het allemaal zo stoer, toch? Zo'n intense baby daddy hebben die verslaafd is aan drama. Het wordt afgeschilderd als zo'n ride-or-die-situatie waarbij jullie samen tegen de rest van de wereld vechten. Je hoort de tekst en een deel van je hersenen denkt: ja, misschien wil ik wel een man die een kroeggevecht voor me begint. Misschien is dat wel hoe ware liefde eruitziet als je jong en roekeloos bent, en probeert uit te vogelen wat de rol van een vader eigenlijk is in deze moderne tijd.

Maar als je eenmaal écht zwanger bent? Als je je zwangerschapsvitamines uitspuugt in de gootsteen en het voelt alsof je rug in tweeën breekt? Dan is die maffia-energie het allerlaatste wat je in huis wilt halen. Je wilt geen man die chaos met zich meebrengt. Je wilt een man die weet hoe de wasmachine werkt, zonder je vanuit de bijkeuken te bellen met de vraag wat het programma voor de fijne was betekent. Je wilt Dave. Dave, die zijn sokken op kleur sorteert.

Hoe dan ook, als je echt over tijd bent: doe gewoon een test met je eerste ochtendurine en bel je huisarts of verloskundige.

Wat mijn arts zei over al die stress

Toen ik zwanger was van Leo (die nu vier is en momenteel geobsedeerd is door het eten van droge hotdogbroodjes), had ik enorme zwangerschapsangst. Ik was overal bang voor. Ik maakte me zorgen over geld, over mijn carrière, en of ik een vreselijke moeder zou zijn. En ik herinner me nog goed dat ik in de spreekkamer zat te snikken in een papieren handdoekje.

Mijn arts, dokter Miller – die mij op mijn absolute dieptepunten heeft gezien, inclusief de keer dat ik met Leo langskwam omdat ik vond dat zijn navel "te rond" leek – vertelde me iets wat mijn perspectief compleet veranderde. Ze gebruikte geen moeilijke medische termen en citeerde niet uit onderzoeken van de WHO. Ze keek me gewoon aan en zei dat, wanneer ik constant gestrest ben of in een chaotische omgeving leef, mijn lichaam de placenta als het ware overspoelt met cortisol. Ze legde uit dat de hersenontwikkeling van een baby daadwerkelijk wordt beïnvloed door het stressniveau in huis. Dat klinkt als iets uit een sciencefictionfilm en jaagde me eerlijk gezegd de stuipen op het lijf.

Door hoe ze het bracht, leek het alsof, als ik niet snel kalmeerde, ik de hersenen van mijn kind al zou programmeren voor angst voordat hij überhaupt was geboren. Ik weet niet hoe het wetenschappelijk exact zit – het heeft iets te maken met toxische stress en zenuwbanen of zoiets – maar de boodschap was helder. Stabiliteit is niet zomaar een 'leuke bijkomstigheid'; het is praktisch een medische vereiste voor het laten groeien van een mini-mensje. Je wilt niet dat je kind op de wereld komt met het gevoel dat hij slechts een accessoire is in jouw dramatische maffiafilm-leven, of een of andere virtuele baby waarbij je alleen inlogt om hem te voeden. Ze hebben rust nodig. Ze hebben voorspelbaarheid nodig.

Als je je in die vroege, angstaanjagende nestelfase bevindt en probeert een vredige omgeving te creëren in plaats van door te draaien, kijk dan misschien eens naar wat heerlijk zachte, kalmerende spulletjes hier in plaats van je toxische ex te appen. Serieus, leg die telefoon weg.

De 'saaie partner' checklist

Dus, in plaats van die Scorsese-fantasie, is dit hoe echte romantiek in het dagelijks leven eruitziet als je een baby hebt. Dit is wat Dave doet, en waarom ik mijn saaie, boekhouder-echtgenoot elke dag van de week zou verkiezen boven een filmische bad boy:

• Hij zoekt om 23.00 uur nog de veiligheidsbeoordelingen van autostoeltjes op. Er is niets aantrekkelijker dan een man die de handleiding leest over crashtests bij zijdelingse botsingen terwijl hij muntthee drinkt.
• Hij trekt zich niets aan van mijn postpartum-woedeaanvallen. Toen ik tegen hem schreeuwde omdat hij te hard ademde terwijl ik Maya probeerde aan te leggen, liep hij stilletjes de kamer uit om tien minuten later terug te keren met een verse kop koffie.
• Hij regelt de vieze klusjes zonder een lintje te verwachten. Een spuitluier die tot in haar nek zit? Hij pakt gewoon de baby, laat het badje vollopen en lost het op. Geen drama. Geen filmische toespraken over zijn mannelijkheid.
• Hij kent mijn koffiebestelling uit zijn hoofd. En hij weet dat als ik een ijskoffie wil, het ijs tot exact de rand van de beker moet komen, anders neem ik het hem de rest van de dag in stilte kwalijk.

Spullen kopen om ermee om te gaan (eerlijk is eerlijk, het helpt)

Ik ga om met stress door online te shoppen. Ik ben er niet trots op, maar het is wat het is. Toen Maya werd geboren, was ik vastbesloten om alleen spullen te kopen die écht werkten en mijn leven makkelijker maakten. Met Leo was ik er namelijk al achter gekomen dat veel babyproducten gewoon plastic rotzooi zijn die vreselijk irritante geluiden maken.

Mijn absolute, ultieme favoriet die we voor haar kochten was de Biokatoenen babyromper met vlindermouwtjes. Laat me de situatie even schetsen. Het was een dinsdag, ik had misschien drie niet-aaneengesloten uren geslapen, en ik droeg een voedingstop die sterk naar zure melk rook. Maar ik hees Maya in dit rompertje met die schattige vlindermouwtjes, en ineens voelde het alsof we ons leven perfect op de rit hadden. We gingen naar een koffietentje. Ik morste een complete ijskoffie over mijn eigen been, maar zij zat erbij als een piepklein, comfortabel engeltje. De stof is zo onwijs zacht, en omdat het biologisch katoen is met net dat beetje extra stretch, trek je hem zonder problemen over het reusachtige wiebelhoofdje van je baby, zonder dat ze moord en brand schreeuwen. De overlappende schouderstukjes zijn een enorme uitkomst als je met een spartelende baby van zeven maanden worstelt. Ik kocht hem in drie kleuren en heb ze eigenlijk afgewisseld totdat ze eruit was gegroeid.

En dan is er de Panda bijtring. Luister, het is een prima ding. Het is een bijtring. Het siliconenmateriaal is lekker zacht, en het is supermakkelijk af te wassen wanneer het voor de zoveelste keer op de vloer van de supermarkt is gevallen. Maar om heel eerlijk te zijn, gebruikte Maya het vooral als projectiel. Ze vond de vorm geweldig, maar ze vond het nog leuker om hem tegen de neus van onze golden retriever te gooien. De helft van de tijd lag hij ergens kwijt onder de bijrijdersstoel van mijn auto. Als jouw baby bijtringen wel gewoon in de mond houdt, is het een fantastisch ding, maar voor ons was het gewoon 'oké'.

Wat echter wél mijn redding bleek te zijn, was de Regenboog houten babygym. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit houten A-frame me elke ochtend exact veertien minuten rust gaf. Dat is precies genoeg tijd om een kop koffie te drinken terwijl hij nog een beetje warm is. Het is niet zo'n afschuwelijk plastic ding met knipperende lampjes en elektronische muziek dat je baby overprikkelt tot een complete meltdown volgt. Het is gewoon rustig, natuurlijk hout met van die kleine hangende dierfiguurtjes. Maya lag dan gewoon op haar speelkleedje te staren naar het kleine houten olifantje, zwaaiend met haar mollige beentjes. En ik? Ik kon even op de bank zitten en gewoon 'bestaan', zonder dat iemand aan me zat. Een absolute aanrader.

Stop met het romantiseren van de meltdown

SZA zingt over het weglachen van haar problemen en het kiezen voor chaotische overlevingsmechanismen in plaats van haar moeder bellen. En tjonge, ik voel dat in het diepst van mijn vezels. Het vroege moederschap is zo isolerend, en de hormonale schommelingen zijn zo heftig, dat je soms ook gewoon wilt doordraaien. Je wilt uitschreeuwen in je auto. Je wilt een scène schoppen, al is het maar om te bewijzen dat je nog steeds bestaat naast je functie als melkmachine.

Maar in plaats van je hele leven op z'n kop te zetten of te wensen voor een partner die nog meer onrust in huis brengt, moet je veilige manieren zien te vinden om even de controle los te laten. App een bevriende moeder die het snapt. Ga in de auto op de oprit zitten en luister naar zielige muziek. Drink een ijskoffie onder de douche. Doe wat je moet doen om weer met beide benen op de grond te staan, want die kleine baby heeft het nodig dat jij de saaie, stabiele rots in de branding bent waar ze op kunnen bouwen.

Het is niet filmisch. Niemand gaat een film maken over een moeder die haar peuter succesvol een groente laat eten en vervolgens om 20.30 uur naar bed gaat. Maar dit is het echte leven, en het is stiekem best wel geweldig.

Als je er klaar voor bent om het drama achter je te laten en je te focussen op het bouwen van een heerlijk zacht, veilig en bovenal saai (op de best mogelijke manier) nestje voor je kleintje, moet je absoluut de collectie biologische babykleding ontdekken. De huid van je baby zal je dankbaar zijn, en eerlijk gezegd is het opvouwen van die zachte mini-kleertjes enorm therapeutisch.

De rommelige vragen die iedereen stiekem Googelt

Wat moet ik serieus doen als ik over tijd ben en in paniek raak?

Allereerst: adem in, adem uit. Ontspan je kaken. Ga naar de drogist en koop een duoverpakking zwangerschapstesten (koop niet die hele goedkope als je er alleen maar naar gaat zitten turen en nog meer in paniek raakt). Doe de test 's ochtends als je net wakker bent. Als hij positief is, bel dan je huisarts of verloskundige. App vooral niet naar die toxische man met wie je datet, totdat je het nieuws echt zelf hebt verwerkt. Bij voorkeur terwijl je zit en een glas water drinkt.

Kan relatiestress de baby echt schaden tijdens de zwangerschap?

Volgens mijn arts: ja, eigenlijk wel. Je lichaam kent het verschil niet tussen "Ik word achtervolgd door een beer" en "Mijn vriend heeft al twee dagen niet gereageerd op mijn appje." Het pompt gewoon stresshormonen rond, en die kunnen via de placenta bij de baby komen. Dus als je in een situatie zit die constant een beklemmend gevoel op je borst geeft, is het tijd om een stapje terug te doen en rust op te zoeken. Voor je eigen gemoedsrust én voor het zich ontwikkelende brein van je baby.

Hoe ga ik ermee om als ik het liefst wil doordraaien?

Je moet een 'dorp' om je heen bouwen dat niet bestaat uit dramatische mensen. Wanneer ik het gevoel heb dat ik gek word omdat de hond heeft overgegeven en de kleuter weigert een broek aan te trekken, heb ik geen behoefte aan een partner die de boel alleen maar laat escaleren. Ik heb iemand nodig die me een kop koffie in mijn handen duwt en het kind even van me overneemt. Zoek vriendinnen die ook moeder zijn, sluit je aan bij een lokale groep, of ga naar een therapeut. Wat je ook doet, zonder je niet af, want dan begint het gepieker pas echt.

Is het erg dat mijn partner echt heel, heel saai is?

Oh mijn god, nee. Saai is het absolute doel. Saai betekent voorspelbaar. Saai betekent dat ze de energierekening op tijd betalen en weten hoe ze een autostoeltje moeten installeren zonder uit frustratie een moersleutel door de garage te smijten. Koester je saaie partner. Wanneer het 3 uur 's nachts is en de baby koorts heeft, wil je geen maffiabaas, dan wil je een boekhouder.