De roze wolk versus de realiteit van een pasgeboren baby

Het was 3:17 uur 's nachts en het blauwe licht van mijn smartphone brandde zowat in mijn netvlies terwijl ik in de schommelstoel zat. Ik probeerde wanhopig bij te houden hoeveel milliliter moedermelk mijn oudste zojuist naar binnen had gewerkt. Mijn man lag te snurken in de andere kamer. De hond snurkte op het vloerkleed. En daar zat ik, huilend in een spuugdoekje, woest tikkend op een veelgeprezen opvoed-app, omdat ik ervan overtuigd was dat als ik deze voeding van amper 75 milliliter niet zou noteren, de huisarts het op de een of andere manier zou weten en mijn moederschapslicentie zou intrekken. Ik herinner me dat ik neerkeek op dat kleine, rood aanlopende, kronkelende wezentje in mijn armen en me realiseerde dat de perfect gestylede Pinterest-borden tegen me hadden gelogen.

Als je zwanger bent, leef je in wat ik de "misschien-baby"-fase noem. Het is allemaal hypothetisch. Je vouwt piepkleine sokjes op die lijken alsof ze van een pop zijn. Je koopt babykamerdecoratie in neutrale tinten en stelt je voor dat je nipt van hete koffie terwijl je engelachtige baby zachtjes kirt in een handgevlochten wiegje van zeegras. Je denkt dat je je voorbereidt op een baby, maar dan beval je en bevind je je plotseling in het managen van een "e-baby" — een klein mensje dat je op de een of andere manier hebt aangesloten op wifi-monitors, slimme Bluetooth-sokjes en vier verschillende mobiele apps, puur om te zien of ze nog wel ademen.

Ik ga gewoon heel eerlijk tegen jullie zijn: de overgang van de fantasie naar de plakkerige, uitputtende, met melk doordrenkte realiteit van het vierde trimester is een enorme schok. En als je er op dit moment doorheen probeert te ploeteren, weet dan: je bent niet de enige.

Gooi die elektronische babyfoons de deur uit en vertrouw op je onderbuikgevoel

Bij mijn oudste was ik het levende bewijs van de paniek van een kersverse moeder. Ik hield elke luier bij, elke milliliter, elke minuut slaap. Ik staarde zo intens naar de digitale monitor dat ik er waarschijnlijk een gat doorheen brandde. Mijn moeder vertelde me altijd dat baby's alleen een warme slaapplek en een vol buikje nodig hebben. Lief bedoeld, maar daarmee negeerde ze zo'n dertig jaar aan vernieuwde medische richtlijnen. Toch had de kern van haar advies het bij het rechte eind.

Uiteindelijk stortte ik in bij de controle na twee weken. Mijn huisarts, dr. Miller, bekeek mijn donkere kringen en pakte me nog net niet bij de schouders. Ze zei dat ik de tracking-apps moest verwijderen. Zolang de baby plat op de rug in een compleet leeg bedje lag te slapen, en zolang er plasluiers waren, deed ik het prima. Blijkbaar heb je geen Excel-sheet nodig om een mens in leven te houden. Je moet gewoon de absolute basisregels voor veilig slapen volgen — geen dekens, geen kussens, geen knuffels, gewoon de baby op een stevig matras — en de rest zien we wel weer.

Ze vertellen je dat inbakeren de baarmoeder nabootst en hun schrikreflex onderdrukt. Dat klinkt best logisch, als je bedenkt dat de baarmoeder eigenlijk gewoon een hele strakke, ietwat klamme burrito is. Maar geloof me, de pure paniek die je voelt als je wacht tot ze gaan omrollen, zodat je wanhopig kunt stoppen met inbakeren voordat ze stikken, is weer een heel ander niveau van stress. Wij stopten eigenlijk al met inbakeren zodra mijn zoon ook maar dééd alsof hij zijn buikspieren wilde gaan gebruiken.

De gijzelingsonderhandeling die ook wel bekend staat als het huiluurtje

Als niemand je heeft gewaarschuwd voor de uren tussen 17:00 en 23:00 tijdens die eerste paar maanden, beschouw dit dan als je officiële waarschuwing. Mensen noemen het ook wel het 'huiluurtje' of het 'heksenuur'. Dat is een heel beleefde, schattige term voor wat eigenlijk een dagelijkse gijzelingsonderhandeling is met een piepkleine terrorist die jouw taal niet spreekt.

Precies als de zon ondergaat en je man thuiskomt van werk met de vraag wat we eten, besluit de baby dat de wereld vergaat. Ze zijn met geen mogelijkheid te troosten. Je kunt ze niet genoeg voeden, je kunt niet genoeg met ze rondwiegen, en je kunt al helemáál niet gaan zitten. Ik liep letterlijk gaten in mijn vloerkleed in de woonkamer door op en neer te wippen met mijn oudste terwijl hij de longen uit zijn lijf schreeuwde vlakbij mijn oor. Meestal piekt dit rond de zes weken, wat voelt als zes decennia als je er middenin zit. Iets met hun onrijpe zenuwstelsel dat overprikkeld raakt door de dag, of misschien wel gewoon pure wrok, zorgt ervoor dat ze compleet instorten.

Je kunt een pasgeboren baby niet verwennen, dus je houdt ze gewoon vast, wiegt ze, kleedt ze uit voor wat huid-op-huidcontact om welk paniekaanvalletje er dan ook gaande is te kalmeren, en bidt tot welke godheid dan ook dat ze uiteindelijk in slaap vallen. Aan de andere kant wordt babyhygiëne zwaar overschat — geef ze gewoon een snelle wasbeurt met een washandje tot dat vieze zwarte navelstompje er in hun luier afvalt. Wat overigens walgelijk, maar volkomen normaal is.

Wat je écht moet kopen (en wat niet)

Zodra je een baby hebt, bestookt het internet je agressief met advertenties voor dingen die je absoluut niet nodig hebt. Een billendoekjeswarmer? Dat droogt de doekjes uit en is een broedplaats voor bacteriën; overslaan dus. Een apparaat dat belooft flesvoeding op exact lichaamstemperatuur te maken? Dat ding gaat om 02:00 uur 's nachts stuk en laat je huilend in de keuken achter. Maar er zijn wel een paar dingen die je gezond verstand écht redden.

Laten we het over kleertjes hebben. Baby's ruïneren kleertjes. Dat is hun belangrijkste taak. Met mijn tweede kind hadden we een poepexplosie in de supermarkt die zo catastrofaal was dat ik oprecht overwoog om het hele autostoeltje maar weg te gooien. Je hebt kleertjes nodig die stevig en rekbaar zijn, en ook echt comfortabel voor een baby die 90% van de tijd ligt. Ik ben groot fan van het Rompertje van Biologisch Katoen. Het kost ongeveer twintig euro, wat in mijn budget past als ik er vijf van moet kopen. Het heeft zo'n superrekbare envelophals, wat betekent dat als de onvermijdelijke poepexplosie tot hun nek reikt, je het hele ding naar beneden over de schouders kunt uittrekken in plaats van biologische oorlogsvoering over het gezicht van je baby te slepen. Bovendien is het biologische katoen zo zacht en bevat het geen synthetische troep waardoor mijn jongste uitslag en schilferige rode eczeemplekjes kreeg.

Dan is er nog het speelgoed. Ik heb het gevoel dat ik jullie moet vertellen dat elk houten, esthetisch verantwoord speelgoedje een wonder is voor de vroege ontwikkeling. Maar ik heb beloofd eerlijk te zijn. We kregen de Zachte Bouwblokkenset voor Baby's, en eerlijk is eerlijk, die is prima. Ze zijn niet giftig en ze komen in van die mooie macaron-kleurtjes die prachtig staan op een plank. Maar mijn kinderen gebruikten ze vooral om te oefenen met mikken op het hoofd van de hond. Het is zacht rubber, dus niemand raakte gewond, maar ik zou het geen absolute noodzaak voor een pasgeborene noemen.

Als je dan toch geld gaat uitgeven aan iets om ze te vermaken, koop dan de Houten Babygym met Dierenfiguurtjes. Als dat vreselijke huiluurtje aanbrak, of als ik gewoon wanhopig zes minuutjes nodig had om een kopje koffie te drinken dat niet al drie keer in de magnetron was opgewarmd, legde ik mijn baby hieronder. Het natuurlijke hout en het kleine hangende olifantje gaven ze iets om naar te staren dat niet mijn vermoeide gezicht was. Er knipperden geen lichten en er speelde geen irritant elektronisch deuntje dat dagenlang in mijn hoofd zou blijven hangen. Het stond er gewoon, ze stilletjes aanmoedigend om ernaar te reiken en ertegen te slaan, wat volgens de experts vast helpt met hun hand-oogcoördinatie of zoiets.

Als je wanhopig op zoek bent naar iets dat hun vervellende babyhuidje niet irriteert of gewoon spullen nodig hebt die niet van schreeuwerig plastic zijn, bekijk dan onze biologische babykleding.

Wees een beetje lief voor jezelf

Het moeilijkste van de pasgeboren fase is niet het slaaptekort, hoewel proberen te functioneren op slaapblokjes van twee uur je het gevoel geeft dat je letterlijk gek wordt. Het moeilijkste is de mentale last. Het runnen van mijn Etsy-shop, proberen een fatsoenlijke echtgenote te zijn en tegelijkertijd een kwetsbaar nieuw mensje in leven houden, brak me bijna op.

Er is die enorme druk om van elke seconde te genieten omdat 'de tijd zo snel gaat'. Nou, laat me je vertellen, 04:00 uur 's nachts gaat helemaal niet snel. 04:00 uur duurt voor je gevoel zeven jaar. Het is volkomen oké als je de babyfase niet geweldig vindt. Ik vond dat ook niet. Ik hield zielsveel van mijn baby's, maar ik haatte het om een wandelende melkmachine te zijn die constant naar zure yoghurt en spanning rook. Je moet jezelf dwingen om hulp te accepteren. Als je schoonmoeder de baby wil vasthouden, láát haar de baby vasthouden terwijl jij gaat douchen en twintig minuten lang wezenloos naar de badkamertegels staart. Verdeel de nachtdiensten met je partner zodat je in elk geval vier opeenvolgende uren slaap krijgt; de absolute ondergrens om niet te gaan hallucineren, aldus mijn dokter.

Stop met proberen je baby van drie weken oud in een strakke routine te dwingen, stop met je rommelige woonkamer te vergelijken met iemands perfect belichte Instagram-feed, en probeer gewoon vandaag te overleven. Je doet het goed. Zelfs als je in het donker in de schommelstoel zit te huilen.

Klaar om te stoppen met stressen en ze gewoon te kleden in iets makkelijks dat écht makkelijk schoon wordt in de was? Grijp dat mouwloze biologische rompertje en gun jezelf een welverdiende pauze van het was sorteren.

Dingen die je waarschijnlijk om 02:00 uur in paniek zit te googelen

Hoe overleef je dat huiluurtje echt zonder gek te worden?
Eerlijk gezegd is overleven hier het enige doel. Ik zette mijn baby's vaak in de kinderwagen en wandelde in het pikkedonker door onze wijk in het landelijke Texas, gewoon voor een andere omgeving. Probeer huid-op-huidcontact, probeer de stofzuiger aan te zetten (het harde geluid helpt ze soms op een gekke manier in slaap te vallen), of geef ze gewoon aan je partner en stap vijf minuten naar buiten om adem te halen. Het gaat echt over, meestal rond drie of vier maanden, ook al voelt het nu alsof er nooit een eind aan komt.

Heb ik echt een app nodig om al die voedingen en luiers bij te houden?
Lieve hemel, nee. Tenzij je arts je specifiek vertelt om iets bij te houden vanwege gewichtsproblemen, verwijder die apps. Ze maken een neurotisch hoopje ellende van je. Als je baby voldoende plasluiers heeft en ze groeien uit hun rompertjes, eten ze genoeg. Vertrouw op je baby, niet op je smartphone.

Hoeveel rompertjes moet ik nou echt kopen?
Als je elke dag wast, kun je waarschijnlijk uit de voeten met zeven of acht stuks. Als je net als ik bent en je was drie werkdagen in de mand laat liggen, heb je er minstens veertien nodig. Koop die rekbare dingen met een envelophals die makkelijk over de schouders gaan. Baby's spugen en poepen hun luiers veel vaker vol dan je biologisch voor mogelijk houdt.

Wanneer stoppen ze met slapen in van die ellendige blokjes van twee uur?
Elke baby is anders, en ik breng niet graag slecht nieuws, maar het duurt even. Tegen de tijd dat mijn kinderen zo rond de vier tot zes maanden oud waren, begonnen ze me langere stukken slaap te geven. Onthoud gewoon dat het een geweldig concept is om ze 'slaperig maar wakker' in bed te leggen, maar als je je pasgeborene op dit moment in slaap moet wiegen om de nacht te overleven, dóé het dan gewoon. Je verpest ze heus niet voor de rest van hun leven.

Hoe weet ik of ze het 's nachts te koud hebben, aangezien ik geen dekens mag gebruiken?
Mijn moeder maakte zich hier vroeger enorm druk om en probeerde stiekem dekentjes in de wieg te leggen, waar ik helemaal gek van werd. Een goede vuistregel is om de achterkant van hun nek of hun borstkas te voelen. Als dat warm aanvoelt, hebben ze het prima. Hun handjes en voetjes zullen altijd als kleine ijsblokjes aanvoelen, omdat hun bloedsomloop in het begin nou eenmaal nog niet optimaal is. Trek ze een goede slaapzak over hun pyjama aan en laat het los.