Houten bijtring: Waarom ik plastic heb verruild voor hout

Ik zit letterlijk op de vloer van mijn wasruimte, terwijl ik golden retriever-haar pluk van een neon groene, met gel gevulde plastic bijtring die mijn driejarige zojuist heeft opgedoken uit de donkere afgrond onder de bank. Het plakt. Het is warm. Het heeft die rare, kunstmatig zoete plasticgeur waar ik meteen knallende koppijn van krijg. En toen ik dat ding in een mooie boog zo de prullenbak in mikte, besefte ik ineens hoe erg mijn hele aanpak van dit doorkomende-tandjes-drama is veranderd sinds ik mijn eerste baby kreeg.

Als jij je momenteel midden in de loopgraven van doorkomende tandjes bevindt: ik snap je. Echt waar. Er gaat niets boven de pure, onversneden wanhoop om drie uur 's nachts een gillende baby van zes maanden te kalmeren, terwijl je eigen brein draait op de laatste restjes energie en overgebleven berenkoekjes. Bij mijn oudste, Jackson — die eigenlijk mijn wandelende waarschuwing is voor alles wat ik fout deed als kersverse moeder — kocht ik álles. Als een gerichte Instagram-advertentie me een goede nachtrust beloofde, trok ik direct mijn creditcard. We hadden trillende fruitschijfjes, plastic sleutelbossen die leken alsof ze van een tekenfilm-conciërge waren, en van die met vloeistof gevulde ringen die je in de vriezer moest leggen.

Ik zal maar gewoon eerlijk zijn: de meeste van die spullen zijn absolute troep. En heel eerlijk, er waren drie kinderen, een Etsy-shop vanuit mijn eetkamer en de ontdekking van het Zwitserse merk Kianao voor nodig om te beseffen dat ik het mezelf veel te moeilijk maakte.

De spoken van bijtspeelgoed uit het verleden (en het vreselijke advies van mijn moeder)

Voordat we het gaan hebben over wat wél werkt, moeten we het even hebben over het ultieme verraad van die schattige, holle rubberen diertjes. Je kent ze wel. Ze zien er meestal uit als een giraf of een aapje, kosten veel te veel geld en ze piepen. Jackson was dol op de zijne. Ik dacht dat ik het fantastisch deed, totdat ik op een avond terloops door een Facebookgroep voor moeders scrolde en een bericht zag over wat er zich afspeelt aan de binnenkant van dat speelgoed.

Omdat er een piepklein luchtgaatje in zit voor dat piepende geluid, worden babyspeeksel en waswater naar binnen gezogen. En omdat het daar donker en vochtig is, verandert het in feite in een luxe resort voor zwarte schimmel. Ik pakte meteen de keukenschaar en knipte Jacksons geliefde piepende giraf doormidden. Mensen. De binnenkant leek op een gruwelijk mislukt wetenschappelijk experiment. Ik moest bijna overgeven, daar midden in mijn keuken. Ik had mijn kostbare eerstgeborene maandenlang op een biologisch wapen laten kauwen.

Daarna gingen we over op de met vloeistof gevulde vriezerringen. Die leken prima, totdat Jackson er op een middag bijzonder hard op beet en de naad scheurde, waardoor er een mysterieuze, stroperige blauwe vloeistof direct in zijn mond lekte. Op de verpakking stond "niet-giftig", maar door mijn paniekerige telefoontje naar de huisartsenpost ben ik wel tien jaar ouder geworden.

Toen ik mijn moeder huilend belde over dit incident, zei ze (lief bedoeld hoor) dat ik gewoon wat whisky op zijn tandvlees moest wrijven en hem een bevroren, in kamillethee gedrenkt washandje moest geven, net als mijn oma vroeger deed. Dat trucje met het washandje is eigenlijk niet eens zo gek — het is goedkoop en het werkt ongeveer drie minuten voordat het ontdooit in een zompige, nutteloze bende — maar ik heb haar whisky-suggestie toch maar beleefd afgeslagen. De tijden zijn veranderd, mam.

Massieve siliconen zijn prima, denk ik, maar ze trekken hondenhaar en tapijt-pluisjes aan als een magneet, en ik heb geen tijd om zoiets elke vijf seconden te wassen.

Wat mijn kinderarts zei over dat hele houten gedoe

Tegen de tijd dat baby nummer drie kwam, was ik uitgeput. Ik wilde geen enorme plastic mand met felgekleurde rommel meer in huis. Ik wilde gewoon iets veiligs, iets wat ik niet hoefde op te laden of in de vriezer hoefde te stoppen, en iets wat niet spontaan schimmels zou kweken.

Omdat ik 's nachts tijdens het voeden vaak op mijn telefoon scrol, stuitte ik op Kianao. Omdat het een Zwitsers duurzaam merk is, noemen ze een houten bijtring een "beißring holz". Ik zal niet liegen, het klinkt een beetje als een spreuk uit Harry Potter, maar het betekent gewoon houten bijtring. En eerlijk? Het veranderde alles voor ons.

Tijdens de controle met vier maanden, toen mijn jongste drie slabbetjes per uur doorweekte met kwijl, begon ik over die houten bijtringen. Mijn kinderarts, die het geduld van een engel heeft, legde me rustig uit waarom baby's daar eigenlijk de voorkeur aan geven. Van wat ik me vaag herinner dat ze zei (terwijl mijn middelste kind op de achtergrond de onderzoekstafel probeerde te demonteren), draait het allemaal om tegendruk.

Blijkbaar klopt het tandvlees als er een tandje probeert door te komen. Zacht plastic of siliconen deukt gewoon in als ze erop bijten. Maar hardhout geeft niet mee. Wanneer ze op een massief stuk hout kauwen, geeft die stevige, onverzettelijke druk tegendruk op het tandvlees, wat op de een of andere manier de pijnsignalen in hun kleine kaakjes kortsluit. Ik weet niet hoe de exacte anatomie in elkaar zit, maar ik kan je wel vertellen dat mijn baby met gemak twintig minuten lang agressief op een houten ring kan kauwen (ze lijkt dan net een piepkleine, vastberaden houthakker) om vervolgens eindelijk te ontspannen.

De splinters en de vaatwasser-ramp

Het eerste wat mijn schoonmoeder vroeg toen ze de baby op hout zag kauwen, was: "Krijgt ze daar geen splinters van?"

Ik had precies diezelfde angst. Maar niet al het hout is hetzelfde. Veilig bijtspeelgoed is gemaakt van dicht hardhout. Als je op zoek bent, moet je er echt op letten dat het hout beuken of esdoorn is. Deze houtsoorten hebben een superdichte nerf, wat betekent dat ze van nature splintervrij zijn en niet afbrokkelen in de mond van je kindje. Zachte houtsoorten zoals grenen of vuren zijn een absolute no-go.

Maar — en dit is een grote maar — hout is nog steeds een natuurlijk materiaal, wat betekent dat je het kunt verpesten als je het niet goed behandelt. Vraag me gerust hoe ik dit weet.

Op een avond was ik bestellingen voor mijn Etsy-shop aan het inpakken, terwijl mijn man "hielp" door de keuken op te ruimen. Lief hoor, hij doet z'n best. Maar hij pakte de favoriete houten bijtring van mijn dochter en gooide hem rechtstreeks in de stoomsterilisator bij de flessen.

Hout en extreme hitte gaan niet samen. Het trok helemaal krom, zette uit en barstte doormidden. Ik kon een bijtring van 20 euro zo de prullenbak in gooien. Dus, als je het hout mooi en veilig voor je baby wilt houden: veeg gewoon het vieze kwijl eraf met een vochtig doekje en leg hem ergens neer om volledig te laten drogen (zodat het niet muf wordt). Maar in vredesnaam, houd hem alsjeblieft weg uit de vaatwasser, de magnetron en kokend water.

Af en toe, als het hout er een beetje droog begint uit te zien, wrijf ik er een klein druppeltje biologische kokosolie uit mijn keukenkastje op. Even laten intrekken en hij ziet er weer als nieuw uit. Het kost nog geen dertig seconden.

Welke wij écht gebruiken (en eentje die we links laten liggen)

Ik ben enorm sceptisch over de meeste babyspullen, en ik geef niet graag geld uit aan dingen die we niet gebruiken. Maar er zijn een paar dingen van Kianao die echt mijn verstand hebben gered wanneer ik vanuit huis probeer te werken met een jengelende baby.

Mijn absolute favoriet, mijn redding in nood, is hun houten bijtring met konijnenoortjes. Het is gewoon een simpele beukenhouten ring, maar er zijn van die zachte konijnenoortjes van biologisch hydrofiel katoen omheen geknoopt. Dat contrast is geniaal. Mijn baby vindt het heerlijk om de zachte stof vast te houden terwijl ze op het harde hout kauwt, en ze wrijft vaak met de katoenen oortjes langs haar gezicht als ze slaperig is. Bovendien: als de stof vies wordt van het kwijl, knoop ik de oortjes gewoon los en gooi ik ze in de wasmachine. Het is briljant, kost nog geen twintig euro en het is tenminste geen lelijk neon gedrocht op mijn salontafel.

Aan de andere kant, ik kocht ook hun hybride ring van siliconen en hout, omdat ik dacht dat ze het vast leuk zou vinden om op twee verschillende texturen te kauwen. Eerlijk? Het is een oké product, maar meer ook niet. Omdat er zware siliconen kralen om de helft van het hout zitten, is hij eigenlijk een beetje te zwaar voor haar kleine handjes. Ze laat hem constant vallen, en omdat ik bijna overal harde houten vloeren heb, klinkt het telkens alsof er iemand een zak stenen laat vallen als dat ding de grond raakt. We laten die in de luiertas als back-up.

Als je wilt zien wat ze nog meer hebben, kun je hun hele collectie bijtspeelgoed hier bekijken. Ze hebben een hoop prachtige, minimalistische dingen waardoor je niet het gevoel krijgt dat je in een plastic speelgoedfabriek woont.

Voordat je iets anders koopt

Luister, het ouderschap is al zwaar genoeg zonder dat je je zorgen hoeft te maken of dat ding waar je baby de hele dag op knaagt chemicaliën in hun lichaampje lekt, of stiekem een schimmelkolonie huisvest. Overstappen op een simpele, natuurlijke houten bijtring nam zoveel mentale last bij me weg.

Ik vind het zo grappig dat we zoveel geld uitgeven aan het bedenken van hi-tech oplossingen voor doorkomende tandjes, terwijl baby's eigenlijk gewoon behoefte hebben aan iets simpels.

Voordat je geld uitgeeft aan dure houten bijtringen, wil ik je wel waarschuwen dat je baby waarschijnlijk alsnog het liefst zal kauwen op:

• Je sleutelbeen
• De letterlijke kartonnen doos waarin je Kianao-bestelling werd bezorgd
• De afstandsbediening van de tv
• Hun eigen teentjes

Maar voor die momenten waarop je gewoon wilt dat ze blij in hun kinderstoel zitten, zodat jij een kop koffie kunt drinken terwijl die nog warm is, is een goede houten bijtring zijn gewicht in goud waard. Als je er klaar voor bent om al dat plastic weg te doen en je eigen verstand te redden, haal dan hier een veilige houten bijtring.

Mijn Chaotische FAQ Over Houten Bijtringen

Zijn houten bijtringen echt veilig?

Zolang je de juiste soort koopt, ja. Mijn kinderarts stelde me hier echt gerust in. Je wilt massief hardhout hebben, zoals beuken of esdoorn, want dat splintert niet. Laat alleen je man het niet in de vaatwasser stoppen, en doe elke ochtend een snelle visuele check op scheurtjes voordat je hem aan je baby geeft.

Hoe maak je dat vieze babyspeeksel schoon?

Niet uitkoken! Serieus, hitte is de aartsvijand van hout. Ik neem gewoon een warm, vochtig doekje en veeg het kwijl en de koekkruimels eraf. Daarna leg ik hem op het aanrecht om aan de lucht te drogen. Als hij echt heel vies is — bijvoorbeeld omdat ze hem buiten in een plas water heeft laten vallen — gebruik ik een klein druppeltje milde afwasmiddel op het doekje, veeg ik hem schoon, en haal ik het zeep er direct daarna weer af.

Moet ik hem echt oliën?

Het hoeft niet, maar hij gaat er wel langer door mee. Hout droogt na verloop van tijd uit, vooral als het constant nat wordt van het kwijl en daarna weer opdroogt. Eens in de paar weken pik ik gewoon een likje biologische kokosolie uit de keuken, smeer ik de hele houten ring ermee in en laat ik het een nachtje intrekken. Dat houdt het hout mooi glad en voorkomt dat het gaat barsten.

Waarom noemen ze het een beißring holz?

Ik moest dit echt even Googelen toen ik het voor het eerst op de site zag staan. Het is gewoon Duits voor "houten bijtring". Kianao is een Zwitsers merk, dus soms duiken de Europese namen ineens op. Het klinkt ongelooflijk chique, maar het is eigenlijk gewoon een ouderwets en degelijk stuk hout waar je baby op kan kauwen.

Kan mijn baby stikken in een houten bijtring?

Als je er eentje koopt van een betrouwbaar merk dat voldoet aan de Europese veiligheidsnormen (zoals de EN 71-norm die Kianao gebruikt), zijn de ringen zo ontworpen dat ze te groot zijn om in hun geheel in de mond van een baby te passen. Maar je moet ze natuurlijk nog steeds in de gaten houden. Ik laat mijn baby voor de zekerheid bijvoorbeeld nooit ergens op kauwen als ze in de autostoel zit en ik aan het rijden ben.