De waarheid over Ralph Lauren Baby: zijn die mini-polo's het waard?

Het was dinsdagochtend, 6:42 uur. Ik stond voor het aanrecht in een fleece joggingbroek waarin ik overduidelijk al drie nachten op rij had geslapen, en schrobde als een bezetene knaloranje zoete aardappelpuree uit een hagelwitte kabeltrui. Het was Leo's eerste week met vaste voeding en om de een of andere reden die ik nog steeds niet helemaal kan bevatten of verdedigen, had ik mijn zes maanden oude baby aangekleed alsof hij op het punt stond aan boord te gaan van een jacht in Saint-Tropez. De trui was kletsnat, mijn koffie ijskoud en ik slikte mijn tranen weg, want dat piepkleine truitje kostte meer dan mijn wekelijkse boodschappenbudget.

Voordat ik kinderen kreeg, had ik een complete, uitgebreide fantasie over hoe ik ze zou kleden. Ik geef de nostalgie van de jaren '90 en te veel tijdschriften de schuld. Ik dacht dat er een soort miniatuur, perfect gestylede ralph lauren-babyjongen door onze woonkamer zou paraderen in kleine instappers en strakke kraagjes, nippend uit een tuitbeker alsof het een espresso was. God, wat was ik ontzettend naïef. Ik had destijds nog nooit van een spuitluier gehoord, laat staan van de enorme snelheid waarmee lichaamssappen een klein mensje kunnen verlaten. Maar goed, mijn punt is: ik ging vol voor die piepkleine, kakkerige kledingstijl, en de realiteit van het leven met designer babykleding kwam keihard binnen.

De grote krimp-paniek van 2018

Toen Leo werd geboren, kregen we van mijn schoonmoeder – die het goed bedoelt maar de tropenjaren van het kersverse ouderschap duidelijk is vergeten – een letterlijke berg ralph lauren-babykleding. We hadden de klassieke kabeltruien, de piepkleine poloshirts met stijve kraagjes, de kleine kaki broekjes. En begrijp me niet verkeerd, ze zijn bizar, oneerlijk schattig. Als je een baby een overhemd aantrekt, zien ze eruit als een kleine, norse manager uit het middensegment, en dat is hilarisch. Maar niemand waarschuwt je over de maatvoering.

De maten van designer babykleding zijn eigenlijk één grote flauwe grap ten koste van slaapgebrek lijdende moeders. Mijn man Dave gooide om middernacht nog even een was in de droger omdat Leo zijn laatste schone slaapzak had ondergespuugd. Dave – god heb hem lief, hij probeerde ook maar te helpen – controleerde de waslabels niet. Hij gooide gewoon alles erin op de hoogste stand. De volgende ochtend kwam er een overhemdje van 45 euro uit de droger dat nog maar net zou passen bij Leo's speelgoedaap.

Als je hun kledingstukken van natuurlijk katoen koopt, vooral de wat meer getailleerde items, moet je altijd een maat groter nemen. Misschien zelfs twee maten. Want als je die chique natuurlijke vezels wast en ze per ongeluk in een standaard droger blootstelt aan de hitte van duizend zonnen? Game over. Je bent nu de trotse eigenaar van poppenkleding. Ik heb een week lang geprobeerd een piepkleine donkerblauwe polo terug in zijn oorspronkelijke vorm te rekken door eraan te trekken terwijl hij nat was. Het resultaat was dat hij alleen maar heel breed en kort werd, waardoor Leo eruitzag alsof hij een designer crop top droeg.

Wat de huisarts écht zei over die chique stofjes

Na het grote krimp-incident werd ik dus behoorlijk paranoïde over materialen. Tegen de tijd dat Maya een paar jaar later kwam, had ik te maken met een compleet nieuw niveau van huiddrama. Maya had van die vreselijke, boze rode vlekken in haar knieholtes en in haar nekplooien. Ik was om 3 uur 's nachts urenlang op het internet aan het zoeken en was er heilig van overtuigd dat ze allergisch was voor onze hond, ons wasmiddel en waarschijnlijk ook de lucht in ons huis.

Ik sleepte haar mee naar onze huisarts, dokter Aris, terwijl ik er zelf als een wrak uitzag en een tas met haar kleren vastklemde. Ik vroeg of de kleurstoffen in haar mooie jurkjes de boosdoener waren, want ik had véél te veel tijd besteed aan het scrollen door de ralph lauren baby meisjescollectie om die stijve plissé-jurkjes te kopen. Dokter Aris grinnikte een beetje en legde uit dat een babyhuidje gewoon ontzettend theatraal is. Hun huidbarrière is praktisch onbestaande en lekt vocht als een kapotte zeef. Ik weet de exacte wetenschappelijke termen niet meer – iets met trans-epidermaal vochtverlies en lipidenbarrières? Ik zeg het waarschijnlijk helemaal verkeerd. Maar het kwam erop neer dat het allerbelangrijkste is om te kiezen voor super ademend, simpel katoen, zodat ze het niet te warm krijgt. Te veel warmte zorgt er namelijk voor dat eczeem direct gigantisch opvlamt.

En eerlijk is eerlijk, dat is wel een pluspunt van de dure designerkleding: ze gebruiken daadwerkelijk heel goed katoen. Maar je hebt absoluut geen piepkleine polospeler op de borst geborduurd nodig om ademende kleding te hebben. Vooral niet als dat borduursel aan de binnenkant meestal een kriebelend stukje stof heeft dat hun huid alleen maar extra irriteert.

Om eerlijk te zijn heb ik die hele jachtclub-look compleet overboord gegooid en leef ik nu volgens de biologisch-katoen-regel. Ik kocht een paar van deze Biologisch Katoenen Baby Rompertjes van Kianao en ze werden direct ons dagelijkse uniform. Geen kriebelende labeltjes. Geen stijve kraagjes die schattig zijn voor foto's, maar een wriemelende baby die op zijn buik probeert te liggen overduidelijk irriteren. Ze rekken mee, ze krimpen niet tot het formaat van een theezakje als Dave ze onvermijdelijk weer in de droger stopt, en ze werken gewoon. Plus, de envelop-halslijn op die dingen heeft letterlijk mijn leven gered tijdens een catastrofale spuitluier in gangpad vier van de Kruidvat – je trekt het hele rompertje gewoon omlaag over hun lichaam, in plaats van dat je een lading poep over hun hoofd moet trekken.

Als jij momenteel ook verdrinkt in ingewikkelde outfits met veel te veel knoopjes, doe jezelf dan een plezier en snuffel eens door de collectie biologische babykleding om kleren te vinden waarin je kind écht kan bewegen.

Laten we het even over de polo-beer hebben

Oké, ik moet iets bekennen. Ondanks alles wat ik net heb gezegd, ben ik nog steeds dol op die beer.

Je kent hem wel. De iconische mascotte die zelf ook een klein truitje draagt. Het is echt een ziekte. Ik kan hier urenlang lopen klagen over hoe baby's geen truien van vijftig euro nodig hebben, en dan zie ik een miniatuurvestje met die beer erop en slaat mijn brein gewoon compleet op hol. "Take my money," fluister ik dan in het donker tegen mijn telefoonscherm terwijl ik de baby aan het voeden ben.

Maar is het dat geld waard? Ja en nee.

Voor dagelijks gebruik? Echt niet. Baby's zijn vies. Het zijn kleine, chaotische, vocht-lekkende machientjes. Maar voor een speciale gelegenheid, zoals een kerstkaart waarbij ze er enigszins beschaafd uit moeten zien om aan je hele familie te bewijzen dat je je leven op de rit hebt? Absoluut. De kwaliteit van die dikke breisels is serieus indrukwekkend. Ik kocht een klassieke donkerblauwe trui met de beer voor Leo toen hij een peuter was, en op de een of andere manier overleefde die modder, vingerverf en een zeer betreurenswaardig incident met een geplette blauwe bessenmuffin in de autostoel. Na een goede wasbeurt zag hij er NOG STEEDS goed genoeg uit om op Vinted te verkopen. De restwaarde van dit specifieke merk is echt geen grapje. Mensen vechten in de reacties bijna om een licht gedragen beren-trui.

Maar hier is de keiharde waarheid: terwijl het zweet me uitbrak en ik Leo omkocht met maïsknabbels om stil te zitten, zodat ik een foto kon maken waarop hij leek op een piepkleine golfer, interesseerde Leo's outfit hem letterlijk geen reet. Hij wilde alleen maar die knabbels eten en op de afstandsbediening kauwen.

Dingen waar mijn kinderen wél om gaven

Baby's geven niet om designerlabels. Ik weet het, grensverleggende journalistiek hier. Maar serieus, ze geven om wat goed voelt in hun mond, wat een grappig geluid maakt als ze erop slaan, en wat ze kunnen vastpakken met hun mollige knuistjes.

Toen Leo klein was, besteedde ik veel te veel tijd aan het samenstellen van zijn garderobe in plaats van aan zijn speelplek. Tegen de tijd dat Maya er was, was ik zo uitgeput dat ik haar gewoon ergens veilig wilde neerleggen zonder dat ze direct begon te krijsen. We zetten de Houten Regenboog Babygym op in de woonkamer en het was echt onze redding. Ik bedoel, hij is niet compleet onverwoestbaar — ze presteerde het om het stoffen olifantje er een keer af te rukken omdat ze ineens de gripkracht van een volwassen powerlifter had ontwikkeld, maar ik heb het er gewoon weer aan vastgeknoopt. Het houten A-frame is oprecht heel mooi (veel beter dan van die schreeuwerige neon-plastic gedrochten die iedereen in huis overprikkelen), en ze lag daar dan wel twintig minuten lang alleen maar te staren naar de vormen en te slaan tegen de ringen. Twintig minuten! Weet je wat je allemaal kan doen in twintig minuten? Een WARME kop koffie drinken terwijl je wezenloos naar een muur staart. Het was geweldig.

En toen kwam de tandjesfase. Oh god, doorkomende tandjes. Als je kind tandjes krijgt, boeit het je echt niet meer wat ze aanhebben. Al dragen ze een letterlijke jute aardappelzak, zolang ze maar stoppen met huilen. Ik heb echt elke bijtring op de markt geprobeerd. We hadden de Siliconen Panda Bijtring, en ik zal eerlijk zijn — voor ons was hij gewoon 'oké'. Hij is superschattig en gemaakt van veilige, voedselkwaliteit siliconen, maar Maya smeet hem meestal direct agressief op de grond. Wat voor ons écht werkte, was gewoon een koud, nat washandje. Maar het kindje van mijn beste vriendin? Helemaal geobsedeerd door de panda. Ging niet slapen zonder eerst te kauwen op dat kleine bamboe-vormige armpje. Dus ja, elke baby is anders.

Het compromis tussen schattig en comfortabel

Uiteindelijk vond ik een middenweg. Ik besefte dat ik nog steeds die dopamine-kick kon krijgen van het aankleden van mijn baby in iets snoepigs, zonder dat dit ten koste ging van hun comfort of mijn geestelijke gezondheid.

Als je een dochtertje hebt en je in de verleiding komt om van die stijve designerjurkjes te kopen met piepkleine pofbroekjes die op de een of andere manier nóóit over een wasbare luier passen, stap dan over op zoiets als het Biologisch Katoenen Rompertje met Ruffles. Het geeft je toch dat beetje elegantie — die kleine ruches op de schouders zijn echt belachelijk schattig als ze op hun buikje liggen — maar in de basis blijft het gewoon een rekbare, ademende romper. Maya woonde hier praktisch in. Ze zien er chic genoeg uit, waardoor mijn schoonmoeder eindelijk stopte met vragen waarom mijn baby altijd in pyjama was, maar ze zijn zó zacht dat Maya er gewoon in kon slapen zonder wakker te worden met rode striemen op haar buik van stugge taillebanden.

De waarheid over de fantasie van miniatuurkleding

Dus hier is mijn uiteindelijke, door te veel koffie gedreven eindoordeel over het uitgeven van serieuze bedragen aan designer babykleding.

Als je die chique kleertjes wilt kopen, simpelweg omdat het zien van je kind in een mini-designeroutfit je een klein vleugje geluk geeft tijdens deze slopende marathon van slaapgebrek: doe het dan absoluut. Maar leg alsjeblieft geen vijftig euro neer voor een romper omdat je denkt dat het je op de een of andere manier een betere ouder maakt, of omdat je denkt dat je baby ook maar íets geeft om het logo op z'n borst.

Ze willen het gewoon warm hebben, ze willen gevoed worden, ze willen dat je naar ze kijkt, en ze willen héél graag dat je stopt met het proberen te proppen van hun mollige, niet-meewerkende armpjes in stijve, niet-rekkende armsgaten.

Als je op dit moment middenin de tropenjaren zit en gewoon spullen nodig hebt die wél werken in het echte leven, bekijk dan de Kianao collectie met baby essentials. Doe dat voordat je ook maar één cent extra uitgeeft aan babykleding die alleen naar de stomerij mag, en die uiteindelijk toch wel onder de zoete aardappel komt te zitten.

Veelgestelde vragen over designer babykleding en de realiteit

Vallen designer babykleertjes echt zo klein uit?
Oh mijn god, ja. Het is bijna lachwekkend. Maat 68 in een chique merk valt meestal als maat 62 bij normale, alledaagse merken. En omdat veel kledingstukken van hoogwaardig geweven katoen zijn gemaakt, zit er nul komma nul rek in. Als je baby van die heerlijke mollige spekbeentjes heeft, krijg je die getailleerde broekjes niet eens voorbij hun knieën. Neem altijd, écht altijd, een maat groter.

Hoe krijg je vlekken uit die dure kleding zonder ze te verpesten?
Mijn geheime wapen is Dreft afwasmiddel met een klein beetje baking soda, erin geschrobd met een oude tandenborstel. Maar eerlijk gezegd is de échte truc om de outfit uit te trekken zodra de spuitluier een feit is. Ik heb letterlijk weleens in een openbaar toilet een piepklein truitje van 40 euro onder de kraan staan uitspoelen, terwijl mijn baby naakt en gillend op de commode lag. Het is niet bepaald glamoureus, maar je moet voorkomen dat eiwitvlekken zich in natuurlijke vezels nestelen.

Is het raar om dure kleding te kopen voor een baby die er in twee weken alweer uitgegroeid is?
Luister, ouderschap ís raar. Als het kopen van een belachelijk duur miniatuurvestje voorkomt dat je op een willekeurige dinsdag helemaal doordraait, doe het dan gewoon. Koop het wel in een grote maat, zodat ze het een paar maanden met opgerolde mouwen kunnen dragen, en verkoop het daarna op Vinted om je koffieverslaving te kunnen bekostigen.

Hoe zit het eigenlijk met natuurlijke vezels versus synthetische stoffen?
Simpel gezegd: baby's zijn ontzettend slecht in het reguleren van hun eigen lichaamstemperatuur. Als je ze in goedkoop polyester hijst, gaan ze zweten, en dat zweet blijft op hun gevoelige huidje liggen, wat zorgt voor vervelende uitslag. Natuurlijke vezels, zoals biologisch katoen, laten de boel tenminste ademen. Bovendien bevat biologisch katoen geen rare chemicaliën die mijn moederbrein om 2 uur 's nachts de pan doen uitslaan.

Zijn designerjurkjes voor babymeisjes überhaupt praktisch?
Praktisch? Absoluut niet. Kijken hoe een kruipende baby zich probeert voort te bewegen in een stijve taftzijden rok, is alsof je naar een schildpad kijkt die op zijn rug vastzit. Ze zijn puur voor foto's, feestdagen en om opa en oma blij te maken. Voor de overige 99% van je leven: houd het bij rekbare katoenen boxpakjes en rompertjes, zodat je kind oprecht kan leren lopen zonder telkens over een zoom te struikelen.